Uzasadnienie
J.T. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podał, że wnosi skargę na "bezczynność Prezydenta Miasta K. działającego przez Dyrektora [....] Zarządu Komunalnego w K. i zaskarża postanowienie wydane w dniu 27 października 2008 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sprawie [....], uznające zażalenie skarżącego na bezczynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. za nieuzasadnione.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że od zaskarżonego postanowienia nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ jest ono niezaskarżalne.
W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia [....] maja 2009 r. skarżący wyjaśnił, że wnosi o rozpoznanie skargi w części dotyczącej bezczynności Prezydenta Miasta K. oraz o umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ zaś, za którego pośrednictwem skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarga została złożona na pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., czyli organu, który wydał zaskarżone postanowienie z dnia 27.10.2008 r. Wprawdzie została zatytułowana jako "Skarga na bezczynność" (bez określenia organu), ale skoro skarżący wyraźnie wskazał, że żąda uchylenia postanowienia z dnia 27.10.2008 r., którego przedmiotem było uznanie za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta K., a skarga nie została wniesiona za pośrednictwem tego organu, Sąd uznał, że skarga na bezczynność Prezydenta nie została wniesiona. Dlatego też zarządzeniem z dnia 23.03.2009 r. sprawa niniejsza wykreślona została z repertorium SAB (jako mylnie wpisana) i wpisana do repertorium SA. Dlatego też sprawa bezczynności Prezydenta Miasta K. nie jest przedmiotem rozważań sądu.
Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi na postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie, podnieść należy, że kompetencje sądu administracyjnego określone zostały w art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z § 2 pkt 2 tego przepisu skarga do sądu administracyjnego przysługuje na takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienia wydanego w trybie art. 37 kpa przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpatrzenia zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 nie sposób zaliczyć do którejś z przedstawionych wyżej kategorii postanowień. W celu przeciwdziałania bezzasadnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego i poddania terminowości załatwiania spraw administracyjnych kontroli sądu administracyjnego ustawodawca przewidział w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skargę na bezczynność organu, którą - zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. - można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem właśnie po wykorzystaniu zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 kpa.
Przepis art. 58 § 1 pkt 1 ppsa przewiduje odrzucenie skargi przez sąd, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie należy również stwierdzić, że oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [....] maja 2009 r., w którym cofnął skargę nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, post. NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., l OSK 1829/07) merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przeciwnym bowiem razie skarga podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.