Uzasadnienie
sygn. akt II SA/Kr 706/11 Kraków, dnia 28 kwietnia 2011 roku
Postępowanie sądowe, toczące się ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 7 maja 2003 roku, znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Kr 1537/03. Podstawą zawieszenia był art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm – oznaczana dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony. W myśl art. 12 p.p.s.a., ilekroć w ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania, zatem powyższe przepisy znajdą zastosowanie również w wypadku śmierci uczestnika. W niniejszej sprawie zmarł J. J., który brał udział w postępowaniu administracyjnym, zatem był uczestnikiem postępowania sądowego. Pismem datowanym na dzień 10 marca 2011 roku skarżący cofnął skargę, wskazując iż oczekuje umorzenia postępowania.
Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. O ile śmierć strony bądź uczestnika i brak jego następców prawnych stanowi przeszkodę do rozstrzygnięcia postępowania w sposób merytoryczny, a zatem uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, o tyle a zatem uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, o tyle nie tamuje zakończenia postępowania sądowego inicjowanego wyłącznie przez skarżącego w sposób formalny. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania przez sąd. W wypadku umorzenia nie dochodzi do merytorycznej kontroli aktu administracyjnego, a wręcz przeciwnie – zakończenie postępowania w tej formie oznacza, że do takiej kontroli nie dojdzie.
W ocenie Sądu brak następców prawnych zmarłego uczestnika pozwala zatem nadać dalszy bieg sprawie w sytuacji, gdy skarżący skargę cofnął, trzeba więc uznać, że przyczyna zawieszenia ustała. Mając na uwadze powyższe, Sąd odrębnym postanowieniem podjął zawieszone postępowanie w oparciu o art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W myśl art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd administracyjny, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w wypadku skutecznego cofnięcia skargi, sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne.
Ponieważ w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie jest dotknięte żadną z wad, które z mocy prawa powodowałyby jego nieważność, a zawarte w piśmie procesowym z dnia 10 marca 2011 roku cofnięcie skargi nie nosi charakteru czynności zmierzającej do obejścia prawa, należało orzec jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.