Uzasadnienie
Przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wskutek skargi M. G. na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] 2006 roku, Nr [...], którą to decyzją organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]2005 roku, Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Pismem z dnia [...] 2006 roku M. G. cofnął skargę w związku z przyznaniem mu uprawnień kombatanckich -decyzją uzupełniającą Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] 2006 roku, Nr [...] i wniósł o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami, dalej oznaczona jako p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli cofnięcie skargi jest skuteczne, sąd zobligowany jest w myśl art. 161 § pkt 1 p.p.s.a. umorzyć postępowanie. Wobec nie stwierdzenia, aby cofnięcie zmierzało do obejścia prawa oraz braku wad zaskarżonej decyzji pociągających za sobą jej nieważność, należało postępowanie sądowe umorzyć.
W myśl art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego, jeżeli cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Mając na uwadze, iż obecne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego nie przewidują obowiązku doręczenia organowi odpisu skargi, przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, zatem uiszczony wpis należało zwrócić w pełnej wysokości (zob. M. Niezgódka- Medek, teza 2 do art. 232 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005).Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 161 § pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.