Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 16 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 712/11

Uzasadnienie

wyroku z dnia 16 września 2011 roku

Decyzją z dnia [...] 02.2011 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...].11.2010 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym na dz. nr 1 obr. [...] oraz budowa drogi dojazdowej na dz. nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 przy ul. [...] w K., przedstawiając w uzasadnieniu decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...].11.2010 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego, wniósł B.P., zaskarżając ją w całości i zarzucając:

1. l. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
2. 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo spełnienia przez inwestora zasady tzw. dobrego sąsiedztwa,
3. 2. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 1 i art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie wynikłe z błędnej interpretacji pojęcia ładu przestrzennego,
4. 3. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie wolności zagospodarowania przestrzennego,
5. II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
6. 1. § 2 pkt. 4 w zw. z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego,
7. 2. naruszenie art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy tj. ustalenia wszelkich przesłanek i parametrów wymagających określenia w treści decyzji WZ i w efekcie nieposzanowanie słusznego interesu inwestora.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] 11.2010 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżel strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Jak natomiast wynika z okoliczności, które ujawniły się w toku postępowania sądowo administracyjnego, uczestnik postępowania na prawach strony W.W. nie żyje, a z aktu zgonu, o który wystąpił tutejszy Sąd wynika, że zmarł on 24 czerwca 1982 roku. Ponieważ przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 11 października 2009 roku, a zatem już po śmierci W.W., powinno się ono toczyć z udziałem jego następców prawnych. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organy obu instancji prowadziły postępowanie bez udziału następców prawnych zmarłego W.W., jego traktując jako stronę. Powyższe naruszenie prawa skutkuje zatem uchyleniem tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem ustalenie następców prawnych zmarłego W.W. i przeprowadzenie postępowania z ich udziałem. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organy, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.