Uzasadnienie
llSA/Kr 715/06
postanowienia z dnia 27 lipca 2006 r.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] 2006 r. wydał decyzję o skierowaniu A. B. do Domu Pomocy Społecznej dla Przewlekle Psychicznie Chorych w [...], a następnie decyzją z dnia [...] 2006 r. orzekł o ustaleniu A. H. opłaty za pobyt w tej placówce, oraz o ustaleniu wysokości pozostałej kwoty opłaty wnoszonej przez Gminę [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania Gminy [...], organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] 2006 r. w części dotyczącej zobowiązania Gminy [...] do wnoszenia pozostałej kwoty odpłatności i orzekł, że do uiszczenia tej kwoty zobowiązana jest Gmina Miasta [...].
Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję złożyła Gmina Miejska [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...].
Stosownie do art. 58 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /ppsa/, Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do przepisu art. 50 § l ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, oraz inne, wymienione enumeratywnie, podmioty. Przepis ten nie wymienia wśród uprawnionych organów administracji publicznej, które wydały decyzję w I instancji. Z całą zaś pewnością przypisanie tym organom interesu prawnego tylko ze względu na spełnioną rolę w postępowaniu administracyjnym, nie jest możliwe.
W sprawie niniejszej decyzję w I instancji wydał Dyrektor MOPS, działając w ramach kompetencji przyznanych ustawą organowi gminy. W istocie więc w sprawie tej rola organu administracji publicznej I instancji przypadła organowi będącemu zarazem organem samorządu terytorialnego.
Ta jednak okoliczność nie może stanowić o uprawnieniu jednostki samorządu, reprezentowanej przecież tylko właśnie przez tenże organ, do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r. OPK 14/00 2001, nr l poz. 177 zgodnie z którym gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 § l ppsa na decyzję administracyjną, choćby miała w tym interes prawny, jeśli do wydania decyzji w I instancji upoważniony jest wójt /burmistrz, prezydent/ tej gminy. Taki również pogląd wyrażono w uzasadnieniu uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r. OPS1/03 /, w którym stwierdzono, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego".
Skargę wniesioną przez gminę, reprezentowaną przez prezydenta, który wydał decyzję w I instancji, jako niedopuszczalna, należało odrzucić na podstawie art. 58 § l pkt 6 ppsa.
Oddaleniu podlega tez wniosek o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania decyzji, do żadnej z wymienionych w cytowanym przepisie przesłanek nawet się nie odwołała. Wskazała jedynie, że wykonywanie nałożonego obowiązku powoduje poważne uszczuplenie budżetu MOPS.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może być uwzględniony tylko wówczas, kiedy istnieje wysokie prawdopodobieństwo zrealizowania się jednej z przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Samo pomniejszenie środków finansowych, jakimi dysponuje stosunkowo duża jednostka nie jest jednoznaczne z zagrożeniami, o jakich mowa w cytowanym przepisie.
Wobec braku dostatecznych przesłanek do uwzględnienia zgłoszonego 4 wniosku, należało orzec jak w punkcie 2 postanowienia.