Uzasadnienie
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2005r wydał decyzję o skierowaniu M. S. do Domu Pomocy Społecznej dla Osób Psychicznie Chorych w [...], a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006r orzekł o ustaleniu M. S. opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla Osób Psychicznie Chorych w [...] oraz o ustaleniu wysokości pozostałej kwoty opłaty wnoszonej przez Gminę Miasta [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania Gminy Miasta [...], organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania Gminy Miasta [...] do wnoszenia pozostałej kwoty odpłatności i orzekł, że do uiszczenia tej kwoty zobowiązana jest Gmina Miasta [...].
Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję złożyła Gmina Miejska [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...].
Stosownie do art.58 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd m.in. odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do przepisu art.50 § l p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz inne, wymienione enumeratywnie, podmioty. Przepis ten nie wymienia wśród uprawnionych organów administracji publicznej, które wydały decyzję w I instancji. Z całą zaś pewnością przypisanie tym organom interesu prawnego tylko ze względu na spełnioną rolę w postępowaniu administracyjnym, nie jest możliwe.
W niniejszej sprawie decyzję w I instancji wydał Dyrektor MOPS, działający w ramach kompetencji przyznanych ustawą organowi gminy. W istocie więc rola organu administracji publicznej I instancji przypadła organowi będącemu zarazem organem samorządu terytorialnego.
Ta jednak okoliczność nie może stanowić o uprawnieniu jednostki samorządu, reprezentowanej przecież tylko właśnie przez tenże organ, do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa NSA od początku lat 90. i uchwałą składu pięciu sędziów NSA z 9.10.2000r (OPK 14/00 ONSA 2001, nr l poz.
17) należy przyjąć, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art.28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art.50 § l p.s.a na decyzję administracyjną, choćby miała w tym interes prawny, jeśli do wydania decyzji w I instancji upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy. Dlatego też wniesienie skargi przez gminę, reprezentowaną przez prezydenta, który wydał decyzję w I instancji nie jest dopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w punkcie I sentencji.
Oddaleniu podlega też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z treścią art.61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § l Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania decyzji, do żadnej z wymienionych w cytowanym przepisie przesłanek nawet się nie odwołała. Wskazała jedynie, że wykonywanie nałożonego obowiązku powoduje poważne uszczuplenie budżetu MOPS.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może być uwzględniony tylko wówczas, kiedy istnieje wysokie prawdopodobieństwo zrealizowania się jednej z przesłanek z art.61 § 3 p.p.s.a. Samo pomniejszenie środków finansowych, jakimi dysponuje stosunkowo duża jednostka nie jest jednoznaczne z zagrożeniami, o jakich mowa w cytowanym przepisie.
Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu oraz art.61 § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II sentencji.