Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia 10 września 1999 r. ([...]) na podstawie art. 3 i art. 12 ust 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U.Nr 90, poz. 575 z 1998 r. ze m.), art. 40 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr. 93 poz. 589) oraz art. 106 kpa Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie składowiska odpadów komunalnych z infrastrukturą towarzyszącą, przyłącz energetyczny i wodno-kanalizacyjny uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z zastrzeżeniem, że w zakresie rzeczowym inwestycji pkt "C" projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu należy uwzględnić regulację potoku [...] oraz jego udrożnienie w rejonie składowiska odpadów jak również kanału ulgi potoku [...] co określono w "ocenie oddziaływania na środowisko" pkt. 7.2.(ocena zastosowanej technologii) na str. [...].
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 1999 r. [...] na podstawie art. 106 i 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpoznaniu zażaleń mieszkańców G., K.i K., uchylił zaskarżone postanowienie i nie uzgodnił warunków zabudowy i zagospodarowania terenu budowy składowiska odpadów komunalnych w dzielnicy [...]
Na powyższe rozstrzygnięcie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w K. złożyła Gmina Miejska w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 kpa, w ramach współdziałania organów. Organem głównym, prowadzącym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, był Burmistrz Miasta G. i to on zawrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego o uzgodnienie przygotowanego przez siebie projektu decyzji wzizt.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Przepis ten co do istoty stanowi powielenie art. 33 ust. 2 Ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który obowiązywał w dacie wniesienia skargi.
Organ prowadzący postępowanie główne nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie uzgadniające wydane przez organ współdziałający, nie jest bowiem stroną postępowania uzgadniającego, której w dodatku można by przypisać prawny interes w kwestionowaniu stanowiska organu uzgadniającego.
Organem prowadzącym postępowanie główne jest Burmistrz Miasta G., który jest zarazem organem jednostki samorządu terytorialnego – gminy. W takim jednak przypadku gmina ta nie może skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu uzgadniającego, bo nie może być postrzegana jako podmiot odrębny w stosunku do Burmistrza (por np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1999 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, opub. w ONSA 1990, nr 4, poz. 7 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 23/03). W takiej sprawie Gmina nie ma pozycji strony nawet wtedy, gdy wydana przez organ uzgadniający postanowienie wywoływałoby dla tej samej Gminy określone skutki. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, opub. w LEX nr 54728 zawarł tezę, zgodnie z którą "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie.
Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego". Stanowisko to w całości akceptuje orzekający w tej sprawie skład Sądu.
Istotą postępowania administracyjnego jest władcze rozstrzyganie o prawach i obowiązkach stron tego postępowania przez organ administracyjny (organ administrujący). Stronami są zaś podmioty administrowane, czyli strony postępowania, których prawa i obowiązki są kształtowane tak wydaną decyzją. Zmiana pozycji danego podmiotu w toku jednego postępowania administracyjnego z podmiotu administrującego na podmiot administrowany, w zależności od sytuacji procesowej, świadczyłoby o dopuszczalności zmiany pozycji danego podmiotu w zależności od sposobu rozstrzygania konkretnej sprawy. Taka zaś sytuacja nie znajduje podstaw w treści Kodeksu postępowania administracyjnego.
Gmina, której organ prowadzi postępowanie główne w sprawie, nie jest więc uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu uzgadniającego w tej sprawie, bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesami gminy. W takiej sytuacji gminie nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 kpa, brak jest też przepisu prawnego, który pozwalałby na przekształcenie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego organu wydającego orzeczenie w podmiot mający prawo do wniesienia skargi,
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W związku z powyższym należało orzec jak w postanowieniu.