Uzasadnienie
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając go w żaden sposób.
Stosownie do przepisu 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym podkreślić, że to na autorze wniosku spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Strona skarżąca nie wskazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej. Dodatkowo decyzja o sprzeciwie wobec zamiaru wykonania robót budowlanych nie podlega wykonaniu i nie nadaje się do wykonania. Jej istotą jest zablokowanie możliwości prowadzenia robót budowlanych. Nawet gdyby (co, zdaniem Sądu, nie jest możliwe) wstrzymać wykonanie takiej decyzji, to roboty budowlane, których dotyczy, w dalszym ciągu byłyby wykonywane samowolnie.
Wobec powyższego Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.