Uzasadnienie
W skardze wniesionej na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania, strona skarżąca - Starosta zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. We wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania postanowienia jest uzasadnione faktem, iż jego realizacja jest w praktyce niemożliwa, ponieważ podmiot na który nałożono obowiązek zapłaty kosztów postępowania nie posiada osobowość prawnej, a tym samym nie dysponuje środkami finansowymi. Wszelkie środki finansowe, którymi dysponuje samorząd powiatowy stanowią zgodnie z art. 211 ustawy o finansach publicznych, budżet Powiatu W, a nie budżet Starosty W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie, czy też jakie nieodwracalne skutki spowoduje jego wykonanie, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12 dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny.
Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała jaką znaczną szkodę poniesienie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonego postanowienia. Wręcz przeciwnie, strona skarżąca sama podniosła, że nie jest możliwe wykonanie zaskarżonego postanowienia, bowiem Starosta jako podmiot, który nie posiada osobowości prawnej, nie dysponuje własnymi środkami finansowymi, a zatem nie jest w stanie uiścić kosztów postępowania. W takiej sytuacji trudno więc mówić o powstaniu przesłanek o jakich mowa w 61 § 3 P.p.s.a.
Skoro zatem strona skarżąca nie wykazała w swoim wniosku, na czym miałyby polegać znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonego aktu, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Na końcu zaznaczyć należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.