Uzasadnienie
[....] S.A. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z 7 kwietnia 2017 r., znak: [....] utrzymującą w mocy decyzję Starosty T. z 17 sierpnia 2016 r. orzekającą o nałożeniu na skarżącą kary w wysokości 500 zł z powodu zajęcia w dniu 12 sierpnia 2015 r., nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [....], stanowiącą własność A.O., w celu przeprowadzenia prac konserwacyjnych polegających na usunięciu drzew rosnących w pasie technologicznym linii elektroenergetycznej 220 kV [....], w sytuacji w której nie zaistniały przesłanki uzasadniające zajęcie wyżej opisanej nieruchomości w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14).
Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. W przedmiotowej sprawie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody, czy niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania nie został w żaden sposób uzasadniony. Na marginesie można zwrócić uwagę, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, zatem wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania winien zostać uzasadniony ze szczególną starannością.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.