Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 1999 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu odwołania Andrzeja M., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 20 stycznia 1999 r. (...), którym organ ten wstrzymał prowadzenie robót w budynku nr 1 przy ul. B. polegających na wykonywaniu bez wymaganego pozwolenia przebić pomiędzy pomieszczeniami w ścianach konstrukcyjnych, umieszczeniu nad nimi stalowych belek z dwuteownikami o rozpiętości ok. 3 m, wzmocnieniu istniejących stropów drewnianych belkami stalowymi z dwuteowników.
Powołując jako podstawę prawną art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w uzasadnieniu organy orzekające obydwu instancji przyjęły, że tego rodzaju roboty o jakie chodzi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego wymagają pozwolenia na budowę. Ponieważ zaś opisane prace wykonywane są w istniejącym budynku i nie polegają na wznoszeniu nowego obiektu za właściwe uznano zastosowanie art. 50 prawa budowlanego, który uprawnia organy administracji do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych jako innych niż określone w art. 48 a prowadzonych bez wymaganego zezwolenia lub zgłoszenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej M. zarzucił temu ostatecznemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez bezzasadne przyjęcie, że prowadzone prace mają charakter remontu kapitalnego - a w konsekwencji uznanie, że na ich wykonanie konieczne jest uzyskanie pozwolenia budowlanego - i że istnieją podstawy z art. 50 prawa budowlanego do wydania zaskarżonego postanowienia.
Wywodząc dalej, że organ II instancji nie dostrzegł dokonanego przez inwestora w ramach prac remontowych skucia starych tynków wewnętrznych i położenia nowych. demontażu starych posadzek i położenia nowych a także położenia nowych płytek na ścianach wewnętrznych, że prace związane z poszerzeniem i renowacją balkonów rozpoczęte zostały dopiero po upływie 31 dni od zgłoszenia robót w organie nadzoru budowlanego a więc po upływie 30 dni przeznaczonych do zgłoszenia sprzeciwu przewidzianego art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, który zgłoszony nie został, że zażalenie rozpatrzono tylko fragmentarycznie odnosząc się do wykonywania przebić pomiędzy pomieszczeniami, które to prace wymagają pozwolenia na budowę, że tego rodzaj u stanowisko uważa za błędne gdyż w rzeczywistości prace miały charakter remontowo-adaptacyjny, nie połączony z wymianą elementów konstrukcyjnych budynku - w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego - domagał się uchylenia zaskarżonych postanowień.
W odpowiedzi, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniejsze stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Dodał. że zarzuty obecnie podnoszone przez Andrzeja M. są w zasadzie powtórzeniem zarzutów wysuwanych już w zażaleniu.
Jeszcze raz podkreślił, że przeprowadzona w dniu 19 stycznia 1999 r. kontrola potwierdziła prowadzenie robót w budynku przy ul. B. 1 w T. polegających na wzmocnieniu stropów drewnianych belkami stalowymi, dwuteowymi, wykonaniu przebić w ścianach konstrukcyjnych i wykonaniu nad nimi nadproży z belek stalowych, dwuteowych o rozpiętości 3m, wymianie tynków wewnętrznych, posadzek i wyłożenia ścian płytkami ściennym i oraz, że na prowadzenie robót budowlanych polegających na remoncie obiektu budowlanego obejmujących zmianę lub wymianę elementów konstrukcyjnych wymagane jest pozwolenie na budowę. Stąd też za celowe uznano wstrzymanie prowadzonych robót w oparciu o art. 50 prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy art. 28, art. 29 i art. 30 prawa budowlanego określają roboty budowla, które rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi oraz nie wymagające pozwolenia ani zgłoszenia.
W myśl art. 29 ust. 2 pkt 1 tego prawa, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu (...).
Zgodnie z art. 3 pkt 8 prawa budowlanego ilekroć w ustawie mowa o remoncie należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto stanie w pierwotnym.
Zaskarżone postanowienie dotyczy jak to już wcześniej zaznaczono wstrzymania robót polegających na wykonywaniu przebić pomiędzy pomieszczeniami w ścianach konstrukcyjnych, wykonaniu nad nimi belek stalowych z dwuteowników o rozpiętości ok. 3m i wzmocnieniu istniejących stropów drewnianych belkami stalowymi z dwuteowników.
Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje na to, że w wyniku tych robót cały parter budynku zmienił funkcję z kilku małych odrębnych lokali użytkowych na jeden duży lokal użytkowy.
Nie do przyjęcia jest zatem sugestia skarżącego jakoby w sprawie chodziło tylko o remont obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawa budowlanego.
Niezależnie od tego, brak dowodu na to - aby przedmiotowe roboty w ogóle zgłaszał /zakładając nawet że nie wymagają pozwolenia/ - co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1 zd. 2 prawa budowlanego i także podstawę do zastosowania art. 50 tego prawa. Niezależnie od powyższego z treści art. 29 ust. 2 pkt 1 wynika, że pozwolenie na budowę /a nie samo zgłoszenie/ wymagane jest w przypadku remontu każdego obiektu zabytkowego.
Nie ma z kolei żadnego związku z rozpoznawaną sprawą zgłoszenie robót związanych z "renowacją balkonów" i ich poszerzenia stanowiące oddzielne zagadnienie i przedmiot postępowania administracyjnego oraz skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - w sprawie II SA/Kr 581/99.
Wracając do oceny legalności postanowienia z dnia 4 marca 1999 r. stwierdzić należy że z naprowadzonych już powodów wstrzymanie wykonywania określonych w nim robót znajduje uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne.
Jest to instytucja, która nie przesądza jeszcze o samym losie wstrzymanych robót bowiem orzeczenie w tym przedmiocie właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje dopiero w następnym etapie postępowania, w drodze decyzji przewidzianej art. 51 prawa budowlanego, w zależności od całokształtu okoliczności sprawy wyjaśnionych po niezbędnych dodatkowych ustaleniach.
W tym stanie rzeczy orzec należało jak w sentencji w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.