Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2016r. K.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 marca 2016r., znak: [....].
K.P. odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 13 lipca 2016r. (o usunięcie braków formalnych skargi oraz wskazanie czy skarga została wniesiona przez skarżącego K.P. we własnym imieniu czy w imieniu R.S.) w piśmie z dnia 2 sierpnia 2016r. oświadczył, że skargę złożył w imieniu R.S. Powyższy brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wezwano K.P. – pełnomocnika R.S., do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone K.P. w dniu 22 sierpnia 2016 r., zgodnie z danymi zawartymi na potwierdzeniu odbioru. Powyższy brak nie został uzupełniony.
Zarządzeniem z dnia 7 października 2016r. skarżący R.S. został wezwany do osobistego podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi oraz nadesłania ośmiu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Powyższe wezwanie zostało skierowane na adres skarżącego i było dwukrotnie awizowane (w dniu 17 października 2016 r. oraz w dniu 25 października 2016r.). Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie nie została przez skarżącego podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza. Wobec powyższe uznać należało, że doręczenie wezwania nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego, o jakim mowa w art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z dniem 31 października 2016 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 7 listopada 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pełnomocnikiem strony może być natomiast adwokat lub radca prawny. Ponadto pełnomocnikiem mogą być między innymi również rodzice małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez R.S. reprezentowanego przez K.P., jednakże do skargi nie dołączono dokumentu pełnomocnictwa, co więcej z akt sprawy wynikało, że K.P. nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem. Dlatego też zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wezwano K.P. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa, równocześnie pouczając o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie określono, że nieusunięcie braków formalnych skargi spowoduje jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że nienależyte umocowanie pełnomocnika może polegać na tym, że pełnomocnik dokonując czynności przed sądem nie ma pełnomocnictwa, chociaż jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 P.p.s.a. oraz na tym, że pełnomocnictwo zostało udzielone osobie, która w ogóle nie może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdyż nie jest żadną z osób wymienionych w art. 35 § 1 P.p.s.a.
Jednakże w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie należy przyjąć pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2001 r., sygn. akt I PKN 586/00, OSNP 2003/14/335 oraz w uchwale tegoż Sądu z dnia 28 lipca 2004 r. sygn. akt III CZP 32/04 (niepubl.), że występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika osoby, która tym pełnomocnikiem nie może być, zawsze oznacza brak należytego umocowania pełnomocnika, a tym samym zawsze prowadzi do nieważności postępowania. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zaznaczyć, że K.P;wyraźnie i jednoznacznie został poinformowany o treści art. 35 § 1 P.p.s.a. zatem dokładnie wiedział, że nieprofesjonalni pełnomocnicy nie są upoważnieni do działania za stronę postępowania sądowoadministracyjnego o ile nie są osobami wymienionymi w powołanym wyżej przepisie. K.P. w żaden sposób nie wykazał, że jest osobą uprawnioną do reprezentowania R.S. przed sądem administracyjnym. Nieuzupełnienie natomiast w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Nadto sam skarżący R.S., pomimo wystosowanego do niego wezwania z dnia 11 października 2016r. o uzupełnienie braków formalnych skargi, nie uzupełnił powyższych braków.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Z przepisów tych wynika bowiem, że Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.