Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 grudnia 2001 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania H. A. L. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2001 r. Nr [...] orzekającej o odmowie zameldowania na pobyt stały H. A. L. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzją organu I instancji, działając na podstawie art. 47 ust. 2 cytowanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, odmówiono zameldowania na pobyt stały H. A. L. w lokalu przy ul. [...] w [...], z uwagi na to, że jakkolwiek wymieniony przebywa w przedmiotowym lokalu to jednak nie wykazał, iż posiada uprawnienia do zamieszkiwania w tym lokalu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnosi, iż po opuszczeniu i wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca pobytu stałego skoncentrował swoje życie w lokalu przy ul. [...] w [...] i obecnie nie ma możliwości zameldowania się w innym miejscu. Uważa, że wydana przez organ I instancji decyzja odmawiająca zameldowania go w przedmiotowym lokalu jest niesprawiedliwa. Organ II instancji po rozpoznaniu sprawy stwierdził, że H. A. L. przebywa w lokalu przy ul. [...] w [...] za zgodą swego ojca H. L. najemcy przedmiotowego mieszkania.
Okoliczność zamieszkiwania przez H. A. L. w lokalu nie wzbudza wątpliwości. Przeszkodę prawną, podnosi dalej organ, do zameldowania H. A. L. w powyższym lokalu stanowi okoliczność, iż wymieniony nie uzyskał zgody na zamieszkiwanie w lokalu przy ul. [...] w [...] od Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości- zarządcy budynku. Nie wykazał też w żaden inny sposób, że takie uprawnienia posiada. Brak uprawnień do przebywania w lokalu uniemożliwia przyjęcie zgłoszenia zameldowania H. A. L. w powyższym lokalu. Aby zameldowanie w określonym lokalu mogło nastąpić, podkreśla organ, wymagane jest oprócz pobytu w lokalu również i posiadanie uprawnień do takiego przebywania (art.29 i 9 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł H. A. L. podnosząc, iż w aktach sprawy znajduje się dokumentacja lekarska stwierdzająca, iż jego ojciec H. L. wymaga stałej opieki osoby trzeciej, gdyż jest inwalidą I grupy. Taką opiekę sprawuje skarżący, a mimo tego odmawia się mu prawa do zameldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania organy uznały, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osoby zgłaszającej zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), gdyż zarządca budynku nie wyraził zgody na zameldowanie skarżącego mimo, iż faktycznie tam mieszka.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):
- a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.
Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).