Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 lutego 2002 r [...] Wojewoda [...], rozpatrując odwołanie L. S. – S., na podstawie art. 138 paragraf 1 pkt 1 kpa w zw. z art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r Nr [...], którą orzeczono o odmowie zameldowania na pobyt stały M. S. w budynku przy ul. [...] Nr [...] w [...].
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] organy obu instancji, ustaliły, że M. S. faktycznie zamieszkał przy ul. [...] w [...], po zawarciu małżeństwa z L. S. – S. w budynku, którego jest ona współwłaścicielką w 2/10 częściach. Odmowne rozstrzygniecie organ I instancji oparł na ustaleniu, że współwłaścicielka tej nieruchomości w 8/10 częściach D. G. – K. nie wyraziła zgody na zamieszkanie i zameldowanie M. S.. Rozpatrując odwołanie, oparte na zarzucie, że do zameldowania nie jest potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji. Na jego poparcie przytoczył przepis art.9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz przepis art. 199 kod. cywilnego, stojąc na stanowisku, że wyrażenie zgody na zamieszkanie i zameldowanie należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, do których potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a takiej zgody wnoszący o zameldowania nie otrzymał.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję wniosła L. S. –S.. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisu art.9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przez przyjęcie, że potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu stanowiącym współwłasność stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli.
Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W uzupełnieniu skargi pism z dnia [...] lipca 2002 r L. S. –S., podtrzymała żądanie, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] maja 2002 r sygn. akt [...].
Z przedłożonych akt postępowania administracyjnego wynika, że zostały one udzielone Wojewodzie [...] w związku z pismem z [...].08.2002 r, oraz, że przed wpływem tych akt do organu, dnia [...] sierpnia 2002 r M. S. został zameldowany w budynku Nr [...] przy ul. [...] w [...] na pobyt stały. Zdaniem Wojewody brak było podstaw w tej sytuacji do uwzględnienia skargi w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a skarga nie została cofnięta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie przed dniem 1stycznia 2004 r i postępowanie przed tą datą nie zostało zakończone. Zgodnie zatem z przepisem art. 97 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 3 paragraf 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.Kontrola ta stosownie do przepisu art. 1 paragraf 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sprawując te kontrolę, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 paragraf 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).Na tej płaszczyźnie kontroli skarga jest uzasadniona. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, zameldowanie na pobyt stały wymagało spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich stanowiło zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania w rozumieniu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r Nr 87. poz. 960 z późn.zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis art. 10 ust. 1 obliguje osobę przebywającą w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby do zameldowania się (na pobyt stały lub czasowy).
Obowiązkowi takiej osoby, odpowiadał obowiązek potwierdzenia faktu pobytu osoby zgłaszającej pobyt, przez krąg podmiotów oznaczonych w przepisie art. 29 ust., 1 in prinep. Ustawy - w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Organy obu instancji ustaliły, że przesłanka zamieszkiwania w budynku przez M. S. jest spełniona.
Drugą przesłankę określał obowiązujący w dacie decyzji przepis art.9 ust.2 ustawy, który stanowił, że przy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 m-ce należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym nastąpić ma zameldowanie. Przepis art. 29 ust. 1 in fine, nakładał na właściciela (zarządcę) budynku obowiązek wskazanie, czy osobie przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Uprawnienie to mogło mieć oczywiście charakter pierwotny lub pochodny, wywodzący się od osoby, która już miała uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym nastąpić miało zameldowanie.
Przepis art. 9 ust.2 utracił jednak moc obowiązującą w dniu 19 czerwca 2002 r w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r sygn. K 20/01 (Dz.U. Nr 78, poz. 716) stwierdzającego niezgodność tego przepisu ze wskazanymi w wyroku Trybunału przepisami Konstytucji RP.
Skutkiem prawnym utraty mocy przez art.9 ust.2 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności było nadanie instytucji zameldowania funkcji rejestracyjnej stanu faktycznego przebywania w określonej miejscowości w określonym lokalu (budynku) z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Dla dokonania zameldowania istotne jest zatem wyłącznie potwierdzenie faktu pobytu.Ciążący na właścicielu lokalu (budynku) obowiązek potwierdzenia faktu pobytu, nie może być utożsamiany z wyrażeniem zgody na zamieszkanie i zameldowanie.
W świetle zatem przepisu art. 145 a kpa, zaskarżona decyzja wydana została w warunkach dających podstawę do żądania wznowienia postępowania, gdyż przepis art.9 ust..2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na podstawie którego wydano decyzję odmowną, uznany został za niezgodny z Konstytucją. Mimo, że przepis art.9 ust.2 utracił móc po wydaniu zaskarżonej decyzji, rozpoznając skargę nie może Wojewódzki Sąd Administracyjny, przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie uwzględnić okoliczności, że według aktualnie obowiązującego stanu prawnego, usunięty jest wymóg wykazywania przy zameldowaniu potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu osoby, która ma być zameldowana i że wymóg taki istniejący w dacie wydania decyzji był sprzeczny z Konstytucją.
Zachodziła zatem przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, na podstawie art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skoro wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania.
Na marginesie rozstrzygnięcia należy zauważyć, iż fakt zameldowania M. S. na pobyt stały w dniu [...] sierpnia 2002 r, w świetle obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r przepisu art.38 ust.2 ustawy z 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), ani w świetle przepisu art.54 paragraf 3 obowiązującej od 1 stycznia 2004 r ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wyłączał możliwości uwzględnienia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy. W świetle powyższych przepisów uwzględnienie skargi w całości w trybie art. 54 paragraf 3 ustawy Prawo o p.s.a (art.38 ust.2 ustawy o WSA), w konkretnej sprawie nastąpić mogło wskutek uchylenia decyzji własnej oraz decyzji organu I i orzeczenia o istocie sprawy (przed zameldowaniem, lub w razie sporu co do daty zameldowania), albo przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania I instancji (wobec zameldowania z powodu bezprzedmiotowości.
Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2000.07.11 V SA 2361/99 (niepubl. -Lex 79238), przepis art.38 ust.2 o NSA (obecnie art.54 paragraf 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie daje podstawy do wydania przez organ, którego decyzję zaskarżono i decyzji uchylającej decyzji organu I i przekazującej sprawę do rozpoznania przez organ I instancji.
Mające powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art..145 paragraf l pkt 1 lit "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art.200 powołanej ustawy. Skoro uchylone decyzje nie podlegały wykonaniu nie zastosowano przepisu art. 152 ustawy.