Uzasadnienie
W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.)
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wniesionej przez A. M. i W. M. jest uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. nr LI/678/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia".
Zgodnie z treścią art. art. 52 § 4 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu. przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów, wobec których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, w sprawie przed wniesieniem skargi należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Stosowanie natomiast do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się pismo datowane na 27 lutego 2014 r., będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym przez A. M. i W. M., jako współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. P. na działce nr [...] obr. [...] w Z., pod którym widnieje podpis M. F. działającego - jak zaznaczono w piśmie - z upoważnienia W. M.. Do ww. wezwania dołączony został dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w aktach administracyjnych sprawy brak jest natomiast samego pełnomocnictwa udzielonego przez W. M. dla M. F..
Z uwagi na powyższe, Sąd wezwaniem z dnia 24 czerwca 2014 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta Zakopane o udzielenie informacji, czy w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wniesionym przez A. M. i W. M. – skarżący przedłożyli odrębne pełnomocnictwo upoważniające do występowania w ich imieniu dla M. F..
W udzielonej odpowiedzi organ poinformował, że skarżący takiego pełnomocnictwa nie przedłożyli.
W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, by A. M. i W. M. wyczerpali tryb postępowania warunkujący skuteczne wniesienie skargi na uchwałę organu gminy, tj. wnieśli skutecznie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie nie wykazano bowiem, by podpisany pod wezwaniem M. F. był osobą upoważnioną do działania w imieniu skarżących.
Stwierdzić zatem należy, że skarga W. M. i A. M., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.
Nadto wyjaśnić należy, że w związku z niepodpisaniem skargi przez W. M., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 maja 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Z tego też względu skarga W. M. podlega odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niezależnie od tego za podstawę prawną orzeczenia poza przywołanym art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. Sąd przyjął przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które to postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
O zwrocie wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.