Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 50 ust. 1; art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1,3,4,5, art. 54 i art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz.717) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta N. ustalona została lokalizacja dla inwestycji: celu publicznego pn: "Ciąg pieszy ul. M." obejmującej teren działek nr [...] w obrębie [...] od ul. K. (pomiędzy budynkami o nr [...]) ciąg długości 160 m i szer. 2.5 m + 03 m ściek). W decyzji tej wskazano, że zgodnie z art. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz na podstawie wyników analizy przeprowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) projektowana zabudowa powinna uwzględniać wszystkie istniejące urządzenia i sieci, z którymi mogłaby kolidować trasa projektowanego ciągu zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji.
Wskazano również, że projekt budowlany dla planowanej inwestycji należy opracować w oparciu o obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, normy i przepisy branżowe oraz aktualne warunki techniczne - zgodnie z zasadami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz rozporządzeń towarzyszących, z uwzględnieniem uzasadnionego interesu osób trzecich określonego w art. 5 w/w ustawy, że odprowadzenie wód opadowych z planowanej inwestycji ma nastąpić docelowo do kanalizacji lub płytkiego rowu otwartego do potoku Ł., że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz uzgodnieniami, odpisy warunków i uzgodnień projektu budowlanego, odpis lub kopię uprawomocnionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, że wskazane opracowania projektowe winny być wykonane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w zakresie projektowania w danej branży.
W jej uzasadnieniu organ publicznego instancji stwierdził, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15/99 poz. 136), która utraciła moc stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. cyt. wyżej, z dniem 1 stycznia 2003 roku - utracił moc miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. [...].) i dlatego zmiana zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego wymagała ustalenia lokalizacji. Organ podkreślił, że mając na względzie w szczególności charakter inwestycji oraz zakres planowanych robót budowlanych ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji dokonał zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 2. przy zachowaniu procedur określonych w art. 60 przytoczonej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Analizując zakres planowanej inwestycji organ ustalił, że nie wymagał on uzyskania uzgodnień wynikających z obowiązujących ustaw, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 53 ust. 3 cyt. ustawy, gdyż zakres planowanych prac budowlanych nie narusza ustawy Prawo wodne (art.
84) - teren planowanej inwestycji jest zlokalizowany poza obszarem narażonym na niebezpieczeństwo powodzi, nie narusza ustawy o autostradach płatnych (art. 21-25) - na obszarze administracyjnym Miasta N. nie przewiduje się lokalizacji autostrad płatnych, nie narusza ustawy o ochronie przyrody (art. 13a ust. 4, art. 36a ust. 1 i art. 46 ust.
7) - obszar planowanej inwestycji jest położony poza terenami postulowanymi do ochrony na podstawie przepisów ustawy (parki krajobrazowe i rezerwaty przyrody, ogrody botaniczne lub zoologiczne), nie narusza ustawy o odpadach (art. 51 ust.1 i 5) - planowana inwestycja nie jest związana z lokalizacją składowiska odpadów, nie narusza ustawy prawo ochrony środowiska (art. 46 ust.1, ust. 4 pkt. 1 i art.
73) - planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć uciążliwych, wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne, nie narusza ustawy prawo atomowe (art. 36 i art. 54 - planowana inwestycja nie jest związana z budową obiektu jądrowego lub składowaniem odpadów promieniotwórczych, nie narusza ustawy o lasach (art. 14 ust.
3) - planowana inwestycja nie jest związana z powiększeniem terenów leśnych, nie narusza ustawy gospodarce nieruchomościami (art. 14 ust. 3) -planowana inwestycja nie rodzi obowiązku podziału terenu, nie narusza ustaw o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (art. 5 ust. 2) oraz ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (art. 15 ust. 2) - na obszarze administracyjnym Miasta N brak tego typu terenów. Wskazał również, że zakres planowanej inwestycji nie wymagał uzgodnień z organami określonymi w art. 53 ust. 4 cyt. wyżej ustawy a to z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej - teren nie jest położony w obszarze uzdrowiska, ze Służbami Ochrony Zabytków - teren nie znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz chronionym konserwatorsko (w tym w strefie archeologicznej), z organem nadzoru górniczego - obszar inwestycji nie jest położony w terenie górniczym, z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - inwestycja nie znajduje się w rejonie zagrożonym procesami osuwiskowymi, z właściwym organem w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymienionej wyżej, z właściwym regionalnym zarządem wodnym - uwarunkowania lokalizacyjne i zakres prac nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, z wojewódzkim konserwatorem przyrody - teren inwestycji nie jest objęty ochroną na podst. przepisów o ochronie przyrody oraz z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyły A.N. i J.M., zarzucając, że projektowanej "ulicy M." nigdy nie było w planie zagospodarowania przestrzennego, który zresztą utracił ważność "31.12.2003 r.", że trasa projektowanego ciągu pieszego to zawsze była tylko wąska 40 cm ścieżka i taka wystarczała. Odwołujące się podkreśliły także, iż zainteresowani budową ulicy sąsiedzi mają dostęp i dojazd do swoich nieruchomości od innej strony. Nadto A.N. podniosła kwestię remontu ul. K., który spowodował zalewanie jej posesji wodami opadowymi i wskazała, że po wybudowaniu zatem "ciągu pieszego ul. M." stan ten jeszcze się pogorszy. Obydwie odwołujące się zgodnie zarzuciły, iż budowa przedmiotowego ciągu pieszego godzi w prawo własności.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] po rozpatrzeniu powyższych odwołań na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w zw. z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się organ wskazał, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie fakt, że projektowany ciąg pieszy nie był ujęty w obowiązującym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego m. N., wobec tego, że obecnie brak jest planu miejscowego, który istotnie utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. i orzekanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego - a takim jest niespornie projektowany "ciąg pieszy ul. M." - podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 50, art. 54 ustawy, stanowiącym o rozstrzyganiu na podstawie przepisów odrębnych - po przeprowadzeniu stosownej analizy uwarunkowań lokalizacyjnych i uzyskaniu wymaganych uzgodnień. Organ podkreślił, że przewidziany cyt. wyżej ustawą tok postępowania w nin. sprawie został zachowany.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołań organ wskazał, że w myśl przepisu art. 52 ust. 2 cyt. ustawy organ l instancji nie był obowiązany do określania stanu własnościowego terenu przewidzianego pod inwestycję i dlatego zarzut rzekomego naruszenia prawa własności poprzez sam fakt wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uznał za chybiony. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie wymaga sporządzenia stosownego w tej mierze raportu, zaś rozważanie celowości realizacji inwestycji "ciągu pieszego" objętego zaskarżoną decyzją i jej uzasadnienia faktycznego nie mogły być przedmiotem badania i oceniania w nin. postępowaniu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.N. i S.N. domagali się jej uchylenia oraz przytoczyli ponownie zarzuty zawarte w odwołaniu A.N. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie skarżąca ponownie szeroko uzasadniła zarzuty podniesione w skardze. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od powyższej decyzji wniosła także J.M. domagając się jej uchylenia i przytaczając ponownie stanowisko zawarte uprzednio w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skargi zostały uwzględnione, ale z innych przyczyn niż zostały w nich wskazane.
Zgodnie z treścią art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm./ decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, który stanowi, iż określenie tych granic ma nastąpić poprzez zaznaczenie ich na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren planowanej inwestycji i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000.
Z treści tego przepisu wynika zatem, że jednym z koniecznych elementów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyznaczenie na mapie w odpowiedniej skali linii rozgraniczających teren inwestycji. Wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia, zatem nie może się ograniczać na przykład do wskazania położenia działki, w której obrębie ma być realizowana inwestycja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2000 r., II SA/Gd 180/98, LEX nr 44197) i taki załącznik graficzny stanowi integralną część decyzji o lokalizacji celu publicznego, a zatem musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja czyli zgodnie z art. 107 § 1 Kpa. załącznik taki powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część./vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. IV SA 1757/98 LEX nr 47867A
W nin. sprawie jakkolwiek w treści decyzji organu l instancji ustalającej warunki zabudowy w pkt 3 wskazano, że "trasa projektowanego ciągu zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji", to faktycznie przedmiotowa decyzja takiego załącznika graficznego nie zawiera. Także z treści cyt. decyzji wynika, że jedynym jej odrębnym załącznikiem jest lista stron postępowania. Tym samym Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły cyt. przepis a tym samym w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane w warunkach nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., zatem bez znaczenia było czy przedmiotowy ciąg pieszy był przewidziany w tym planie czy też nie. Ponadto zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a zatem twierdzenie skarżących o naruszeniu ich prawa własności jest całkowicie chybione. Także pozostałe kwestie tj. dotyczące celowości przedmiotowej inwestycji, jej uzasadnienia faktycznego czy możliwości dojazdu do nieruchomości przez sąsiadów skarżących po innej niż planowany ciąg drodze nie mógł być uwzględniony albowiem przedmiotem rozpoznania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są tylko zagadnienia wskazane w cyt. ustawie z dnia 27 marca 2003 r., w których zakresie okoliczności podniesione przez skarżących w ogóle się nie mieszczą.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1/a/ oraz art. 135 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt l sentencji wyroku, na zasadzie art. 152 cyt. ustawy orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania jak w pkt III i IV sentencji wyroku na zasadzie art. 200 tej ustawy.