Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 30 ust.5 oraz art. 32 ust. 4a w zw. z art.80 ust.1 pkt 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (t.j. z 2003 r. Dz.U. Nr 207 poz.2016) oraz art. 104 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm./po ponownym rozpatrzeniu wniosku S.B. i W.B. Starosta N. zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania nowego ogrodzenia w miejscu istniejącego od strony ciągu pieszo - jezdnego w N. przy ul. K. na działce nr "1".
W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że działka ewid. nr "2" sąsiadująca z działką stanowiącą własność inwestorów o nr "1" pełni funkcję ciągu pieszo-jezdnego łączącego ul. K. z terenem Liceum Ogólnokształcącego w N., a zatem, zd. organu l instancji, nie ulega wątpliwości, że jest miejscem publicznym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, działka ta jest własnością Skarbu Państwa w trwałym Zarządzie Zespołu Szkół Ogólnokształcących w N. Dalej organ powołał się na treść art. 30 ust. 1 pkt.3 cyt. ustawy -Prawo budowlane zgodnie z którą budowa ogrodzeń od strony miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi i wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, iż budowa ogrodzenia została rozpoczęta przed przyjęciem zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu tj. przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (co potwierdziła wizja lokalna przeprowadzona przez przedstawicieli Zarządu Powiatu N. - protokół z dnia 28.10.2003 oraz załączona dokumentacja fotograficzna), stwierdzając naruszenie przepisów art. 30 ust. 5 i art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego.
Organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 cyt. ustawy "zgłoszenia [...] należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia", zaś zgodnie z treścią art. art. 32 ust.4a tej ustawy "nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. I", przy czym art. 28 ust. l stanowi między innymi, że: "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę [...]". Konkludując organ l instancji wskazał, że przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu (o którym mowa w cyt. -wyżej art.. 30 ust.5) przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest formą pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych i przepis art. 32 • ust. 4a stosuje się odpowiednio, dlatego też nie mógł przyjąć bez sprzeciwu wniosku, który dotyczy już rozpoczętych i realizowanych robót budowlanych.
W odwołaniu od powyższej decyzji S.B. i W.B. domagali się jej zmiany w ten sposób, że organ administracyjny nie wnosi sprzeciwu w stosunku do dokonanego zgłoszenia ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się zarzucili przede wszystkim, że stanowisko organu l instancji jakoby działka nr "2" stanowiła teren publiczny jest błędne. Odwołujący się odwołali się do treści dokumentów samego organu l instancji stwierdzających, że przedmiotowa działka służy wyłącznie do celów statutowych Zespołu Szkół Ogólnokształcących / vide: pismo z dnia 09.03.2001 r. do MUW w K., pismo z dnia 28,03.2001 r. do MUW w K./, wskazali również, że Dyrektor Zespołu Szkół złożył oświadczenie, że z usytuowanej na dz. ew. "2" drogi, którą określił jako droga wewnętrzna korzysta wyłącznie ta szkoła /vide: pismo z dnia 04.12.2000. Zd. odwołujących się za ich stanowiskiem, że przedmiotowa droga nie ma charakteru drogi publicznej przemawia odpowiedź odmowna Zarządu Powiatu na skierowaną przez odwołujących się prośbę by po działce "2" ustanowić na ich rzecz służebność drogi koniecznej. /vide: pismo z dnia 06.11.2003r./.
Odwołujący się zarzucili także, iż Starosta N. winien był wyłączony od rozpoznania przedmiotowej sprawie, skoro działka nr "2" stanowi własność Powiatu N. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. znak:[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. z 2000 r- Dz.U. Nr 98, poz. 1071) oraz na podstawie art. 81 ust. l pkt. l, pkt. 2 i art. 82 ust. 3, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. z 2003 r. Dz.U. Nr 207, poz.2016) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ l instancji jednoznacznie określił, iż działka nr ewid. "2", bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji, pełniąca funkcję ciągu pieszo -jezdnego, łączącego ul. K. z terenem Liceum Ogólnokształcącego w N., jest terenem publicznym, a zatem, zd. organu II instancji, budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała zastosowania trybu zgłoszenia właściwemu organowi.
Organ odwoławczy podkreślił, że w okolicznościach nin. sprawy w sytuacji, gdy roboty budowlane związane z budową przedmiotowego ogrodzenia zostały rozpoczęte przed terminem przyjęcia zgłoszenia to nastąpiło naruszenie zarówno art. 30 ust. 5, jaki i art. 32 ust. 4a ustawy Prawo Budowlane. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4a ustawy Prawo Budowlane "Nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1.", a ponieważ przepis ten stosuje się odpowiednio w stosunku do robót budowlanych objętych zgłoszeniem, które stanowi także formę zezwolenia na wykonanie inwestycji, organ administracji architektoniczne - budowlanej nie mógł przyjąć bez sprzeciwu zgłoszenia, dotyczącego robót zrealizowanych, czy też będących w trakcie wykonywania, skutkiem czego utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji było zasadne.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.B. i W.B. domagali się jej uchylenia, zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżący przytoczyli argumenty zawarte uprzednio w odwołaniu. Skarżący podkreślili, że działka nr "2" nie ma charakteru miejsca publicznego i ewentualne zastrzeżenia co do wnoszonego przez nich płotu winny być podnoszone na drodze cywilnoprawnej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 29 ust.1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane /t.j. z 2003 r. Dz.u. nr 207 poz.2016 ze zm./ w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, stosownie jednak do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 "budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m..." wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenie takie należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych i do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.
Stosownie natomiast do treści art. 32 ust. 4a nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust.1 ustawy, który to przepis ma zastosowanie odpowiednie do robót budowlanych objętych zgłoszeniem, które stanowi także formę pozwolenia na wykonanie inwestycji.
W nin. sprawie organy obu instancji ustaliły, że skarżący przystąpili do wykonania prac objętych zgłoszeniem przed jego dokonaniem, a zatem zgłoszenie sprzeciwu przez Starostę N. było bezprzedmiotowe i o ile organ ten uznał, że skarżący wykonali prace budowlane w warunkach samowoli tj. przed dokonaniem zgłoszenia winien był postępowanie w sprawie tego zgłoszenia umorzyć i powiadomić stosowny organ nadzoru budowlanego o samowoli budowlanej.
Jednakże w okolicznościach nin. sprawy do takiej samowoli, zd. sądu, nie doszło, albowiem stanowisko skarżących, że działka nr "2" sąsiadująca z działką nr "1" stanowiącą ich własność, na której wykonano prace budowlane związane z nowym ogrodzeniem, nie ma charakteru miejsca publicznego jest słuszne. Istotnie bowiem działka nr "2" nie jest ogólnie dostępna, stanowi jedynie drogę wewnętrzną do korzystania tylko przez Zespół Szkół Ogólnokształcących N., o czym przesądza i stanowisko Dyrektora wskazanej szkoły zawarte w piśmie z dnia 4 grudnia 2000r. i stanowisko Zarządu Powiatu N., który nie wyraził zgody na ustanowienie na rzecz skarżących służebności gruntowej na przedmiotowej działce, a także stanowisko Burmistrza N., który w piśmie z dnia 26 maja 2003r. wskazał, że ewentualne korzystanie z działki nr "2" jako dojazdowej do innych nieruchomości winno być uregulowane między właścicielami tych.nieruchomości, a właścicielem działki nr "2" w drodze umów cywilnych.
W tej sytuacji zatem nie zachodziły przesłanki określone w cyt. wyżej przepisie art. 30 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy Prawo budowlane, a tym samym skarżący nie mieli obowiązku dokonania zgłoszenia o zamiarze budowy nowego ogrodzenia o wysokości 2,20 m.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły cyt. wyżej przepis ustawy Prawo budowlane tj. art. 30 ust. 1 pkt 3, a naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy i dlatego na zasadzie art. 145§1 pkt 1/a/ oraz art. 135 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt l sentencji wyroku, na zasadzie art. 152 cyt. ustawy orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania orzekł jak w pkt III sentencji na zasadzie art. 200 tej ustawy.