Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 21 marca 2014r., znak [...], umorzył postępowanie odwoławcze, prowadzone w związku z odwołaniem K. D. i T. D. od decyzji Starosty nr [...] z 3 października 2013 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. i S. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę na działce nr ewid. [...], obr. ewid. [...], przyłącza wodociągowego na działce nr ewid. [...], obr. ewid. [...], zewnętrznej instalacji elektrycznej kablowej na działce nr ewid. [...], [...] obr. ewid. [...], zjazdu z drogi gminnej o nr ewid. [...] zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], obr. ewid. [...], oraz na przebudowę drenażu na działce nr ewid. [...] i [...], obr. ewid. [...], jedn. ewid. gmina [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy omówił dotychczasowy przebieg postępowania, w którym K. D. i T. D. brali udział, zakończonego w pierwszej instancji powyższą decyzją. Odwołanie zostało złożone w terminie. Skarżący wnieśli o uchylenie pozwolenia na budowę i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stwierdzili przy tym, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa i w 16 punktach opisali, na czym w ich ocenie polega to naruszenie.
Wojewoda [...] wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony danego postępowania. Tym samym jednym z podstawowych obowiązków organu odwoławczego jest ustalenie, czy odwołujący się jest stroną postępowania administracyjnego. Negatywne ustalenia w tym zakresie obligują do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
W ocenie organu odwoławczego sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie.
Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy zaś rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa z uwzględnieniem charakteru inwestycji.
Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, w pierwszej kolejności dokonał sprawdzenia, czy na etapie postępowania prowadzonego w tej sprawie przed organem pierwszej instancji prawidłowo wyznaczono obszar oddziaływania projektowanego obiektu i czy prawidłowo ustalono krąg stron postępowania. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić na podstawie przepisów odrębnych, przy uwzględnieniu funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu oraz innych cech charakterystycznych, a także sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.
W zaskarżonej decyzji Starosty [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji ustalono, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działki ewid. nrnr: [...], [...], [...], [...], położone w obrębie ewidencyjnym [...], w jednostce ewidencyjnej gmina [...]. Z notatki służbowej z 12 września 2013 r., znak: [...], znajdującej się w aktach sprawy również wynika, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje te właśnie, a strony postępowania organ pierwszej instancji ustalił na podstawie § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (tekst jednol. Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 z późn. zm.) oraz na podstawie projektu zagospodarowania działki, na którym projektant zaznaczył zakres uciążliwości.
Z projektu zagospodarowania zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika, że działki ewid. nrnr: [...], [...], [...] są działkami zajętymi pod lokalizację planowanej inwestycji (działki te stanowią własność inwestorów), działka ewid. nr [...] stanowi publiczną drogę gminną, z której zaprojektowano zjazd na działkę ewid. nr [...] w celu zapewnienia dojazdu do projektowanego budynku inwentarsko-składowego, a działki ewid. nr [...], nr [...] oraz nr [...] są działkami bezpośrednio sąsiadującymi z terenem inwestycji. Są to działki niezabudowane, użytkowane rolniczo - jako łąki i pastwiska, na ich obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z projektem zagospodarowania działki - rys. 1, zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, projektowany budynek inwentarsko-składowy wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę (urządzenia zaprojektowane wewnątrz budynku), który lokalizowany jest na działce nr [...] (stanowiącej własność inwestorów), usytuowano w odległości 9,00 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]; w odległości 11,00 m od granicy z sąsiednią działką nr [...] (stanowiącą własność T. i K. D.) oraz w odległości 15,50 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]. Na działce nr [...] usytuowano również projektowany przyłącz wody oraz odcinek zewnętrznej instalacji elektrycznej kablowej - pozostałą część tej instalacji usytuowano na działce nr [...] (instalacja prowadzona od tablicy budynku mieszkalnego inwestorów). Ponieważ lokalizacja projektowanego budynku inwentarsko-składowego koliduje z siecią drenarską istniejącą na działce nr [...], w projekcie przewidziano przebudowę drenażu.
Na działce nr [...] zaprojektowano zjazd z drogi gminnej - działka nr [...], oraz drogę wewnętrzną zapewniającą dojazd do projektowanego budynku (w ramach budowy zjazdu zarządca drogi - Wójt Gminy [...] w decyzji z 16 sierpnia 2013 r., znak: [...], przywołał decyzję o warunkach zabudowy z 20 czerwca 2011 r. i zobowiązał inwestora do wykonania obowiązku określonego w ust. IV pkt 9 tej decyzji - tzn. do udrożnienia wylotu przepustu istniejącego w korpusie drogi gminnej). Na projekcie zagospodarowania działki - rys. 1, oznaczono zakres uciążliwości projektowanej inwestycji, który obejmuje działki nrnr: [...], [...] i [...] - są to działki inwestycyjne.
W ocenie organu odwoławczego, opisana wyżej lokalizacja projektowanego budynku inwentarsko-składowego nie powoduje oddziaływania na znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nrnr: [...], [...] i [...]. Żaden z pozostałych projektowanych obiektów również nie powoduje takiego oddziaływania. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, że działki te znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a oddziaływanie to wynika z przepisu § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Ze względu na funkcję projektowanego budynku (budynek inwentarsko-składowy), analizując przepisy odrębne stanowiące podstawę do wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, należało uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jednol.
Dz. U. z 2014, poz. 81). W szczególności, wyżej wymieniony przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia stanowi między innymi, że odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokrywy i wylotów wentylacyjnych, powinna wynosić co najmniej: 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz 4 m od granicy działki sąsiedniej. Odniesienie się do tego przepisu jest uzasadnione, ponieważ wewnątrz projektowanego budynku usytuowano gnojownię i zbiornik na gnojówkę zlokalizowany pod płytą gnojową - pojemność zbiornika na odchody zwierzęce wynosi: 25,11 m3. Analiza projektu budowlanego wykazała, że usytuowanie zbiornika (zbiornik przylega do południowej elewacji budynku i znajduje się w odległości 6,20 m od elewacji północnej) nie powoduje oddziaływania na działki sąsiednie.
Odległość wylotów wentylacyjnych w południowej połaci dachu budynku inwentarsko-składowego od granic działek sąsiednich wynosi ponad 15 m. W projekcie zastosowano rozwiązanie spełniające wymogi § 12 wyżej wymienionego rozporządzenia, który stanowi, że budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej - oznaczone na projekcie zagospodarowania istniejące i projektowane drzewa iglaste stanowią pas zieleni szerokości 2 m od strony działek nr nr: [...], [...], [...] oraz [...].
Projektowana inwestycja nie ingeruje zatem w sąsiednie działki nr nr: [...], [...], [...]. Ze względu na jej lokalizację, właściciele tych działek nie są w żaden sposób ograniczeni w możliwości ich zabudowy. Działki te znajdują się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji, który obejmuje działki inwestycyjne - tj. działki nr nr: [...], [...], [...] i działkę drogową nr [...] (udrożnienie przepustu pod drogą, wiąże się z wykonaniem robót budowlanych na tej działce - inwestor wymienił tę działkę w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowana nieruchomością na cele budowlane).
K. i T. D., będący właścicielami działki nr [...], nie są zatem podmiotami o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, tzn. nie są stronami postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Starosty w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Inwestycja ta nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu nr [...], stąd działka ta znajduje się poza obszarem jej oddziaływania. Ponieważ działka nr [...] jest działką niezabudowaną, a na jej terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania, nie można ustalić jakiego rodzaju zabudowa będzie ewentualnie realizowana w przyszłości na tej działce.
W przypadku projektowanej inwestycji brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania tego obiektu na terenie działki nr [...]. Przesądza o tym analiza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane. I tak, zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy zaskarżona decyzja Starosty, nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki nr [...] ze względu na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Ponadto zamierzenie inwestycyjne ze względu na jego charakter nie emituje pól elektromagnetycznych -(wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dn. 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), a także hałasu - wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dn. 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).
Nie obejmuje ono realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych - wymogi dla tego rodzaju obiektów określono w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.), a także sieci gazowej - wymogi określono w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640).
Z dokonanych ustaleń wynika, że z uwagi na lokalizację projektowanej inwestycji, w stosunku do działki nr [...] nie została wyłączona zasada swobody budowlanej, wyrażona w art. 4 ustawy -Prawo budowlane. Zatem K. i T. D., nie posiadają przymiotu strony, a postępowanie prowadzone na skutek ich odwołania od tej decyzji zostaje umorzone, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Wojewoda zaznaczył, że z uwagi na charakter niniejszego rozstrzygnięcia merytoryczna argumentacja odwołania K. i T. D. nie mogła zostać poddana ocenie w toku postępowania odwoławczego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli w terminie K. D. i T. D. oraz U. M..
K. D. i T. D. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 755/14) domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący zwracali uwagę, że zaskarżona decyzja jest drugą decyzją wydaną przez Wojewodę w tej sprawie. Pierwsza decyzja z dnia 18 czerwca 2013r., znak: [...], uchylała decyzję Starosty nr [...] z dnia 31 grudnia 2012r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie B. i S. W. pozwolenia na budowę, a organ uznał wówczas skarżących za strony w postępowaniu.
Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda oparł się na nieprawidłowo opracowanym projekcie budowlanym. Część projektu dotycząca gospodarki wodno-ściekowej nie została opracowana przez osobę posiadającą uprawnienia projektowe w zakresie budownictwa wodnego lub melioracji. Określenie wpływu na grunty sąsiednie można określić tylko wtedy, jeżeli projekt budowlany jest opracowany prawidłowo pod względem technicznym i prawnym. Organ drugiej instancji określił tylko wpływ na działkę nr [...], a nie określił wpływu na działkę nr [...], która jest działką siedliskową, zabudowaną budynkiem mieszkalnym, położoną w sąsiedztwie działki [...]. O określenie wpływu na działkę nr [...] skarżący wnioskowali w odwołaniu od decyzji. Działka ta bezpośrednio sąsiaduje z działka [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że nie można ustalić jakiego rodzaju zabudowania będą ewentualnie realizowana w przyszłości na działce [...].
Jak z powyższego wynika Wojewoda postąpił niezgodnie z art.75 k.p.a. i nie dopuścił informacji projektanta planu przestrzennego Gminy, który jest obecnie opracowywany. Zgodnie z informacją dzialka nr [...] w opracowywanym planie przestrzennego zagospodarowania Gminy przeznaczona została na tereny budownictwa mieszkaniowego.
Zdaniem skarżących, żaden przepis prawny nie daje organowi odwoławczemu możliwości ingerowania w zakres ustalonych stron przez organ pierwszej instancji. Umorzenie postępowania w oparciu o to, że skarżący nie są uznani za strony nie ma oparcia w przepisach k.p.a., nie zachodzą bowiem okoliczności z art. 105 k.p.a. Nadto Wojewoda naruszył art. 139 k.p.a., wydając decyzję na ich niekorzyść, ponieważ sytuacja prawna skarżących uległa pogorszeniu.
Skarżący zwrócili też uwagę, że zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty otrzymali B. i J. K., którzy nie są stronami postępowania, gdyż nie są właścicielami działki [...]. Od 2012 r. właścicielem tej działki jest M. P..
Skarżący wskazywali następnie na treść art.32 ust.1 pkt 2 ustawy -Prawo budowlane, z którego wynika że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganego przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę dotyczy przebudowy drenażu. Jest to nieprawidłowe określenie istniejącego na działce zbieracza głównego melioracji szczegółowej. W nazewnictwie technicznym i prawnym jest znaczna różnica pomiędzy melioracją szczegółową, a drenażem. Na przebudowę, rozbudowę urządzeń melioracji szczegółowej wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Projektowana przebudowa zbieracza winna posiadać pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tej przebudowy, zaś z akt sprawy nie wynika, by takie pozwolenie wodnoprawne było wydane. Zbieracz zbiera wodę z sieci melioracji szczegółowej, która obejmuje także działki nr [...] i nr [...].
W obecnej chwili została zlikwidowana spółka melioracyjna, która zajmowała się konserwacją urządzeń melioracyjnych. Nieodpowiednie wykonanie przebudowy zbieracza może mieć istotny wpływ na urządzenia melioracyjne, a szczególnie na stan wody na gruncie. Biorąc to pod uwagę wykluczenie skarżących z postępowania przez Wojewodę jest niezgodne z prawem., gdyż mają nie tylko interes prawny ale i faktyczny.
Skarżący podnieśli też, że pojemność zbiornika na gnojówkę jest za mała, biorąc pod uwagę przeznaczenie całości inwestycji. Pojemność została przyjęta nie wiadomo na jakiej podstawie, a nie obliczona. Ten błąd jest wynikiem opracowania projektu przez osobę nie posiadającą odpowiednich uprawnień projektowych w zakresie budownictwa wodnego lub melioracji.
Budynek inwentarsko-składowy zlokalizowany został na nr [...] w miejscu, gdzie kiedyś był wybudowany nielegalny obiekt budowlany Decyzją PINB w L. obiekt został rozebrany częściowo. Do tej pory nie zostały rozebrane ławy fundamentowe, tylko zostały przysypane koparką spycharką w dniu 23 marca 2012 r. Brak rozbiórki ław fundamentowych świadczy, że decyzja w sprawie rozbiórki nie została wyegzekwowana. W projekcie budowlanym nie uwzględniono faktu Istnienia starych ław fundamentowych.
W przedstawionym projekcie wskazano, że kierunek wiejącego wiatru jest od zachodu, ale nie podano na jakiej podstawie określono ten kierunek wiatrów (róża wiatrów). Skarżący podnosili, że kierunek jest od południowego-zachodu.
Przedmiotem decyzji jest też sprawa wykonania zjazdu z drogi gminnej.Zjazd zlokalizowano na nr [...]. Przy drodze istniał kiedyś rów przydrożny, który został zasypany a w obecnej chwili trwa postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy [...] w sprawie odtworzenia tego rowu przez S. W.. W aktach sprawy brak zgody Wójta Gminy [...] na wykonanie tego zjazdu, ponadto w projekcie brak jest obliczeń przepustu jak ma być wstawiony w zjazd. Rowy są zaliczane do urządzeń wodnych, na wykonanie których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, którego również w aktach brak.
Dojazd do projektowanego budynku inwentarsko-składowego ma przebiegać po nr [...]. Działka ta w obecnej chwili użytkowana jest rolniczo. W celu dojazdu do budynku należy wykonać drogę dojazdową. Na wykonanie drogi wymagane jest pozwolenie na budowę. Inwestor nie posiada pozwolenia na budowę drogi, ani też zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych na nierolne. Inwestor nie posiada także warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wykonanie drogi dojazdowej do projektowanego budynku inwentarsko-składowego. W projekcie nie uwzględniono zabezpieczenia drogi przed napływem wód powierzchniowych rowami przydrożnymi. Na wykonanie rowów przydrożnych brak w aktach sprawy pozwolenia wodnoprawnego.
W projekcie nie przedstawiono sposobu odprowadzenia wód opadowych z rynien z placu i z wybiegu zwierząt, co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego. Wody z rynien mogą być odprowadzane na powierzchnię działki lub do studni chłonnych. Na wykonanie studni chłonnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. W tym przypadku odprowadzenie wód z rynien na powierzchnię działki [...] będzie powodowało zalewanie posesji i wybiegu dla zwierząt oraz odpływ wody do rowu przydrożnego. Zgodnie z art.39 ust.1 pkt.1 ustawy o drogach publicznych zabrania się odprowadzenie wód z melioracji i odwodnień do rowu przydrożnego.
Skarżący zaznaczali też, że na wniosek S. W. prowadzone jest przed Sadem Rejonowym w L. postępowanie w sprawie rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...] z działkami nr [...], nr [...].
Zarzucali ponadto, że wysokość budynku jest większa niż 10 m, co jest sprzeczne z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 czerwca 2011 r, znak: [...].
W projekcie budowlanym zaznaczono, że gnojówka będzie wywożona jako nawóz na pola uprawiane przez inwestorów. Zgodnie z rozrządzeniem Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008r. w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń z zakresu ich stosowania, gnojowicę można stosować jeżeli poziom wód gruntowych jest poniżej 1,2 mppt i w odległości 20m od ujęć wód. Brak opinii hydrogeologicznej powoduje, że w badanym rejonie warunki hydrogeologiczne nie są rozpoznane. Tak duża ilość gnojówki wywieziona ze zbiornika o V=105m3 spowoduje zalanie 1 ha gruntów do wysokości 1cm. Grunty te położone są w centrum wsi, gdzie większość działek w opracowywanym planie przestrzennego zagospodarowania gminy [...] przeznaczone są pod tereny mieszkaniowe.
U. M. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 756/14) domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Skarżąca podnosiła, że jest współwłaścicielką działki [...] położonej w M., w sąsiedztwie działek nr [...] i nr [...]. Ukształtowanie terenu jest takie, że spadek terenu jest z północy na południe oraz z północnego wschodu na południowy zachód. Nie jest prawdą, że inwestycja nie będzie mieć wpływu na działkę skarżącej. U. M. zaznaczyła, że chociaż Wojewoda takiego wpływu nie stwierdził, to jednak nie wykluczył jej z kręgu stron postępowania. Zakwestionowała jednocześnie prawidłowość ustalenia, że K. i T. D. nie są stronami postępowania.
Skarżąca zarzucała też, że projekt budowlany nie rozwiązuje problemu zabezpieczenia osób trzecich przed wpływem projektowanej inwestycji. Jej działka położona jest poniżej działek nr [...] i nr [...], a w związku z powyższym spływ wody z rynien i z wybiegu dla zwierząt będzie powodował jej zalewanie. Jedynym rozwiązaniem problemu jest wykonanie studni chłonnych. W tym celu musi być rozpoznany poziom wód gruntowych. Ponadto na wykonanie studni chłonnych należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne dla odprowadzenia wód z rynien, a na odprowadzenia ścieków należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne na wykonanie studni chłonnych i na odprowadzenie ścieków do studni chłonnych. Takie pozwolenia inwestor nie uzyskał, nie posiada także opinii hydrogeologicznej. Nie wolno mieszać ścieków z wodą i w tym celu należy wykonać osobne studnie chłonne dla odprowadzonych ścieków i odprowadzonej wody. Woda spływająca po wybiegu dla zwierząt oraz po podwórku gospodarstwa zalicza się do ścieków.
W zatwierdzonym projekcie budowlanym nie przedstawiono rozwiązania tego problemu, ponadto zgodnie z art. 32 ust.1 pkt.2 ustawy-Pprawo budowlane inwestor pozwolenie wodnoprawne winien uzyskać przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wojewoda nie ma wiec racji co do braku wpływu inwestycji na działkę nr [...].
U. M. wskazywała nadto, że pojemność zbiornika na gnojówkę jest za mała. W tym zakresie przedstawiała takie same argumenty, jak K. i T. D.. Podobnie jak oni zaznaczała, że obiekt zaprojektowano na nie usuniętych ławach fundamentowych poprzedniego obiektu budowlanego.
Dalej skarżąca zarzucała, że dojazd do działki nr [...] będzie przez działke nr [...], a w obecnej chwili nie ma tam drogi. Brak jest pozwolenia na budowę tej drogi. Ponadto, ze względu na ukształtowanie terenu woda z drogi będzie zalewała działkę [...]. Organ winien zobowiązać inwestora o opracowanie projektu zabezpieczającego działkę [...] przed napływem wody z projektowanej drogi.
Inwestor nie posiada żadnego opracowania określającego warunki hydrogeologiczne w rejonie stosowania gnojowicy, co jest bezwzględnym warunkiem określonym w ustawie o nawozach i nawożeniu z dnia 10 lipca 2007r. oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008r. w sprawie sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń z zakresu ich stosowania. Skarżąca razem z inwestorem posiada wspólną sieć drenarską melioracji szczegółowej. Jest zasadnicza różnica w pojęciu prawnym i technicznym odnośnie drenażu i melioracji szczegółowej. Na przebudowę melioracji szczegółowej zgodnie z art.122 ust.1 pkt 3 w związku z art.9 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Inwestor nie posiada wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a powinien je uzyskać przed wydaniem pozwolenia na budowę, zgodnie z art.32 ust.1 pk.2 ustawy - Prawo budowlane. Zła przebudowa urządzeń melioracji szczegółowej może spowodować szkody na działce nr [...], która jest położona niżej.
Zdaniem skarżącej, powstałe niedociągnięcia są spowodowane tym, że część dotycząca gospodarki wodno-ściekowej nie była opracowana przez osobą posiadającą uprawnienia w zakresie gospodarki wodnej lub melioracji.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda wnosił o ich oddalenie.
Na rozprawie w dniu 11 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał postanowienie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), którym zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy sygn. akt II SA/Kr 755/14 oraz II SA/Kr 756/14, prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Kr 755/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
- 3) umarza postępowanie odwoławcze.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a. (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010r., sygn. akt VIII SA/Wa 784/10, Lex Omega nr 760455 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Wr 606/08, Lex Omega nr 553294).
W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Natomiast stosownie do art. 105 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak możliwości załatwienia sprawy administracyjnej w przypadku braku któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1668/12, Lex Omega nr 1457672). Elementy tego stosunku mogą mieć charakter podmiotowy albo przedmiotowy. Pierwszy z przypadków zachodzi wtedy, gdy z żądaniem występuje podmiot, któremu nie służy przymiot strony w postępowaniu, drugi - gdy sprawa nie ma charakteru administracyjnego, albo gdy nastąpiło przedawnienie żądania lub gdy brak jest przedmiotu żądania (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 13 marca 2013r., sygn. akt II SA/Sz 356/12, Lex Omega 1303045).
Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego będą podobne, z tym że jej konsekwencje ograniczać się będą wyłącznie do tej fazy postępowania. Zatem w wypadku braku podmiotowego elementu stosunku materialnoprawnego, tj. w wypadku wniesienia środka odwoławczego przez osobę nie posiadającą przymiotu strony postępowania – umorzeniu podlegać będzie jedynie postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) a nie postępowanie w sprawie, tj. przed organem pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.). W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wniesienie odwołania przez osobę, nie będącą stroną w sprawie oznacza bezprzedmiotowość postępowania przed organem drugiej instancji i musi prowadzić do jego umorzenia (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt III SA/Łd 146/11, Lex Omega nr 995278; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w powołanym wyżej wyroku sygn. akt VIII SA/Wa 784/10; podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1812/06, Lex Omega nr 453991).
Wbrew zatem temu, co podniesiono w jednej ze skarg, ustalenie przez organ drugiej instancji, że wnoszącemu odwołanie nie przysługuje przymiot strony, uzasadnia wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. umorzenie postępowania odwoławczego.
W niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji sprowadza się zatem przede wszystkim do zweryfikowania poprawności przyjęcia przez Wojewodę, że K. D. i T. D. nie można przyznać przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. i S. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę na działce nr [...], obr. ewid. [...], przyłącza wodociągowego na działce nr [...], obr. ewid. [...], zewnętrznej instalacji elektrycznej kablowej na działce nr [...] i nr [...], obr. ewid. [...], zjazdu z drogi gminnej o nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] obr. ewid. [...], oraz na przebudowę drenażu na działce nr [...] i nr [...] obr. ewid. [...], jedn. ewid. gmina [...].
Organy administracji publicznej obowiązane są do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób odpowiadający wymogom sformułowanym przepisami k.p.a. Ogólne zasady, regulujące postępowanie wyjaśniające, dotyczą wszelkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także dokonania ustaleń dotyczących kręgu stron.
Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji.
Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131).
W postępowaniu wyjaśniającym znaczenie mają również inne zasady ogólne. W jego trakcie organy administracji publicznej, stosownie do art. 8 k.p.a., winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nadto, jak wynika z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Zgodnie z ogólnym przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawo budowlane zawiera jednak szczególną definicję strony. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej: P.b.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania, stosownie do art. 3 pkt 20 P.b., rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy zatem dokładnie określić obszar oddziaływania obiektu budowlanego, tj. terenu, na którym wskutek powstania inwestycji przepisy odrębne, w szczególności techniczno – budowlane, wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu.
W tym wypadku o posiadaniu przez dany podmiot przymiotu strony decyduje zatem zaistnienie konkretnej ingerencji w sferę jego interesu prawnego. Zmiany, w szczególności zmiana możliwości zagospodarowania terenu, będącego własnością takiego podmiotu, nie mają charakteru potencjalnego, ale rzeczywisty.
Organy administracji publicznej mają zatem obowiązek zbadać, jakie podmioty posiadają przymiot strony w konkretnym postępowaniu, zawiadomić je o wszczęciu postępowania (art. 61 § 1 i 4 k.p.a.), zapewnić możliwość czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz następnie doręczyć wydane decyzje (art. 109 §1 k.p.a.).
Uchybienie powyższym przepisom stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Nadto, skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu nie będącego stroną, stanowi wadę kwalifikowaną prowadzącą do jego nieważności (art. 156 § pkt 4 k.p.a.).
Wady postępowania, polegające na naruszeniu art. 10 k.p.a. mogą wywoływać różny skutek prawny. Jeżeli organy nie poczyniły ustaleń w kwestii kręgu stron, jak również nie zgromadziły na tę okoliczność odpowiednich dowodów, stan taki prowadzi do naruszenie przepisów proceduralnych - art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zaś jego wystąpienie może mieć wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zgromadzony w sprawie materiał pozwala stwierdzić, że osoba (osoby), którym przysługiwał przymiot strony postępowania została bez własnej winy w nim pominięta i nie wzięła w nim udziału, uchybienie takie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Jak wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, K. D. oraz T. D. są właścicielami działki nr [...] w M. (k. 154 akt organu pierwszej instancji). W projekcie zagospodarowania działek, stanowiącym część projektu budowlanego, działka skarżących została zaznaczona kolorem różowym – wg. legendy oznaczało to "zakres oddziaływania" (k. 146 projektu budowlanego). Od początku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji skarżący byli traktowani przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jako strony tego postępowania. Doręczono im zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k. 165 akt organu pierwszej instancji) oraz decyzję Starosty z dnia 31 grudnia 2012r. (k. 168-169, 180 - 181 akt organu pierwszej instancji).
Następnie K. D. i T. D. wnieśli odwołanie od tego rozstrzygnięcia (k. 184 akt organu pierwszej instancji). Było to jedyne odwołanie, wniesione od decyzji z dnia 31 grudnia 2012r. Wydana wskutek jego rozpatrzenia decyzja Wojewody z dnia 18 czerwca 2013r., znak [...] (k. 200-203 akt organu pierwszej instancji) również została doręczona skarżącym.
Po zwrocie akt przez Wojewodę [...] organ pierwszej instancji zawiadomił skarżących o przystąpieniu do ponownego rozpatrywania sprawy (k. 204 akt organu pierwszej instancji), zawiadomił o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego (k. 214 akt organu pierwszej instancji) i doręczył im wydaną w dniu 3 października 2013r. decyzję (k. 239 akt organu pierwszej instancji. Decyzja ta w swojej treści wskazywała: "Obszar oddziaływania obiektu (ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki ewid. nr (...) [...]...". Aż do tego momentu, tj. do zakończenia ostatniego etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, organy administracji architektoniczno – budowlanej nie kwestionowały posiadania przez K. D. i T. D. przymiotu strony postępowania. Nie byli informowani, że uznanie ich za stronę jest kwestią wątpliwą. Dopiero w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał, że K. i T. D. przymiotu strony nie posiadają.
Nie budzi wątpliwości to, że organy administracji publicznej mogą na każdym etapie prowadzonego postępowania weryfikować interes prawny i przymiot strony podmiotów, które biorą w sprawie udział. Za każdym jednak razem w takiej sytuacji organy administracji powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do posiadania przez taką osobę przymioty strony w sposób szczególnie wnikliwy, rozważając wszelkie okoliczności istotne, zaś następnie bardzo dokładnie i wyczerpująco wyjaśnić, z jakich przyczyn odmawiają dalszego udziału w sprawie. Wymaga tego zasada budzenia zaufania, sformułowana w art. 8 k.p.a. Stwierdzenie, że dany podmiot – wbrew wcześniejszemu dopuszczeniu do sprawy – nie jest stroną, wymaga zatem dogłębnej analizy.
Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, że decyzja Wojewody nie sprostała powyższym wymogom. Organ odwoławczy nie rozważył wyczerpująco wszystkich kwestii, które mają znaczenie dla prawidłowego ustalenia kręgu stron i stwierdzenia, czy K. D. oraz T. D. posiadają taki przymiot. Umorzenie postępowania odwoławczego było zatem przedwczesne.
Należy zaznaczyć, że dla prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego niezbędne jest dokonanie oceny każdego elementu, który się na to zamierzenie składa. Skoro obszar oddziaływania obiektu to cały teren w jego pobliżu, gdzie na podstawie przepisów odrębnych wybudowanie tegoż obiektu wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu (art. 3 pkt 20 P.b.), to należy – na podstawie stosownych przepisów – przeanalizować ograniczenia, jakie powstaną w związku z realizacją każdej części inwestycji.
Planowana inwestycja obejmuje wykonanie: budynku inwentarsko-składowego, gnojowni i zbiorniku na gnojówkę, przyłącza wodociągowego, zewnętrznej instalacji elektrycznej kablowej, zjazdu z drogi gminnej, a nadto – przebudowę drenażu. Aby wyznaczyć obszar oddziaływania i tym samym prawidłowo ustalić krąg stron postępowania, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien był określić wynikające z przepisów odrębnych ograniczenia, związane z każdym z tych elementów.
Tymczasem w zaskarżonej decyzji Wojewoda poddał szczegółowej analizie wyłącznie te ograniczenia, które wynikają z niektórych przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014r., poz. 81). Wziął pod uwagę wynikające z tegoż rozporządzenia odległości pomiędzy otworami wentylacyjnymi a granicami działek sąsiednich (§ 6 ust. 4 rozporządzenia), co miało znaczenie ze względu na zlokalizowanie w projektowanym budynku gnojowni i zbiornika na gnojówkę. Pominął natomiast całkowicie kwestię zlokalizowania samego budynku inwentarsko – składowego.
Wojewoda nie zajął się również analizą wpływu na działki sąsiednie innych elementów inwestycji – planowanego do przebudowy drenażu oraz planowanego do wykonania zjazdu z drogi gminnej. Zwłaszcza pierwszy z wymienionych elementów, mogący wpływać na stosunki wodne na działkach sąsiednich, winien być zbadany wnikliwie.
Organ drugiej instancji stwierdził też, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, nie mógł oceniać merytorycznej argumentacji odwołania. Wypada w tym kontekście zauważyć, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zagadnienia materialnoprawne mogą ściśle łączyć się z kwestiami procesowymi, w szczególności zaś od rozstrzygnięcia w zakresie przepisów prawa materialnego może zależeć prawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu oraz kręgu stron postępowania. Część argumentów, podniesionych w odwołaniu, w wyraźny sposób porusza kwestie materialnoprawne, mogące rzutować na określenie granic obszaru oddziaływania. Rzeczą organu drugiej instancji było zatem odniesienie się do tych zarzutów albowiem mają one związek z ustaleniem kręgu stron. Bez ich rozpatrzenia umorzenie postępowania odwoławczego uznać trzeba za przedwczesne. Jeżeli nawet organ odwoławczy w swojej wcześniejszej decyzji odnosił się do tych samych albo podobnych zarzutów, to i tak nie zwalniało go to z ponowienia tych rozważań w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Uprzednio bowiem analizy dokonywał w innych warunkach – nie kwestionując przymiotu strony skarżących i z ich udziałem.
Zaskarżona decyzja została zatem wydana przedwcześnie i narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz § 3, a także art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Uchybienia te mogły w istotny sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, a zatem zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy rozważy wszystkie okoliczności, mające wpływ na ustalenie czy K. D. i T. D. służy przymiot strony w postępowaniu, uwzględniając wskazania, wynikające z rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie I. wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. wyroku, za podstawę przyjmując art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.