Uzasadnienie
Decyzją z 23 listopada 2016 r., znak: [....] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. utrzymał w mocy decyzję Starosty [....] umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegu potoku T. Decyzja została doręczona Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 28 listopada 2016 r.
W dniu 29 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga sporządzona przez adwokata A.C., reprezentującą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nadana w placówce pocztowej w dniu 27 grudnia 2016 r. W związku z tym, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, opisana wyżej skarga została przekazana w dniu 5 stycznia 2017 r. do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Tą też datę, zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, należy uznać za datę wniesienia skargi.
W piśmie z 24 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na uzasadnienie wniosku podniósł, że skarga została nadana nie przez kancelarię prawną, a bezpośrednio przez pracowników urzędu, dla których niuanse związane z wysyłaniem skargi za pośrednictwem organu nie są oczywiste. Skierowanie przez nich skargi bezpośrednio do sądu wydaje się być zatem sytuacją usprawiedliwioną.
Organ wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy art. 86 i art. 87 p.p.s.a. przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333).
Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., l SA/Gd 1676/99).
Skarżący argumentował, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło nie wyniku błędu adwokata, a błędu pracownika Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W ocenie sądu, podanych okoliczności, w świetle regulacji normującej instytucję przywrócenia terminu, nie można potraktować jako przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Profesjonalny pełnomocnik zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej obsługi prawnej swego klienta. Standardy rzetelności są podwyższone w stosunku do profesjonalnych pełnomocników, którzy, czy to działając samodzielnie, czy też posługując się osobami trzecimi powinni dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Fakt, że skarżący, na skutek wewnętrznych ustaleń między nim a prawidłowo umocowanym pełnomocnikiem, podjął się złożenia skargi samodzielnie, nie zwalniało pełnomocnika z obowiązku dopilnowania dokonania tej czynności prawidłowo.
Należy przy tym zauważyć, że skarżący jest również organem administracji publicznej, zatem zatrudnione przez niego osoby winni charakteryzować się wyższą świadomością prawną niż przeciętny obywatel. Zatem wytłumaczenie, że to nie pełnomocnik, a skarżący za pomocą podległych mu pracowników błędnie zaadresował przesyłkę pocztową zawierającą skargę, nie pozwala na przyjęcie braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.