Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 27 lutego 2020r nr [...]
- 1. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] wraz z zagospodarowaniem terenu polegającym na przebudowie istniejącego zjazdu, przebudowie istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, budowie instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, wentylacji, centralnego ogrzewania), drogami dojazdowymi, miejscami postojowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.",
- 2. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego
< obejmującego przebudowę istniejącego zjazdu z drogi publicznej [...] w zakresie pasa drogowego,
< obejmującego działkę nr [...] obr. [...], położoną przy ul. [...] w Krakowie, dla której od dnia 18 października 2018 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta Krakowa - Etap A" uchwalony Uchwalą Rady Miasta Krakowa nr CIX/2894/18 z dnia 12 września 2018 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 3 października 2018 r., poz. 6561.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Firma A Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia l czerwca 2020r., znak [...] uchyliło zaskarzoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 poz. 293 t.j.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2020 poz. 256 t.j.).
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Stwierdzono, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji nie określił konkretnej liczby przewidzianych do realizacji budynków wchodzących w skład projektowanego zespołu budynków, co wymagane jest w obowiązującym porządku prawnym.
Ponadto zwrócono uwagę, że organ l instancji nie odniósł się w uzasadnieniu uchylanej decyzji do kwestii potraktowania inwestycji na obszarach sąsiadujących ze sobą (na działkach nr [...] i [...]) jako jednego przedsięwzięcia realizowanego przez tego samego inwestora, co w konsekwencji ich połączenia mogłoby doprowadzi do konieczności uprzedniego względem wydania decyzji o warunkach zabudowy uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy odniósł się następnie do kwestii sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej stwierdzając, że poszerzenie granic obszaru analizowanego o działkę nr [...] nie zostało odpowiednio uzasadnione. Ponadto stwierdzono, że z analizy nie wynika dlaczego nie określono obowiązującej linii zabudowy, a jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy. W odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy – z analizy również nie wynika dlaczego przyjęto, że wskaźnik ten dla zabudowy mieszkaniowej może wynosić 34%. Za nieprawidłowe Kolegium uznało również wskazanie, że zaleca się zachowanie "bardzo dużej" powierzchni biologicznie czynnej, ze względu na użycie pojęcia nieostrego. W sposób niejasny ustalono szerokość elewacji frontowej, podobnie określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale 15,0 m do 17,0 m (czyli wyższej niż dwa budynki mieszkalne znajdujące się w obszarze analizowanym) nie wynika z analizy.
Ponadto organ odwoławczy podzielił zarzut odwołania w zakresie braku wnikliwej oceny przez organ l instancji warunków w przedmiocie miejsc postojowych, co w rezultacie oznacza, że z warunków ustalonych w decyzji nie wynikają konkretne wskazania pozwalające na jednoznaczne ustalenie warunków obsługi obiektu w zakresie zapewnienia miejsc postojowych.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:
- - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2020.256 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a."), poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i podniesionych w odwołaniu zarzutów, a także niedokładnego wyjaśnienia sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu sprzeciwu zaznaczono, że skarżący nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia organu II instancji, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie odniosło się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez wnoszącego sprzeciw na etapie postępowania odwoławczego.
Sposób uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, szczególności sposób odniesienia się do zawartych w odwołaniu spółki zarzutów nie spełnia wymogów wynikających z przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Po pierwsze, organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zawartych w odwołaniu zarzutów, pomijając ustosunkowanie się m.in. do kwestii ustalenia w sposób zbyt ogólny przez organ I instancji obsługi komunikacyjnej inwestycji, w odniesieniu do konieczności przebudowy istniejącego pasa drogowego bez określenia w decyzji istotnej kwestii dotyczącej zakresu możliwej przebudowy, co świadczy o braku w obecnym stanie faktycznym wystarczającej infrastruktury komunikacyjnej, która mogłaby obsługiwać zamierzenie inwestycyjne w tym rejonie ul. [...], czy też do kwestii naruszenia ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów związanych z naruszeniem ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy.
Po drugie, uzasadniając naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, organ odwoławczy często nie odnosił się w wystarczająco dogłębny sposób do zarzutów przedstawionych przez spółkę, ograniczając się do wskazania błędów organu I instancji lub też do określenia, że wielkości konkretnych parametrów nie wynikają z analizy urbanistyczno-architektonicznej.
Należy więc stwierdzić, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie spełnia wymagań stawianych przepisami prawa, a tym samym w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, gwarantujących stronie odwołującej się działanie przez organ administracyjny na podstawie przepisów prawa, nakładających obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim statuujących obowiązek wyjaśnienia zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).
Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".
Strona skarżąca podkreśla, że nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia, wydanego na skutek uwzględnienia wniesionego przez nią odwołania, jednakże zarzuca, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wszystkich podnoszonych w odwołaniu argumentów. Skarżąca spółka nie zarzuciła więc naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., lecz innych przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów kognicja sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest ograniczona jedynie do kontroli prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy postępowania, podobnie jak (co do zasady) przepisy prawa materialnego pozostają poza zakresem oceny – na tym etapie postępowania sądowi wręcz nie wolno odnosić się do tych kwestii. Dlatego też zarzuty podniesione w sprzeciwie nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Argumenty te może jednak skarżąca podnosić w toczącym się dalej postępowaniu przed organem I instancji.
Natomiast badając spełnienie przez zaskarżoną decyzję przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Sąd okoliczność tę zweryfikował pozytywnie. Brak określenia konkretnej liczby budynków w ramach planowanej inwestycji, a także daleko posunięta wadliwość przeprowadzonej w sprawie analizy uzasadniały przyjęcie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zakres koniecznego do pełnego wyjaśnienia sprawy postępowania dowodowego przekracza kompetencje organu odwołąwczego określone w art. 136 k.p.a.
Wobec powyższego wniesiony sprzeciw należało oddalić na podstwie art. 151a § 2 p.p.s.a.