Uzasadnienie
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270– oznaczana dalej jako p.p.s.a). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej.
W szczególności kognicją sądów administracyjnych objęta jest w myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnymi i służy na nie zażalenie albo gdy są to postanowienia kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), a także jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy sprawy, nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2013r., znak [...] odmówił A.B.-S. zwrotu kosztów stawiennictwa na oględziny, w podstawie prawnej wskazując art. 56 § 1 i art. 123 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na to postanowienie wnieśli E.S.-B. i A.B.-S.
Zgodnie z zasadą, wynikającą z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Ani art. 56 § 1 k.p.a., ani żaden inny przepis kodeksu nie przewiduje, aby na postanowienie organu w przedmiocie kosztów stawiennictwa służyło zażalenie. Również w orzecznictwie przyjmuje się, że jest to postanowienie niezaskarżalne (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 820/10, Lex Omega nr 1230154, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 435/06, Lex Omega nr 929016).
Zaskarżone postanowienie nie należy więc do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., zatem skarga na nie jest niedopuszczalna, gdyż taka sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.