Uzasadnienie
Burmistrz Miasta N. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny wraz z jego przebudową i nadbudową o pomieszczenia mieszkalne na działkach nr 1i 2 przy ul. [...] w N. Inwestorami są W. i K.C. zam. w N. [...]. Decyzja zawiera część graficzną, sporządzoną na mapie zasadniczej w skali 1:1000 i wyniki analizy. W treści decyzji przedstawiono rodzaj inwestycji, warunki szczegółowe, a także inne ustalenia, wśród których ustalono stawkę procentową do naliczania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła J.C. zam. w N., przy ul. [...].. Napisała ona, że kwestionowana decyzja w istocie sankcjonuje wybudowanie od podstaw nowych budynków. Budynek został już wzniesiony wbrew obowiązującym przepisom i powinno być przeprowadzone postępowanie legalizacyjne. Inwestor nie zachował odstępu od granicy, samowolnie zajął przejazd, a także pogorszył warunki zdrowotne i użytkowe otoczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części objętej pkt III i pkt IV.4 oraz orzekło o braku podstaw do naliczania stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. W pozostałej części decyzja została utrzymana w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium napisało, że kompetencja do ustalania wysokości opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości odnosi się tylko do rady gminy i jest związana tylko z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że w istocie zaskarżona decyzja ma na celu legalizację samowoli budowlanej w związku z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2009 r., nakazującą ponowne rozpatrzenie sprawy rozbiórki spornego budynku, orzeczonej decyzją PINB w N. z dnia [...] czerwca 2007 r. Usytuowanie spornego budynku w granicy jest zgodne z przepisami prawa, gdyż od strony granicy nie posiada on otworów okiennych ani drzwiowych. Kwestia dostępu światła słonecznego będzie przedmiotem czynności na etapie sporządzenia projektu budowlanego.
Na powyższą decyzję SKO w N. J.C. skierowała w dniu 2 marca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Powtórzyła w niej zarzuty zawarte w odwołaniu. Zarzuciła też, że sporny budynek nie mieści się w granicy działki inwestora a usytuowanie budynku, zasłaniającego światło, narusza § 13 "warunków technicznych".
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie stwierdzono, że zarzuty skargi nie odnoszą się do warunków zabudowy, tylko do projektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Specyfika sytuacji faktycznej i prawnej występującej w analizowanej tu sprawie polega na tym, że inwestycja polegająca na przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w N. została już dokonana. Dla takiej ukończonej już inwestycji, co do zasady nie prowadzi się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nie wydaje się decyzji ustalającej te warunki. Wyjątkiem jest właśnie sytuacja, w której zostaje wszczęte postępowanie legalizacyjne. Wtedy, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ prowadzący takie postępowanie i zmierzający do wydania w jego efekcie pozwolenia na budowę, musi się oprzeć o decyzję ustalającą warunki zabudowy. Jeśli jej dotąd nie było, należy ją uzyskać.
Zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla w/w budynku stanowi zatem de facto pierwszy etap postępowania legalizacyjnego. Nie zmienia to wszakże tego, że powinna być ona kontrolowana i analizowana tak, jak każda inna decyzja ustalająca warunki zabudowy. Należy zatem ocenić, czy spełnia ona warunki uregulowane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast ta okoliczność, że budynek już istnieje nie ma dla niej znaczenia. Nie mogą więc jej dotyczyć zarzuty, jakie mogą być podnoszone w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Dlatego też orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie tych zarzutów nie wzięło pod uwagę.
Zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji (z wyjątkiem fragmentu uchylonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze) odpowiada prawu. W sposób prawidłowy zbadano parametry obiektu i zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeanalizowano przesłanki dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy.
W rezultacie, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu postanowiono na podstawie art. 250 tejże ustawy.