Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28.03.2022 r. nr AU-2/6730.2/256/2022 orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i komunikacją wewnętrzną na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..
Od decyzji tej odwołanie wniosła między innymi B. Ł., która przez organ I instancji nie została uznana za stronę postępowania. W odwołaniu podniosła, że posiada interes prawny w niniejszej sprawie, w związku z tym, że jest współwłaścicielem dz. nr [...] i [...] obr. [...], które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W piśmie z dnia 6.07.2022 r., stanowiącym uzupełnienie tego odwołania, przywołała przepisy prawa uzasadniające przyznanie odwołującej statusu strony, wykazując tym samym posiadany interes prawny w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 13.04.2023 r., znak SKO.ZP/ 415/242/2022 - działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 144 k.p.a. - w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych.
W rozpoznawanej sprawie odwołanie złożone zostało przez B. Ł., której nie przysługuje status strony w postępowaniu, stąd organ nie może merytorycznie zając się wniesionym odwołaniem, a mając na uwadze normę art. 134 należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. Ł., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.:
- 1) art. 144 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, podczas gdy prawidłowo organ II instancji powinien był ustalić, że skarżąca powinien był być stroną postępowania przed Organem I instancji, a następnie dokonać merytorycznego rozpatrzenia odwołania Skarżącej,
- 2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że Skarżąca nie jest stroną postępowania i nie miał legitymacji do złożenia odwołania.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji nie wyjaśnił w treści odwołania, z jakich powodów uznał, że skarżąca nie jest stroną postępowania i dlaczego nie podzielił argumentów skarżącej. Uzasadnienie postanowienia jest bardzo lakoniczne i nie zawiera podstaw faktycznych i prawnych postanowienia. Zdaniem skarżącej jako współwłaściciel działki nr [...] oraz [...] obr. [...], leżącej w obszarze oddziaływania inwestycji powinna ona być stroną postępowania, a organ II instancji powinien był rozpoznać jej odwołanie merytorycznie.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie, na które służy zażalenie. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej, bowiem nie wyjaśnia przyczyn zajętego przez organ stanowiska w kwestii legitymacji skarżącej do występowania w sprawie w charakterze strony.
B. Ł. nie była uznana przez stronę postępowania przez organ I instancji, jednak we wniesionym odwołaniu oraz piśmie uzupełniającym odwołanie przedstawiła cały szereg argumentów przemawiających za uznaniem jej za stronę przedmiotowego postępowania.
Do żadnego z tych argumentów Kolegium się nie odniosło, zatem nie sposób ustalić, dlaczego przyjęło, że B. Ł. nie jest stroną postępowania. Brak jakiegokolwiek wyjaśnienia organu odwoławczego w tym przedmiocie uniemożliwia dokonanie oceny, czy przyjęty pogląd o braku legitymacji skarżącej do występowania w charakterze strony jest prawidłowy. W żaden sposób nie można zaakceptować uzasadnienia sprowadzającego się wyłącznie do stwierdzenia: "odwołanie złożone zostało przez B. Ł., której nie przysługuje status strony w postępowaniu, stąd organ nie może merytorycznie zając się wniesionym odwołaniem, a mając na uwadze normę art. 134 należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania".
Jednocześnie należy podkreślić, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowanie tych organów w rozstrzyganiu spraw. Skoro SKO nie wyjaśniło, na jakiej podstawie przyjęło, że B. Ł. nie jest stroną postępowania, to Sąd nie mógł we własnym zakresie ocenić tej kwestii. Innymi słowy na obecnym etapie postępowania Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia przez SKO art. 28 k.p.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbada, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony postępowania, odnosząc się do argumentów podniesionych przez nią w odwołaniu w kontekście art. 28 k.p.a. Zajęte stanowisko organ II instancji należycie uzasadni, co w przyszłości umożliwi dokonanie merytorycznej kontroli stanowiska SKO przez sąd administracyjny.
Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wskazane okoliczności zaskarżone postanowienie jako naruszające przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, poniesioną przez nią tytułem uiszczonego wpisu od skargi.