Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 listopada 2022 r. nr SKO.Oś/4170/321/2022 stwierdzono, że odwołanie [...] Sp. z o.o. w W. od decyzji Wójta Gminy W. W. z dnia 14 czerwca 2022 r. nr OŚ.6233.2-1.22 w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z nieruchomości położonych na terenie Gminy W. W., zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu organ wskazał, że opisana powyżej decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 9 sierpnia 2022 r. Złożone przez stronę w dniu 24 sierpnia 2022 r. odwołanie zostało zatem złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., który w przedmiotowej sprawie upływał w dniu 23 sierpnia 2022 r.
Od powyższego postanowienia spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła:
- 1) art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa poprzez wadliwe stwierdzenie, że odwołanie skarżącej od decyzji Wójta Gminy W. W. w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z nieruchomości położonych na terenie Gminy W. W. nr OŚ.6233.2 - 1/22, wydanej 14 czerwca 2022 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu,
- 2) art. 7, art. 77 i art. 80 kpa w zw. z art. 46 § 1 kpa w zw. z art. 45 kpa poprzez zaniechanie przez organ zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego oraz brak dokładnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwe ustalenie, że odwołanie skarżącej od decyzji zostało złożone z uchybienie terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa,
- 3) art. 10 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ umożliwienia zapoznania się przez skarżącą z zebranymi dowodami i wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem postanowienia.
W konsekwencji wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że decyzja została jej doręczona w dniu 10 sierpnia 2022 r., a nie w dniu 9 sierpnia 2022 r., jak twierdził organ. Wygenerowane potwierdzenie odbioru, które rzekomo potwierdza, że decyzję doręczono skutecznie w dniu 9 sierpnia 2022 r. do rąk D. B. jest niewiarygodne, bowiem w tym dniu osoba ta była nieobecna w pracy i przebywała na tygodniowym urlopie. Na tę okoliczność przedstawiono dowody w postaci zatwierdzonego wniosku urlopowego, karty ewidencji pracy oraz potwierdzenia rezerwacji noclegu. Zdaniem strony skarżącej, wygenerowany elektronicznie dokument z systemu Poczty Polskiej S.A. dotyczący odbioru nie jest wyłącznym dowodem na okoliczność daty odbioru przesyłki.
Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2022, poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji.
W świetle art. 129 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Według zaś art. 57 § 5 ust. 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, którym jest Poczta Polska.
W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną jest, że odwołanie zostało przez spółkę złożone w dniu 24 sierpnia 2022 r., natomiast strony nie zgadzają się co do daty doręczenia spółce zaskarżonej decyzji, a mianowicie czy nastąpiło to 9 czy też 10 sierpnia 2022 r. Co istotne, dokumentem potwierdzającym doręczenie jest zdaniem organu znajdujący się w aktach sprawy wydruk Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru wygenerowany z systemu Poczty Polskiej S.A., który w opinii strony skarżącej nie jest w przedmiotowej sprawie wiarygodny.
Na wstępie należy podkreślić, że ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód potwierdzenia odbioru pisma jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania, że data na nim wskazana jest datą, w której przesyłka rzeczywiście dotarła do adresata. Utrwalony również jest pogląd, że pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez odbiorcę jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. Miarodajną zatem będzie data przyjęcia pisma wskazana na tym dokumencie, prawidłowo wypełnionym przez doręczyciela i opatrzonym podpisem odbiorcy. Tak więc istnieje domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi.
W konsekwencji przyjmuje się, że pismo zostało doręczone adresatowi. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2334/19). Nie ma także wątpliwości, że dowód taki w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zostać przez stronę podważony i obalony przeciwdowodem (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1744/09).
Jednym z koniecznych elementów potwierdzających skuteczność doręczenia, jest podpis odbiorcy pisma. Zgodnie bowiem z art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W przedmiotowej sprawie zaś tego podpisu zabrakło, a na elektronicznym potwierdzeniu odbioru widnieją wyłącznie adnotacje pochodzące od doręczyciela, z których wynika, że przesyłkę zaadresowaną do skarżącej spółki odebrała w dniu 9 sierpnia 2022 r. D. B.. W świetle jednak braku podpisu tej osoby, potwierdzającego fakt doręczenia oraz jego datę, informacje zamieszczone na potwierdzeniu, choć konieczne, nie są jednak wystarczające dla przyjęcia, że przesyłka rzeczywiście została doręczona. Wobec tak istotnego braku, potwierdzenie odbioru nie korzysta z domniemania prawdziwości.
Prawdziwość danych wynikających z potwierdzenia odbioru podważają także udokumentowane twierdzenia przedstawione przez skarżącą spółkę, z których wynika, że D. B. nie mogła odebrać w dniu 9 czerwca 2022 r. przesyłki, bowiem przebywała w tym czasie urlopie. Potwierdzają to dołączone do skargi dokumenty w postaci zaakceptowanego wniosku o urlop tego pracownika, karta ewidencji czasu pracy oraz potwierdzenie rezerwacji noclegu.
W świetle wszelkich powyższych okoliczności, konieczne jest dokładne zbadanie przez organ daty doręczenia przesyłki, chociażby poprzez wystąpienie do Poczty Polskiej z reklamacją związaną z nieprawidłowym wypełnieniem potwierdzenia odbioru. Wydanie bez tych ustaleń postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło z uchybieniem 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Rację miał również autor skargi, który zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa w zw. z art. 46 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, w tym przypadku elektronicznego potwierdzenia odbioru, który to dokument w związku z brakiem podpisu osoby odbierającej pismo nie stanowi wystarczającego dowodu pozwalającego ustalić datę doręczenia decyzji.
Z tych względów uchylono zaskarżone postanowienie, o czym na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania należnych od organu na rzecz skarżącej spółki orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.