Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 29.04.2015r., na podstawie art. 59 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity z 2013r. póz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. C. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 04.12.2014r, (znak: [...]), odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania.
We wniosku o przywrócenie terminu B. C. wskazała, że "terminu nie mogła dochować z uwagi na fakt, iż decyzji powyższej nigdy nie otrzymałam, tj. nie została doręczona przez pocztę (...)".
W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że brzmienie przepisu art. 58 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może jedynie w przypadku, gdy spełnione zostaną wszystkie określone w nim przesłanki. W szczególności więc przywrócenie takie możliwe jest tylko wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony wnioskującego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego wskazuje obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7 i 8 póz. 144). Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Ustalono bowiem, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k.167 akt PINB) oraz z informacji zamieszczonej na internetowej stronie Poczty Polskiej - Śledzenie przesyłek, dotyczącej przesyłki oznaczonej numerem [...] wynika, iż doręczenie przesyłki zawierającej decyzję PINB z dnia 04.12.2014r., nastąpiło zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. z dniem 29.12.2014r.
Wskazano, że przesyłka była awizowana w dniu 8.12.2014r. i powtórnie w dniu 16.12.2014r., z pozostawieniem awiza w skrzynce pocztowej adresata. Zatem doręczenie decyzji B. C. uznano za skuteczne w świetle przepisów K.p.a.
Zdaniem organu odwoławczego, we wniosku o przywrócenie terminu nie zawarto żadnego merytorycznego uzasadnienia potwierdzającego prawdopodobieństwo przyczyny uchybienia terminu bez winy strony, zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Skargę na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29.04.2015r., (znak: [...]) wniosła B. C., żądając jego uchylenia w całości.
Skarżąca zarzuciła ww. rozstrzygnięciu rażące naruszenie poniższych przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.:
- 1. art. 58 § 1 kpa, poprzez odmowę przywrócenia terminu w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, co zostało uprawdopodobnione;
- 2. art. 134 kpa, poprzez przedwczesne wypowiadanie się przez organ w skarżonym postanowieniu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy uprzednio nie nastąpiło w prawem przewidziany sposób stwierdzenie uchybienia temu terminowi;
- 3. przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez: niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący.
W odwiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi B. C. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 29.04.2015r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Stosownie do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Poza odrębnościami wynikającymi z tego przepisu, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania następuje na ogólnych zasadach. Zastosowanie znajduje zatem art. 58 § 1 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Nadto, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
Organ odwoławczy, do którego złożone zostało odwołanie w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania czy wniesione zostało przez uprawniony podmiot oraz w ustawowym trybie i terminie. Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 kpa). Natomiast rozpatrzenie środka zaskarżenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
W niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 4.12.2014 r. dla B. C. upłynął w dniu 5.01.2015 r., ponieważ ww. decyzja została jej doręczona w trybie art. 44 § 4 w zw. z § 1-3 k.p.a. w dniu 22.12.2014 r. tj. z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo). A zatem odwołanie złożone przez skarżącą w dniu 1 kwietnia 2015 r. zostało złożono z uchybieniem terminu.
Oceniając zaskarżone, którym organ odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia odwołania należy na podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się - i pogląd ten podziela Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie - że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu wskazanego w art. 134 kpa (por. wyrok NSA z 21.
- 03. 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, wyrok WSA w Olsztynie z 12.
- 05. 2012 l SA/Ol 724/10, Lex 795582) Oznacza to, że uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.
Skarżąca wnosząc o przywrócenie uchybionego terminu podniosła, iż nigdy decyzji organu I instancji nie otrzymała, nie otrzymała również w tej sprawie awiza. Odnosząc się do powyższego trzeba zauważyć, że możliwość przywrócenia uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący wykaże, iż nie ponosi winy w niedochowaniu terminu, równocześnie wskazując, że przeszkoda uniemożliwiająca dochowanie terminu istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W niniejszej sprawie warunki te nie zostały spełnione.
W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej, jakoby nie została zawiadomiona o awizowaniu spornej przesyłki, są gołosłowne i nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione (ani tym bardziej poparte żadnymi dowodami). W szczególności skarżąca nie wskazała, aby podejmowała próby wyjaśnienia prawidłowości doręczenia przesyłki, czy też jej awizowania, składała skargi lub reklamacje w podmiocie dokonującym doręczeń przesyłek.
Z akt sprawy (adnotacji na niedoręczonej zwrotnym potwierdzeniu odbioru) wynika, że przesyłka była prawidłowo awizowana, a okoliczność ta nie została w żaden sposób zakwestionowana przez skarżącą, ani też błąd w awizowaniu nie został uprawdopodobniony. Nie zostało więc podważone domniemanie z art.44 k.p.a. wobec spełnienia wynikających z jego treści przesłanek.
Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem w żaden sposób, że w czasie, gdy biegł termin do wniesienia odwołania, nie mogła go wnieść wskutek obiektywnych przeszkód. Nie uprawdopodobniła też, że przy zachowaniu należytej staranności w dbałości o własne interesy nie była w stanie odebrać skierowanej do niej korespondencji zawierającej decyzję. Za okoliczności wyłączające winę w niedochowaniu terminu nie można uznać tego, że do tej pory skarżąca należycie dbała o swoje interesy biorąc czynny udział w postępowaniu, ani tego – jak twierdził pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 9.09.2015r. – że chodził co dwa tygodnie do organu dokładając wszelkiej staranności, aby otrzymać wiadomość o wydaniu decyzji i sama decyzje odebrać w siedzibie organu.
Konkludując należy wskazać, że o zaistnieniu przesłanki "należytej staranności w dochowaniu terminu" można zasadnie mówić wówczas, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak po jej stronie jakiejkolwiek winy choćby w postaci niedbalstwa w uchybieniu terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), natomiast w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że strona skarżąca dochowała takiej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. W orzecznictwie sądowym wyrażono - pogląd, że dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa stanowi przesłankę wyłączającą przywrócenie terminu
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu przed wydaniem postanowienia o odmowie przywrócenia terminu należy uznać, iż jest on niezasadny. Co prawda oba postanowienia tj. postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania jak i zaskarżone postanowienie zostały wydane w tym samym dniu tj. 29.04.2015 r. i oznaczone tym samym znakiem: [...], to jednak z uzasadnienia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynika jednoznacznie, że organ najpierw rozpatrzył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu złożony przez skarżącą.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.