Uzasadnienie
W dniu 8 stycznia 2011 r. M.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 16 listopada 2010 r., którym po rozpoznaniu skargi Polskiego Związku Działkowców [...]" w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2010r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Skarga kasacyjna została wniesiona przez skarżącą osobiście. Na mocy pełnomocnictwa z dnia 30 października 2010 r., skarżąca była reprezentowana w sprawie przez swojego męża A.W. Pismem z dnia 3 marca 2011 r. skarżąca ponownie udzieliła A.W. pełnomocnictwa, wskazując, że obejmuje ono reprezentowanie jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy na wniosek M.W. zwolnił ją z kosztów sądowych i ustanowił dla niej adwokata. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył na pełnomocnika dla uczestniczki adw. A.C.. Skarżąca została powiadomiona o treści zarządzenia w dniu 26 maja 2011 r.
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r. Sąd odrzucił osobistą skargę kasacyjną M.W. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi uczestniczki A.W. w dniu 1 lipca 2011 r.
W dniu 8 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego) M.W. reprezentowana przez A.W. wniosła zażalenie na ww. postanowienie.
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. Sąd odrzucił zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej, z uwagi na niesporządzenie go przez osobę o której mowa w art. 175 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi A.W., w dniu 15 września 2011 r.
W dniu 22 września 2011 r. (data stempla pocztowego) adw. A.C., w imieniu M.W. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że nie zostało mu doręczone postanowienie o odrzuceniu osobistej skargi kasacyjnej uczestniczki, jak i postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r. mimo, że w czasie ich wydawania był już pełnomocnikiem uczestniczki. Podniósł, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez M.W., a pełnomocnictwo udzielone przez nią mężowi obejmowało jedynie postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zatem po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji wygasło. Argumentował, że fakt ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu przesądzał o woli uczestniczki posiadania profesjonalnego pełnomocnika.
Nadto podał, że A.W. poinformował go o wydaniu wyżej opisanych orzeczeń w dniu 20 września 2011 r., wskazując, że był przekonany, iż z chwilą ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wszelkie pisma będą przekazywane temu pełnomocnikowi.
Postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił M.W. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r.
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 46/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie z dnia 17 października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zapadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylone zostało postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2011 r.
Stosownie do treści art. 190 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 46/12, Sąd stanął na stanowisku, że co prawda M.W. nie wypowiedziała mężowi pełnomocnictwa do jej reprezentowania, ale w przypadku gdy do wniesienia środka odwoławczego od postanowienia z dnia 6 czerwca 2011 r. legitymowany był wyłącznie profesjonalny pełnomocnik, odpis powyższego postanowienia należało doręczyć pełnomocnikowi, który został dla uczestniczki ustanowiony z urzędu. Zaniechanie doręczania orzeczeń wydawanych w toku postępowania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu niweczy sens jego ustanowienia.
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.W. uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r.
Kierując się zatem wskazaniami NSA, należało uznać, że przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zostały spełnione.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.