Uzasadnienie
Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Stryszawa z dnia 30 grudnia 1997 roku nr: XXVIII/191/97 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za przyłącz do wodociągów skarżący T.P., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M.K., złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek został złożony na urzędowym formularzu "PPF", jednakże oświadczenie wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarte we wniosku okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy. W związku z tym pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz nadesłanie stosownych dokumentów źródłowych.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2012 roku oświadczył, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy i przedkłada w załączeniu dowód uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł.
W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Cofnięcie wniosku przez stronę oznacza jej rezygnację z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skoro zatem działający w imieniu skarżącego pełnomocnik oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 3 p.p.s.a.