Uzasadnienie
W dniu 8 czerwca 2004 r. E.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., którzy zgodnie z treścią art. 149 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, póz. 593 z późn. zm.) zaprzestali wypłaty na rzecz skarżącego stałego zasiłku wyrównawczego w kwocie 418 zł miesięcznie.
Art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Owa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje natomiast, zgodnie z § 2 art. 3 cyt. ustawy, orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaprzestanie wypłaty skarżącemu stałego zasiłku wyrównawczego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) nie mieści się więc w kategorii spraw określonych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na taką faktyczną czynność organów administracji skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje, zwłaszcza, że dotyczy ona zachowania konkretnych, wymienionych z imienia i nazwiska pracowników administracji, nie zaś aktów lub czynności określonych w przytoczonym przepisie art. 3 cyt. ustawy.
Z uwagi na powyższe niniejsza skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.