Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 art. 3 cyt. ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, iż kwestionowane rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej, w szczególności nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli rozstrzygnięciem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy.
Postanowienia wydane na podstawie art. 26 k.p.a. w zw. z art. 24, czy 25 k.p.a. o wyznaczeniu (bądź odmowie wyznaczenia) przez organ wyższego stopnia do załatwienia sprawy innego podległego mu organu lub o wyznaczeniu (bądź odmowie wyznaczenia) przez bezpośredniego przełożonego innego pracownika do prowadzenia sprawy, nie są żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że zaskarżeniu do sądu mogą podlegać tylko takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo które kończą postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty.
Do takich postanowień nie można zaliczyć zaskarżonego postanowienia tj. postanowienia nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie stwierdzenia, iż w sprawie zbadania zgodności z prawem wykonanej sieci kanalizacyjnej nie doszło do dewolucji kompetencji na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze względu na brak przesłanek do wyłączenia organu od prowadzenia sprawy określonych w art. 25 k.p.a.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestie związane z wyłączeniem pracownika i organu od załatwienia sprawy, nie przewidują możliwości wnoszenia zażalenia od takiego postanowienia. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania postanowienia, gdy kodeks tak stanowi. Wobec tego przyjąć należy, że od postanowienia dotyczącego wyłączenia pracownika bądź organu, nie służy zażalenie. Skoro nie służy na nie zażalenie, to także - skarga do sądu administracyjnego. Zauważyć też należy, iż zaskarżone postanowienie jako rozstrzygnięcie incydentalne wydawane w toku innego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jego zgodność z prawem została dokonana przez sąd administracyjny na etapie kontroli ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 781/14).
Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.