Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 149 § 3 kpa po rozpatrzeniu wniosku S.T. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości obj. księgą wieczystą Nr.... składającej się z działki Nr...położonej w obr....
Odwołanie S.T. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu co następuje.
1. odmawiając wznowienia postępowania organ l instancji ustalił, iż wniosek w sprawie niniejszej jest trzecim wnioskiem S.T. o wznowienie postępowania a wznowienie postępowania nie może nastąpić, ponieważ ostatecznymi decyzjami zostało ustalone, iż S.T. nie może być stroną w postępowaniu o podział działki Nr... W ocenie organu l instancji bez znaczenia jest, iż w kolejnym wniosku jako podstawę wznowienia wskazano, że przesłanki, na których się oparto przy wydaniu decyzji są nieprawdziwe,
2. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną można wznowić z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie ostatecznie zostało przesądzone (decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. i z dnia [...]), że S.T. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości obj. księgą wieczystą nr.... składającej się z działki nr.... obr...., co oznacza, iż nie może ona skutecznie żądać wznowienia postępowania w tej sprawie niezależnie od wskazanej przyczyny,
3. Kolegium nie widzi podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, gdyż brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących, by doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., w szczególności żaden kompetentny organ (prokuratura, sąd) nie prowadzi i nie prowadził postępowania zmierzającego do ustalenia, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy zatwierdzenia projektu podziału działki nr... okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub, że decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku przestępstwa. Wskazywane zaś przez S.T. decyzje wydawane w latach 80-tych ub. wieku nie mają żadnego związku z postępowaniem prowadzonym w 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr.... i nie mogą stanowić podstawy do wystąpienia do stosownych organów, w szczególności prokuratury z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie popełnienia przestępstwa mającego wpływ na wydanie decyzji z dnia [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła S.T. i nie precyzując żądania skargi zarzuciła, że decyzja narusza jej prawa jako posiadacza samoistnego działki.... W uzasadnieniu podniosła, że Kolegium przyznaje iż okoliczności towarzyszące wydaniu decyzji Prezydenta miasta K. z dnia [...] mogłyby być przedmiotem postępowania prokuratorskiego lub sądowego, jednakże odmawia jej praw strony w postępowaniu wychodząc z założenia iż decyzje wydawane w latach 80-tych ub. wieku nie mają żadnego związku z postępowaniem prowadzonym w 2002r. Decyzje z lat 80-tych zostały wydane w efekcie postępowania wszczętego na wniosek ówczesnej właścicielki wpisanej do KW......, tj. B.T., zaś stroną postępowania była skarżąca jako posiadacz samoistny wydzielonej decyzją z 2002 r., działki.......i właściciel sąsiadującego gospodarstwa rolnego. Postępowanie sądowe zmierzające do wydzielenia działki, na której wybudowałam obiekt hodowlany - toczyło się w trybie art. 231 kc i nie zostało zakończone z powodu śmierci właścicielki.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jeszcze raz podnosząc, że nie mogło dojść do wznowienia postępowania, albowiem sprawa wznowienia - na wniosek S.T. - postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości została rozstrzygnięta ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., szczegółowo wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego, istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji i na podstawie przekazanych akt sprawy. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c").
Nie można zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu l instancji zarzucić naruszenia prawa.
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 147 kpa). Przeto podstawowym obowiązkiem organu jest ustalenia czy z żądaniem występuje strona. Sprawa w której zapadła zaskarżona decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.
Wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, co do podmiotów mających atrybut strony w tego rodzaju postępowaniu jest oczywiście uzasadniony i Sąd w składzie orzekającym go podziela.
Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą którą można wskazać jako podstawę swego prawa lub obowiązku i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Norma ta należeć może do każdej gałęzi prawa, ale rzecz polega na tym, że ta musi ona mieć zastosowanie w konkretnej sytuacji do konkretnego podmiotu prawa. Z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości może wystąpić jej właściciel, współwłaściciel, użytkownik wieczysty lub współużytkownik wieczysty, gdyż tylko te podmioty są władne dysponować nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu, l tylko te podmioty mogą być stronami tego rodzaju postępowania.
Podział nieruchomości w żaden sposób nie może wpłynąć na prawa podmiotów korzystających w sposób legalny lub tylko faktyczny z dzielonej nieruchomości. Podział nie likwiduje żadnych praw podmiotów korzystających z dzielonej nieruchomości. Można więc w skrócie powiedzieć, że podział nieruchomości nie powoduje bezpośredniego wpływu na sferę prawną skarżącej, która przyznaje, że swoje prawo żądania wznowienia opiera na fakcie samoistnego posiadania przedmiotowej nieruchomości, a to nie pozwala na uznanie jej za stronę.
O zasadności zaskarżonej decyzji decyduje i to, że wniosek złożony w sprawie niniejszej jest trzecim wnioskiem o wznowienie tej samej sprawy. Można więc twierdzić, że w sprawie mamy do czynienia ze sprawą już rozstrzygniętą. Wznowienie postępowania w takiej sytuacji rodziłoby skutek nieważności decyzji (art. 156 § 1 okt. 3 kpa).
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a, należało orzec jak w sentencji.