Uzasadnienie
Starosta Powiatu B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] wszczął z urzędu postępowania scaleniowe na obszarze wsi J. gmina B..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Sygn. akt: [...] wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia M.P. uchyliło postanowienie Starosty Powiatu B. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniósł Starosta Powiatu B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270), w skrócie "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie mieści się jednak organ I instancji, który wydał decyzję w toku postępowania administracyjnego, ponieważ uprawnienie do orzekania w sprawie administracyjnej nie jest tożsame z istnieniem po stronie takiego organu interesu prawnego, który mógłby być chroniony poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005r. w sprawie OSK 1017/04, że "Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego".
Zasadne jest zatem stanowisko SKO w T. wyrażone w odpowiedzi na skargę i zawartym w niej wniosku o odrzucenie niniejszej skargi, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego, właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona, jako osoba prawna, stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kpa przyznają stronom. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa, wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek, jako osób prawnych (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 kwietnia 2003 r. OPS 1/2003 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd znajduje także odzwierciedlenie w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/2004, z dnia 28 maja 2009 r. l OSK 782/2008 Wspólnota 2009/24 str. 30, z dnia 12 marca 2010 r. l OSK 1428/2008, postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2009 r. l OSK 67/2009, postanowienie NSA z dnia 14 października 2009 r. l OSK 67/2009 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prezentowane stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. K. 32/2008 (OTK ZU 2009/9A póz. 139), w którym Trybunał Konstytucyjny uznał za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepis art. 33 § 1 i 2 ppsa w zakresie, w jakim pozbawia on prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał decyzję, jako organ pierwszej instancji, a także za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przepis art. 50 § 1 ppsa w zakresie, w jakim odmawia jednostce samorządu terytorialnego prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sprawach, w których organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję w l instancji.
W związku z powyższym Sąd uznał przedmiotową skargę Starosty Powiatu B. za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.