Uzasadnienie
Sygn. II SA/Kr 8/21
Dyrektor Zarządu Zlewni w N. S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. znak: [...], określił podmiotowi Firma A opłatę stałą w wysokości 2 639,00 PLN (słownie: dwa tysiące sześćset trzydzieści dziewięć złotych 00/100) za pobór wód powierzchniowych z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka Firma A która wskazała, że co prawda w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 12 września 2013 roku, znak: [...], Spółka w dniu 20 czerwca 2016 roku rozpoczęła budowę ujęcia brzegowego do poboru wód powierzchniowych z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P. jednak inwestycja ta nie została ukończona, w tym nie zostały do tej pory zainstalowane żadne urządzenia do poboru wód, co oznacza, że pobór wód powierzchniowych nie jest dokonywany. Tym samym ustalenie opłaty za pobór wód jest przedwczesne i niezasadne. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie decyzją z dnia 2 listopada 2020 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. - dalej jako: "Kpa"), w związku z art. 271 ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm. - dalej jako: "Prawo wodne"), utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 5 marca 2020 r., znak: [...], Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w N. S. działając zgodnie z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego, przekazało Firma A jako podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne, informację roczną Nr [...], N. S., [...], ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne, tj. za pobór wód powierzchniowych z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Wysokość tej opłaty ustalono jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 złotych na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 152 dni i maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 12 września 2013 roku, znak: [...], w łącznej ilości 0,0694444 m3/s. Podmiot odebrał informację roczną Nr [...], N. S., [...] ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne w dniu 16 marca 2020 r.
W związku z faktem, iż podmiot nie uiścił opłaty stałej w wysokości wynikającej z informacji rocznej Nr [...], N. S., [...], Dyrektor ZZ w N. S. PGW WP zawiadomił podmiot Firma A pismem z dnia 9 lipca 2020 r., znak: [...], o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.), postępowania w sprawie określenia temu podmiotowi wysokości opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. za pobór wód powierzchniowych z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P. informując stronę o prawie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz zgłaszania ewentualnych wniosków, uwag i zastrzeżeń. Podmiot odebrał powyższe zawiadomienie w dniu 24 lipca 2020 r. W oznaczonym terminie, strona nie wniosła uwag. W dniu 25 sierpnia 2020 r. Dyrektor ZZ w N. S. PGW WP wydał powołaną na wstępie decyzję, od której strona złożyła odwołanie pismem z dnia 9 września 2020 r.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 271 ust. 5a ustawy Prawo wodne, który wszedł w życie 23 listopada 2019 r., a zatem obowiązuje w odniesieniu do opłaty stałej za usługi wodne ustalanej za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., stanowi, że "Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę". Przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że: "Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału".
Natomiast w myśl art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.
Opłata stała określona w zaskarżonej decyzji naliczona została podmiotowi w oparciu o treść pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 12 września 2013 roku, znak: [...] na pobór wód powierzchniowych z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P.. Jak wskazuje się w orzecznictwie, opłata stała za usługi wodne "jest powiązana z faktem funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym" (tak: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 listopada 2019 r., II SA/Bk 614/19).
W związku z tym, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne udzielone dla Firma A jest ostateczne i do dnia wydania niniejszej decyzji nie wygasło, nie zostało cofnięte ani nie utraciło mocy z innych przyczyn, a podmiot nie wykonał obowiązku zapłaty opłaty ustalonej w informacji rocznej, organ I instancji prawidłowo określił temu podmiotowi opłatę stałą w drodze decyzji administracyjnej.
Wysokość opłaty stałej została prawidłowo określona, w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502). Z art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne wynika, że opłatę stałą ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie złożyła Firma A z siedzibą w P., zarzucając:
- 1) rażące naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z roku 2020, poz. 256, z późn. zm.), poprzez nierozpoznanie istoty sprawy,
- - przepisu art. 7a KPA, poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Skarżącej,
- - art. 107 § 1 pkt 4) KPA, poprzez wydania decyzji bez podstawy prawnej.
- 2) rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie;
- - przepisu art. 271 ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (Dz. U. z roku 2020, poz. 310, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem wodnym, poprzez ich błędne zastosowanie,
- - przepisów art. 268 ust. 1 pkt 1) w związku z przepisem art. 9 ust. 3, art. 35 ust. 1 i ust. 3 pkt 1), art. 298 pkt 1) i art. 403 ust. 6 pkt 6) Prawa wodnego, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędnie przyjęcie, że opłata stała pobierana za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, zaś okoliczność, że adresat pozwolenia do realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego jeszcze nie przystąpił, nie jest istotna dla obowiązku ponoszenia opłaty stałej,
- 3) rażące naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 w zw. z przepisem art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 roku o języku polskim (Dz. U. z roku 2019, poz. 1480, z późn. zm.), poprzez nierozumienie słowa "pobór".
Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I Instancji.
W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organ nie rozpoznał istoty sprawy, w szczególności, nie przeprowadził dowodów na okoliczność, czy ujęcie wody objęte decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 12 września 2013 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, oraz decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia 18 marca 2014 roku, znak: [...], o udzieleniu pozwolenia na budowę, zostało faktycznie wykonane a tym samym, że istnieją techniczne możliwości korzystania z tego urządzenia wodnego. Organ w ogóle nie odniósł się do przedstawionych przez Skarżącego dowodów w postaci wpisów do dziennika budowy, z których jednoznacznie wynika, że ujęcie nie istnieje.
Organ nie zauważył również faktu, że pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na gruncie ustawy z roku 2011, która nie przewidywała opłat za usługi wodne w rozumieniu aktualnie obowiązującego Prawa wodnego. Co więcej, opłaty za usługi wodne mają charakter danin publicznych i na podstawie art. 7a KPA wszelkie wątpliwości co do stosowania norm prawnych powinny być przez Organ rozstrzygane na korzyść Skarżącej. Naruszenie powyższych przepisów jest rażące i ma istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 9 ust. 3 Prawa wodnego stanowi, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa wodnego, usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza powszechne korzystanie z wód, zwykłe korzystanie z wód oraz szczególne korzystanie z wód. W przepisie art. 35 ust. 3 Prawa wodnego skatalogowano różne rodzaje usług wodnych, wskazując w pkt 1), że jedną z nich jest pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Na postawie przepisu art. 298 pkt 1) Prawa wodnego, opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić podmioty korzystające z usług wodnych. Wreszcie, przepis art. 403 ust. 6 pkt 6) Prawa wodnego stanowi, że jeżeli jest to konieczne dla szczegółowego określenia warunków i zakresu korzystania z wód, utrzymywania wód lub projektowania, wykonywania, lub utrzymywania urządzeń wodnych, lub uprawnień osób trzecich, w pozwoleniu wodnoprawnym można dodatkowo ustalić termin rozpoczęcia korzystania z wód, wykonywania urządzeń wodnych lub innych działań wymagających wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Wykładnia gramatyczna powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że:
- 1) ponoszenie kosztów usług wodnych odbywa się na zasadzie ich zwrotu, a więc konieczne jest uprzednie korzystanie z tych usług, obowiązuje więc zasada "korzystający płaci",
- 2) usługi wodne zapewniają korzystanie z wód,
- 3) jedną z usług wodnych jest pobór wód powierzchniowych,
- 4) prawo wodne rozróżnia pojęcia wydania pozwolenia wodnoprawnego od terminu rozpoczęcia korzystania z wód.
W świetle powyższych ustaleń, należy zatem stwierdzić, że decyzja narusza także przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 268 ust. 1 pkt 1) Prawa wodnego, poprzez jego błędną wykładnię, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione w niniejszej skardze stanowisko, iż opłata stała za pobór wód powierzchniowych uzależniona jest w pierwszej kolejności od istnienia urządzeń wodnych umożliwiających pobór tych wód, jest stanowiskiem obowiązującym w orzecznictwie Sądów administracyjnych.
Przytoczono fragmenty uzasadnień wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2018 r., II SA/Gd 364/18, LEX nr 2554150; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2018 r., II SA/Kr 735/18, LEX nr 2548982; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r., II SA/Kr 847/18, LEX nr 2571200.
Z w/w przepisów oraz orzecznictwa jednoznacznie wynika, że obowiązek opłaty stałej wiąże się z poborem wód, czyli korzystaniem z nich. Prawo wodne nie określa definicji poboru wód odsyłając tym samym do języka polskiego, który, na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 w związku z przepisem art. 4 Ustawy o języku polskim, powinien być stosowany przez podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy dokonywaniu czynności urzędowych, a więc również przez Organ w przedmiotowej sprawie. I tak, zgodnie z dostępnym dla każdego i bezpłatnym na stronie internetowej https://sip.pwn.pl Słownikiem języka polskiego PWN pod hasłem "pobór" można przeczytać: 3. «czerpanie z jakiegoś źródła», zaś pod hasłem: "pobrać - pobierać" można przeczytać;
- 5. «skorzystać z czegoś jako źródła w celu zużytkowania lub podtrzymania swoich funkcji».
Skarżący życzyłby sobie, aby piastujący funkcję Organu znali język polski przynajmniej w stopniu podstawowym. Opłatę stałą należy zatem pobierać wyłącznie w przypadku faktycznego realizowania usługi wodnej, nie zaś za samą możliwość realizowania tej usługi wynikającą z zapisów pozwolenia wodnoprawnego. Tylko faktyczne wykorzystanie wód powierzchniowych rodzi obowiązek ponoszenia opłaty stałej. Ustaleń takich nie może zmienić nawet wprowadzony z dniem 23 listopada 2019 roku przepis art. 271 ust. 5a Prawa wodnego, na który Organ powołuje się w uzasadnieniu Decyzji, nota bene zapominając o nim w podstawie prawnej Decyzji, naruszając tym samym przepis art. 104 § 1 pkt. 4 KPA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących i uwzględniając jednocześnie potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie.
Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 17 lutego 2021r.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I Instancji, określającą opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych z koryta potoku [...] na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego w m. P. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm. zwana dalej u.p.w.). Regulacje tej ustawy przewidują ponoszenie opłat za usługi wodne, które są jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1). Opłaty za usługi wodne uiszcza się zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt. 1 za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Zgodnie z art. 270 ust. 1 u.p.w., opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych.
Zgodnie z art. 271 ust. 5a u.p.w., opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę.
Zgodnie ze stanowiskiem organu, przepis ten przesądza, że dla ustalenia opłaty za usługi wodne znaczenie ma jedynie treść posiadanego przez stronę pozwolenia wodnoprawnego, nie jest natomiast istotne to, czy z usług określonych w tym pozwoleniu strona faktycznie korzysta.
Pogląd ten skutkuje zaniechaniem wyjaśnienia okoliczności faktycznych innych niż treść pozwolenia wodnoprawnego, a w niniejszej sprawie uznaniem za okoliczność nieistotną tego, czy ujęcie wody, którego to pozwolenie dotyczy funkcjonuje, czy też zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej nie zostało wybudowane i pobór wód nie ma miejsca. Stanowisko powyższe prowadzi do oderwania opłaty za usługi wodne od rzeczywistego korzystania z tych usług i zbliża istotę tego obciążenia do swego rodzaju rocznej opłaty od pozwolenia wodnoprawnego.
Przywołany wyżej przepis art. 271 ust. 5a u.p.w. wszedł w życie z dniem 23 listopada 2019 r. - na podstawie art. 1 pkt 51 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170).
Tymczasem nowela ta nie zmieniła treści art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w., z którego nadal wynika, że obowiązek poniesienia opłat ustawodawca związał z określonymi tam enumeratywnie sposobami korzystania ze środowiska w tym z poborem wód podziemnych lub wód powierzchniowych, a nie z faktem posiadania decyzji administracyjnej. Podobnie zredagowany został przepis art. 271 ust. 3 u.p.w., który określając sposób ustalenia opłaty posługuje się sformułowaniem "pobór wód powierzchniowych". To pozwała przyjąć, ze intencją ustawodawcy było nałożenie obowiązku uiszczania opłaty dopiero w przypadku rozpoczęcia realizacji uprawnienia do poboru wód powierzchniowych. Innymi słowy usługa wodna jest realizowana wówczas, gdy dany podmiot posiada urządzenie przeznaczone do poboru wód, bo wówczas można mówić o korzystaniu ze środowiska, za co należą się opłaty.
Dalej wskazać też należy, że pozwolenie wodnoprawne na pobór wód powierzchniowych z potoku P. z 2013 r., jak i pozwolenie na budowę brzegowego ujęcia wody na Potoku P. z 2014 r. wydane przez Wojewodę [...] – wydane zostały na podstawie przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
Pozwolenie wodnoprawne z 2013 r. w pkt. I i II dotyczyło zezwolenia na wykonanie urządzeń wodnych i innych obiektów budowlanych oraz na wykonania ujęcia brzegowego (taki tytuł inwestycji znajduje się na pierwszej stronie dziennika budowy załączonego przez stronę skarżąca do odwołania). Natomiast pozwolenie to w zakresie w jakim dotyczy poboru wód powierzchniowych (pkt. VI) udzielone zostało do dnia 31 sierpnia 2023 r.
Jednocześnie zgodnie z art. 135 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.) pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Taką samą treść ma obecnie art. 414 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego z 2017 r. Z treści tych przepisów wynika, że faktyczne wykonanie w określonym terminie urządzeń wodnych, służących np. do poboru wód determinuje funkcjonowanie w obrocie prawnym całego pozwolenia wodnoprawnego. Te przepisy służą zapewnieniu, by nie doszło do długotrwałego zablokowania innym podmiotom możliwości korzystania z usług wodnych limitowanych między innymi możliwościami środowiska, mimo braku korzystania z tych usług przez podmiot uprawniony na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego.
Podobnie zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.
Realizacja pozwolenia na budowę oraz pozwolenia wodnoprawnego jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem podmiotu, na rzecz którego decyzje te zostały wydane.
Podnoszony w odwołaniu fakt, że ostatecznie – pomimo otrzymanego pozwolenia wodnoprawnego oraz uzyskanego na jego podstawie pozwolenie na budowę - nie zostało wybudowane ujęcie wody i pobór wody nie rozpoczął się - nie był przedmiotem ustaleń organu, który wadliwie uznał, że przy ustalaniu wysokości opłaty stałej istotne znaczenie ma jedynie treść pozwolenia wodnoprawnego. Takie ograniczenie postępowania dowodowego, w ocenie Sądu nastąpiło z naruszeniem art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Gdyby stan faktyczny wskazywany przez stronę skarżącą został potwierdzony w wyniku postępowania dowodowego, byłoby to bowiem równoznaczne ze stwierdzeniem, że usługa poboru wody podziemnej nie jest wykonywana, a co za tym idzie - brak możliwości ustalenia opłaty stałej.
Rzeczą organu administracji wodnej rozpatrującego sprawę ponownie będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej oceny prawnej i po przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego wydanie decyzji przesądzającej o tym, czy strona skarżąca wybudowała urządzenia wodne o których mowa w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 12 września 2013 roku, znak: [...], a jeśli tak to czy korzysta z ujęcia wody określonego w tym pozwoleniu wodnoprawnym.
W tym stanie sprawy, uznając, że orzekający w sprawie organ administracji wodnej naruszył powołane wyżej przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, wobec uwzględnienia skargi, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.