Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]2000r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U.z 1997r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) stwierdzono, iż S.S. nie spełnia warunków, o których mowa w art. 21 ustawy i odmówiono mu przyznania uprawnień kombatanckich. Organ w uzasadnieniu, powołując się na analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawo do swobodnej oceny dowodów stwierdził, iż strona nie przedstawiła dokumentów, które potwierdzałyby jej działalność w ramach organizacji konspiracyjnej.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.S. twierdzi, że jest bardzo chory, ma 72 lata i świadczenia kombatanckie mu się należą.
Decyzją Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...].2001r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 127§3 i 138§1 pkt 1 kpa oraz art. 21 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. z 1997r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję własną z dnia [...].2000r. Organ stwierdził, że S.S. nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających działalność w organizacji konspiracyjnej. Świadkowie w swoich oświadczeniach nie stwierdzili, że składał przysięgę wojskową, a jedynie potwierdzają bardzo ogólnie, że wykorzystywany był jako łącznik lub widziany w okolicznościach dość przypadkowych wynikających z okresu wojennego, co nie stanowi dowodu, że był członkiem organizacji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.S. wnosi o uchylenie decyzji, z której treścią się nie zgadza oraz podnosi argumenty o charakterze ekonomicznym i zdrowotnym.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o jej oddalenie twierdząc, że stanowisko Kierownika Urzędu zostało zajęte po wnikliwym przeanalizowaniu materiału dowodowego, a ocena dokumentacji wniosku została przedstawiona we wcześniej podjętych decyzjach i pozostaje nadal aktualna, gdyż skarga skierowana do NSA nie wniosła do sprawy żadnych nowych dowodów. Powołano się nadto na wyrok NSA OZ w Szczecinie z 22.03.2000r. (sygn. akt SA/ Sz 675/ 99).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3§ 1 ustawy z 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.o.p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1.01.2004r.i postępowanie nie zostało zakończone (co ma miejsce-w niniejszym przypadku) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie powyższej ustawy (art. 97§ 1 ustawy z 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew bowiem treści art. 7 kpa Kierownik Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając m.in. na względzie słuszny interes obywatela oraz wbrew treści art. 77 kpa nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.
Swobodna ocena dowodów (art. 80 kpa), na którą powołuje się organ nie może oznaczać oceny dowolnej, a taka zdaniem Sądu miała miejsce w niniejszej sprawie. Nie przeanalizowano zeznań świadków A.K. i E.F., a uznano je za niewiarygodne. Zgodnie z art. 107§3 kpa organ powinien szczegółowo podać przyczyny (odnosząc się do treści każdego zeznania osobno) dlaczego tym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W decyzji z [...].2000r. nie ma o tym żadnej wzmianki, natomiast w zaskarżonej decyzji wspomniano jedynie, że świadkowie nic nie mówią o składaniu przez skarżącego przysięgi wojskowej. Z oświadczenia świadka A.K. wynika, że skarżący przekazywał meldunki i kolportował prasę od maja 1944r. do stycznia 1945r. jako łącznik pomiędzy organizacją A.K. w miejscowości B. a W - S. Nie oznacza to więc przypadkowych przysług na rzecz A.K. jak twierdzi organ, ale stałą działalność. Trudno sobie wyobrazić, aby organizacja A.K. do przenoszenia meldunków używała osób postronnych.
Organ pominął w swojej decyzji fakt uzyskania przez skarżącego pozytywnej rekomendacji ZKRP i b. WP ZW w T. (k. [.,..] akt administracyjnych), w której zwraca się uwagę na to, że świadkowie niewątpliwie działali w A.K. i B.Ch. W tej sytuacji brak było podstaw do podważania ich wiarygodności, a ewentualne wątpliwości organu należało rozwiać w drodze ich przesłuchania. Organ nie przeanalizował również życiorysu skarżącego (k. [...] akt administracyjnych), w którym podaje on nazwiska innych świadków, w tym F.K. ps. "[...] ", który miał od niego odebrać przysięgę. W toku dalszego postępowania należałoby przesłuchać również tego świadka.
Nadmienić należy, że organ powołuje się w odpowiedzi na skargę na orzeczenie NSA OZ w Szczecinie bezpodstawnie, gdyż problem młodego wieku skarżącego (miał on w 1944r. ukończone 16 lat) nie był rozważony w wydanych decyzjach i nie miał wpływu na negatywne rozstrzygnięcie sprawy.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11.05.1995r." o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97§ 2 cytowanych wyżej przepisów wprowadzających.