Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 marca 2003 r [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. G. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2003 r Nr [...], którą orzeczono o odmowie zmiany imion i nazwiska K. G. M. na "R. K. I.". W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano przepisy art. 2 i art. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk (tj. Dz.U. z 1963 r Nr 59, poz.328 z późn.zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.
W dniu [...] listopada 2002 r, K. G. M., wykazując aktami stanu cywilnego, że pozostaje w związku małżeńskim, z którego pochodzi dwoje małoletnich dzieci noszących takie samo (jak również żona) nazwisko, wniósł o zmianę swego nazwiska z "M." na "I.". Kolejnym wnioskiem z dnia [...] grudnia 2002 r wniósł o zmianę imion z "K. G." na "R. K.".
Uzasadniając żądanie zmiany nazwiska podniósł, że dotychczasowe nazwisko wywołuje negatywne skojarzenia i reakcje osób, wobec których posługuje się nazwiskiem. Co do zmiany imion wskazał, że imienia G. nie używa, kojarzy mu się ono ze stereotypem średniowiecza, zaś podoba mu się "R." jako nowoczesne i rzadziej używane. Podnosił, że z nowym imieniem będzie żył "milej, luźniej i nowocześniej", już używa go na terenie Niemiec, ale nie może tego udowodnić, gdyż nie może otrzymywać korespondencji, z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania.
Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] lutego 2003 r odmówił zmiany imienia i nazwiska na żądane. Decyzja podjęta została, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w toku, którego m.in. wysłuchano wnioskodawcę i jego matkę M. M., oraz dokonano ustaleń co do sytuacji osobistej i rodzinnej wnioskodawcy
Według oświadczenia wnioskodawcy nie legitymuje się dowodem osobistym "który jest w posiadaniu sądu w związku z postępowaniem w sprawie rozwodowej", ani paszportem, który zagubił. Ustalono, że wnioskodawca nie zgłaszał utraty paszportu, ani nie ma stałego miejsca zamieszkania pod adresem zameldowania. Według jego wyjaśnień nie pracuje, utrzymywany jest przez kobiety, a kiedy przebywa na terenie Niemiec, to posługuje się imieniem "R.". W związku z ustaleniem przez organ, że w latach 1983 - 1989 wnioskodawca pozostawał w zainteresowaniu organów ścigania w związku z przestępstwami przeciwko mieniu, wyjaśnił on, że jednorazowo brał udział w 1983 r w kradzieży w mieszkaniu, a łup został następnego dnia zwrócony. W krajowym rejestrze karnym nie figuruje.
Matka wnioskodawcy zeznała, że jest z nim w konflikcie, że wie, iż chce zmienić imię i nazwisko lecz nie zna motywów, a nie ma wiadomości by używał imienia R..
Uzasadniając odmowę zmiany nazwiska i imienia Prezydent Miasta K., z powołaniem na treść przepisu art.2 i art.7 ustawy z 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk, przyjął stanowisko, że wnioskodawca nie przedstawił żądnych ważnych powodów do zmiany imienia, ani też nie wykazał by posługiwał się imieniem R.. Co do żądania zmiany nazwiska podniesiono, że wnioskodawca przez dorosłe życie posługuje się tym nazwiskiem, że przy zawieraniu małżeństwa nie skorzystał z możliwości wyboru innego nazwiska, a wspólną decyzją małżonków dzieci noszą jego nazwisko "M.", a zatem i w tym przypadku zmiana nazwiska nie jest podyktowana koniecznością życiową i nie wynika z ważnych względów w rozumieniu art.2 ustawy.
Uzasadniając swą decyzję organ I instancji podkreślał, iż wnioskodawca nie wypełnia wynikającego z art. 34 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązku posiadania dowodu osobistego ani nie spełnia nałożonego art.4 tej ustawy obowiązku meldunkowego, co do aktualnego miejsca zamieszkania.
W odwołaniu od tej decyzji K. G. M., powoływał się na Konstytucję RP i status europejczyka, uważając, że odmowa zmiany imion i nazwiska, nie uwzględnia konieczności ochrony jego godności osobistej, a noszone nazwisko jej ośmieszające, naraża go na stres i przykre doznania.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda przyjął za własne ustalenia organu I instancji i zajął stanowisko, że nazwisko "M." można uznać za ośmieszające, jednakże K. G. M. jest obywatelem polskim, nie może zatem żądać zmiany nazwiska na nazwisko o brzmieniu niepolskim - bo jest to sprzeczne z zapisem ustawowym zwłaszcza, że nie udowodnił przynależności do mniejszości narodowej.
Zdaniem organu odwoławczego treść przepisu art. 2 ustawy wskazuje, że zmiana imienia z brzmienia polskiego na obce, jest możliwa tylko wówczas, gdy z wnioskiem o taką zmianę występuje obywatel polski, poczuwający się do przynależności do mniejszości narodowej, a wnioskowane brzmienie odpowiada jego brzmieniu w języku tej mniejszości. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia 9 lipca 1993 r sygn. SA/Wr 605/93 jako potwierdzający zajęte przez organ stanowisko. Nadto przepis art.2 ust.2 w zw. z art. 7 uzależnia zmianę nazwiska i imienia od wykazania "ważnych względów", zaś wnioskodawca żądanie motywuje chęcią uatrakcyjnienia nazwiska jak i imion z których imię R. ma brzmienie niepolskie a zmiana imion K. G. na R. K. jest niezgodna z zapisem ustawowym. Powołując inne orzeczenie NSA, organ odwoławczy podkreślał swobodną ocenę czy istnieją "ważne względy" przy żądaniu zgody zmiany imienia (nazwiska) z polskiego na niepolskie.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję wniósł K. G. M.. Nie wskazując naruszonego przepisu prawa skarżący podniósł, że decyzja jest bezprawna a nazwiska M. używał nie będzie i podpisał skargę jako R. K. I.. Podkreślał, że nieuwzględnienie żądania uniemożliwi mu poszukiwanie pracy i przemieszczanie się. W obszernym uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że odmowa zmiany nazwiska nastąpiła pomimo przyjęcia, że noszone nazwisko M. jest ośmieszające. Skarżący podniósł, że względy rodzinne nie mogą służyć za argument przemawiający przeciwko zmianie nazwiska, gdyż jest po rozwodzie i była żona chce wrócić do nazwiska panieńskiego, a nie żądał zmiany nazwiska przez dzieci. Zarzucał, że nazwisko I., które chce nosić, nie ma brzmienia niepolskiego, gdyż składa się z liter alfabetu polskiego i nie zawiera obcego akcentu. Co do żądanego imienia R., to godząc się z jego niepolskim brzmieniem wskazywał, iż figuruje ono jednak w polskim kalendarzu, a pochodzenie nadanych mu w aktach stanu cywilnego imion K. G. jest greckie.
Skarga zarzuca wadliwość ustalenia, że żądanie zmiany nazwiska i imienia zmierza do uatrakcyjnienia ich brzmienia. Podkreślając, że jest " europejczykiem ", wskazywał, że państwo nie wypełnia wobec niego zobowiązania z tytułu obywatelstwa, a w szczególności do noszenia nazwiska licującego z godnością człowieka. Zarzucał, że przytoczone w uzasadnieniu decyzji obu instancji ustalenia, że nie posługuje się dowodem osobistym, z kim zamieszkuje i na czyim jest utrzymaniu, nie mają żadnej doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Podniósł, iż nie zostało wykazane by postępował i żył w kolizji z prawem. Uchybień proceduralnych dopatruje się skarga w przesłuchaniu w charakterze świadka M. M., której nie uważa za swoją matkę. Za ważny powód żądania zmiany nazwiska, w uzupełniającym skargę piśmie z dnia [...] lipca 2005 r wskazał skarżący, iż " źle kojarzy się ono za granicą ", gdzie często przebywa, a żądane imię R. oznacza "Raj Jezus Ratuj".
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dokonane ustalenia i wskazując, iż mimo uznania nazwiska M. za ośmieszające, nie można uznać za zasadne żądanie zmiany nazwiska na "I.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, przed 1 stycznia 2004 r. Stosownie zatem do przepisu art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), wobec nie zakończenia postępowania przed tą datą, sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej ustawą - Prawo o p.s.a. Jest kontrola działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest (art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269), pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W sprawowaniu tej kontroli, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana na tej płaszczyźnie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga jest uzasadniona.
Stosownie do art.1 ust.1 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk (tj. Dz.U. z 1963 r Nr 59, poz. 328 z późn.zm.) - zwanej dalej ustawą - zmiana imienia lub nazwiska obywatela polskiego na inne wskazane przez niego imię lub nazwisko może nastąpić na jego wniosek na zasadach określonych w przepisach ustawy.
Regulujący - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji - zmianę nazwiska przepis art.2 ustawy w ust. l, stanowi, że wniosek o zmianę nazwiska podlega uwzględnieniu, jeżeli jest uzasadniony ważnymi względami. Przepis zaś ust.2 brzmi: W szczególności ważne względy zachodzą, gdy wnioskodawca nosi nazwisko:
1/ ośmieszające albo nie licujące z godnością człowieka, 2/ o brzmieniu niepolskim, 3/ posiadające formę imienia, a także, jeżeli wnioskodawca pragnie zmienić swoje nazwisko, na nazwisko, którego od wielu lat używa. Taka redakcja wskazuje, iż przepisem ust.2 art.2 ustawy, przykładowo (w szczególności) wymienione są cztery przypadki tzw. ważnych względów uzasadniających zmianę nazwiska - trzy określone w punktach 1 do 3, oraz nie oznaczony numeracją przypadek czwarty - używania przez wiele lat innego nazwiska.
Uzasadniając odmowę uwzględnienia żądanej zmiany nazwiska z M. na "I.", organy administracji przyjęły, że wprawdzie jest spełniona przesłanka z art. 2 ust.2 pkt 1 ustawy o zmianie imion i nazwisk, gdyż noszone nazwisko ma charakter ośmieszający, a zatem istnieje ważny wzgląd uzasadniający żądanie zmiany nazwiska, lecz zdaniem organów żądanie zmiany nazwiska jest sprzeczne "z zapisem ustawowym". Ustawowego zakazu zmiany nazwiska na nazwisko o brzmieniu niepolskim upatrują organy administracji publicznej w redakcji przepisu art.2 ust.2 pkt 2 przykładowo wskazującego jako ważny wzgląd uzasadniający żądanie noszenie nazwiska " o brzmieniu nie polskim ". Na poparcie stanowiska organ II instancji przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1994.01.18 SA/Gd 1114/93 (ONSA 1995/2/56), w którym odwołując się m.in. do przepisów art. 1 i 67 ust. l i 2 Konstytucji RP (Dz.U. z 1976 r Nr 7, poz.36 z późn.zm.), utrzymanych w mocy przez ustawę Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r (Dz.U.
Nr 84, poz. 426), przyjęto, iż ważnym względem w rozumieniu art.2 ust. 1 w zw. z art.7 ustawy o zmianie imion i nazwisk uzasadniających żądanie obywatela polskiego zmiany imienia z polskiego na obce, jest poczucie przynależności do mniejszości narodowej, jeżeli wnioskowane brzmienie imienia odpowiada jego brzmieniu w języku tej mniejszości. Z uzasadnienia decyzji zdaje się wynikać pogląd, iż zmiana nazwiska, choćby uzasadniona ważnymi względami może odbywać się w zasadzie tylko " jednokierunkowo ", tj. na nazwisko o brzmieniu polskim, a powyższe orzeczenie opisuje przesłanki wyjątku od tej zasady. Pomijając, że powołane orzeczenie wydane zostało pod rządem innych przepisów konstytucyjnych niż przepisy obowiązującej od dnia 3 lipca 1997 r Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r, (Dz.U. Nr 78, poz. 483 - art.243), należy skonstatować, iż przytaczając tezę wyroku, organ przeoczył całość jego motywów.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniając w uzasadnieniu ratio legis unormowania zawartego w art. 2 ust.2 pkt 2 ustawy, zarazem expressiss verbis stwierdził, że uregulowanie to nie daje podstaw do "wyciągnięcia wniosku, iż ustawodawca wymieniając przykładowo jako ważną przesłankę zmiany dotychczasowego nazwiska (imienia) jego niepolskie brzmienie, jednocześnie zawarł w tym zakaz zmiany odwrotnej."
W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 26.06.2003 r, sygn. SA/Bd 1412/03 (niepubl. Zbiór Biura Orzecznictwa), podkreślono, że przepis art.2 ustawy o zmianie imion i nazwisk nie stwarza wskazań interpretacyjnych względem przykładowego uznania w ust.2 pkt 2 za ważny powód do zmiany nazwiska jego niepolskie brzmienie. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2004 r, sygn. akt II SA/Kr 1175/00 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zajął stanowisko, że nie ma doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy o zmianę imienia, okoliczność, czy imię na które skarżący chce zmienić imię dotychczasowe na brzmienie polskie czy nie polskie, a znaczenie ma tylko okoliczność czy żądanie zmiany dotychczasowego imienia znajduje oparcie w ważnych względach w rozumieniu art.2 ust. l ustawy.
Na brak oparcia w przepisach ustawy dla stanowiska, że zmiana nazwiska lub imienia w trybie ustawy o zmianie imion i nazwisk na być " kierunkowa " tzn. tylko na nazwisko (imię) o brzmieniu polskim, zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2004.06.08 II SA/Kr 3199/00 (ONSA i wsa 3/6/2005, poz. 56, str.117).
W świetle zatem przepisów art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 7 ustawy z 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk należy skonstatować, iż wola osoby zainteresowanej co do zmiany swego nazwiska (imienia) - także na nazwisko (imię) o brzmieniu nie polskim - nie stanowi samodzielnej i wystarczającej przesłanki dla wprowadzenia tej zmiany, o ile nie jest uzasadniona ważnymi względami w rozumieniu art.2 ust. l ustawy.
Ponieważ zmiana nazwiska (imienia) następuje tylko na wniosek obywatela i to na inne nazwisko (imię), wskazane przez niego (art. 1 ust. 1), przeto do wnioskodawcy należy wskazanie tych powodów, które żadnie mają uzasadniać. Wskazane przez żądającego zmianę powody są przedmiotem oceny organu na płaszczyźnie ważnych względów w rozumieniu art.2 ust. 1 ustawy. Przepis art.3 ustawy określa przypadki, w których wniosek o zmianę nazwiska nie może być uwzględniony. Nie mają natomiast doniosłości prawnej z punktu widzenia przesłanki "ważnych względów", takie nie podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności jak tryb życia, sytuacja rodzinna, meldunkowa, czy źródła utrzymania, do których organy przywiązały wagę odmawiając żądaniu.
Skarżący domaga się zmiany tylko swojego nazwiska. Natomiast przepisy art.5 ustawy regulują sytuację, gdyby żądanie zmiany objąć miało także małoletnie dzieci. Stąd też pozostawanie skarżącego w toku postępowania w związku małżeńskim i ciążący na nim obowiązek alimentacyjny, nie stanowiły przeszkody do uwzględnienia żądania o zmianę jego nazwiska.
Odmawiając przeto zmiany nazwiska skarżącemu, naruszono przepis art.2 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy, gdyż przyjmując, że ma ono brzmienie ośmieszające, oceny przesłanki ważnych względów dokonano, z punktu widzenia innych jeszcze kryteriów niż podane przez skarżącego i błędnie wyłożono przepis art. 2 ust..2 jako dopuszczający tylko " kierunkową " zmianę na nazwisko o brzmieniu polskim.
Zmiana nazwiska może nastąpić na inne wskazane przez wnioskodawcę nazwisko jeśli organ ma wątpliwości czy wskazana pisownia (i brzmienie) spełnia przymiot nazwiska w rozumieniu ustawy, to winien skorzystać z biegłego o odpowiedniej specjalności.
II. W odniesieniu do żądania zmiany imienia, już na wstępie należy zaznaczyć, że nie zostało w sprawie w sposób dostateczny wyjaśnione jaka jest pisownia żądanego imienia. W pisemnym wniosku o zmianę imienia (k.32 akt adm.), skarżący domaga się zmiany imienia G. na "R." i powtarza to w piśmie z dnia [...].07.05 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (k.32 akt sądowych). Natomiast w protokołach użyto pisowni "R." (k.35, 37) i takiej pisowni imienia dotyczą rozstrzygnięcia decyzji organu II i I instancji. Sam skarżący także używa pisowni R. np. k. 4 i 9 akt sądowych.
Stosownie do przepisu art.7 ustawy - w brzmieniu z daty wydania decyzji - przepisy art.2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ust. 3 i 4 stosuje się do zmiany imion. Taka regulacja oznacza, iż również samo żądanie zmiany imienia na inne nie jest wystarczające, jeśli nie jest ono uzasadnione ważnymi względami w rozumieniu art. 2 ust.1. Przepis ust.2 w punktach 1, 2 wymienia tylko przykładowo ważne względy w postaci imienia ośmieszającego albo nie licującego z godnością człowieka. Już od dawna w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1988.06.24 SA/Wr 115/88 - ONSA 1988/2/73 wraz z powołanymi w uzasadnieniu innymi wyrokami) ukształtował się pogląd o dopuszczalności nadawania imion o niepolskim brzmieniu przy sporządzaniu aktów stanu cywilnego.
Problematyka zmiany imion i nazwisk w trybie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1956 o zmianie imion i nazwisk, uregulowania została na innej płaszczyźnie i na podstawie innych kryteriów, niż wskazane przepisami regulującymi tryb i podstawę nadawania imion i nazwisk w aktach stanu cywilnego a przede wszystkim przepisami kodeksu cywilnego i rodzinnego. Na odmienność tych płaszczyzn i kryteriów wskazał Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 1982.06.21 II SA/699/82 (ONSA 1982/1/57). Samodzielne i wystarczające uregulowanie przesłanek zmiany imienia (nazwiska) przepisami ustawy o zmianie imion i nazwisk, podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tezie przywołanego wyżej wyroku z dnia 2004.06.08 II SA/Kr 3199/00 (ONSA i wsa 3/6/2005, poz. 56).
Samo żądanie przez skarżącego zmiany imienia na imię o brzmieniu niepolskim nie stanowiłoby przesłanki odmowy uwzględnienia żądania, przy równoczesnym wykazaniu ważnych względów uzasadniających taką zmianę. Powołany w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyrok WSA z dnia 1993.07.09 SA/Wr 605/93, ONSA 1994/3/110), dotyczy innego zagadnienia (nazwy przedsiębiorstwa). Nie ma zatem doniosłości prawnej okoliczność czy wnioskowane nowe imię ma brzmienie polskie, lecz to, czy żądanie jest uzasadnione ważnymi względami w rozumieniu ustawy, i czy żądane imię ma w ogóle przymiot imienia w swym brzmieniu i pisowni, a więc przymiot używanej w tym charakterze nazwy odosobowej (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Wyd. Naukowe PWN 2003 r, tom l, str. 1194, tom 2, str.875 in.).
Zarazem należy mieć na uwadze, że skarżący żąda zmiany imienia G., a więc zastąpienia go innym wskazanym imieniem, ale zarazem formułuje żądanie zmiany kolejności imion względem kolejności wynikającej z aktów stanu cywilnego (K., G.) na "R. (R.) K.".
Żądanie zmiany imienia na inne, połączone z wnioskiem o zmianę kolejności imion względem wynikającej z aktu stanu cywilnego, nie znajduje oparcia - co do zmiany tej kolejności - w przepisach ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk (Dz.U. z 1963 r Nr 59, poz. 328 z póżn.zm.).
Przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wprost regulują (art. 88 in.) zasady wedle których określa się nazwisko dziecka. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie zawiera w zasadzie (poza art. 122 § 3 dotyczącym stosunku przysposobienia) regulacji odnoszących się wyłącznie do imienia dziecka. W świetle przepisu art.92 kr i op. w związku z uregulowaniami przewidzianymi art. 39, 40 i 50 ustawy z dnia 29 września 1986 r Prawo o aktach stanu cywilnego, (DZ.U. Nr 36, poz. 180 z późn.zm.) nadanie dziecku przy urodzeniu imienia (imion), podlegających wpisaniu do aktu urodzenia - jako aktu stwierdzającego stan cywilny - jest jednym z przymiotów władzy rodzicielskiej. Przepis art. 50 ustawy Prawo o a.s.c wyczerpująco określa przypadki, w których kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczenia o wyborze dla dziecka konkretnego imienia lub sam dokonuje wyboru imienia. Identyczne co do atrybutów władzy rodzicielskiej stanowisko zajął już NSA w wyroku z dnia 1988.06.24 SA/Wr 115/88/ONSA 1988 72/73 oraz w przywołanych w jego uzasadnieniu innych wyrokach tego Sądu. Na tle powyższego wyroku za ugruntowane należy uznać stanowisko, że w zakresie władzy rodzicielskiej mieści się także uprawnienie do nadania dziecku imienia i ewentualnej kolejności nadanych imion.
Z tych względów za uzasadnione należy uznać stanowisko organu odwoławczego, co do zasady odmawiające w tym postępowaniu zmiany kolejności imion skarżącego z K., R. (R.), na R. (R.) K..
W zakresie rozstrzygnięcia wniosku o zmianę imienia naruszono zarówno przepisy art.7 i 77 kpa przez brak wyjaśnienia jaka jest rzeczywista pisownia żądanego imienia, oraz przepis art. 2 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy o zmianie imion i nazwisk, przez błędną wykładnię " ważnej przyczyny " ograniczonej do żądania zmiany imienia na wyłącznie o brzmieniu polskim.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie miał organ na uwadze powyższą ocenę i wskazania oraz aktualny stan prawny wynikający z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 z późn.zm.). Wobec treści uchylonych decyzji brak było przesłanek do zastosowania przepisu art. 152 ustawy.