Uzasadnienie
J. M. wniósł skargę na bezczynności Rady Miasta Gorlice i Burmistrza Gorlic, która nie zastosowała się do wyroku Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1375/04 stwierdzającej nieważność uchwały Rady Miasta Gorlice nr.243/XXIV/2004 z dnia 23 września 2004 odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego plan nr 3 i podjęcie przez Burmistrza działań sprzecznych z obowiązkiem wynikającym z wyroku, czym naruszył art. 19 i art.20 ust.2 ustawy o planowaniu przestrzennym.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że po wydaniu wyroku przez WSA w Krakowie Rada Miasta Gorlice nie wykonała zaleceń Sądu wskazanych w uzasadnieniu, natomiast dopuszczono się kolejnego bezprawia, ponieważ bez wiedzy skarżącego w sposób arogancki, w dniu 25 maja 2006 podjęto uchwałę, że część jego działek będzie zajęta pod przystanek autobusowy, pomimo, że w odległości 50 m po tej samej stronie jest trwale urządzony przystanek wraz z szeroką zatoką autobusową.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Gorlice wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Podniesiono, iż wydaje się, że skarga J. M. nie czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, ponieważ nie zawiera określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącego, przez co naruszony został przepis art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał bowiem co do pkt l i II skargi konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Zdaniem organu, jednocześnie z uzasadnienia skargi nie wynika wprost na czym dokładnie zdaniem skarżącego polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonych aktach prawnych, co zdecydowanie utrudnia organowi podjęcie skutecznej obrony przed zarzutami skarżącego. Tym samym skarga powinna zostać odrzucona. Gdyby skarga nie została z jakichkolwiek przyczyn odrzucona, powinna ona być oddalona, ponieważ w ocenie organu nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2014 r. Rada Miasta Gorlice rozwinęła argumentację wskazującą na bezzasadność skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Skarżący zarzuca Radzie Miasta Gorlice, że pozostaje w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1375/04, w którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta w Gorlicach z dnia 23 września 2004r., Nr 243/ XXIV/ 2004 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice- Plan Nr 3".
Podstawą prawną skargi J. M. jest art. 154 p.p.s.a. Jego § 1 stanowi: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny".
Z przepisu tego wynika, że podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jest "strona", przy czym chodzi tu o stronę pierwotnego postępowania sądowego (w niniejszej sprawie - postępowania toczącego się pod sygn. II SA/Kr 1375/04). Tylko bowiem osoba, która była stroną postępowania sądowego może skutecznie kwestionować bezczynność organu po uprawomocnieniu się wyroku i w konsekwencji może domagać się ukarania tego organu grzywną za niewykonanie wyroku.
Jak wynika z akt sprawy II SA/Kr 1375/04 J. M. wprawdzie wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta w Gorlicach z dnia 23 września 2004r., Nr 243/ XXIV/ 2004 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr 3", jednakże skarga ta została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2005 r. Wyrok, którego niewykonanie obecnie zaskarża J. M. został wydany na skutek skargi innej osoby – T. G..
Ponieważ skarżący nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem wyroku w sprawie II SA/Kr 1375/04 (po odrzuceniu jego skargi na dalszych etapach postępowania był pomijany - nie został zawiadomiony o rozprawie, nie doręczono mu odpisu wyroku z uzasadnieniem), to obecnie nie ma legitymacji do wniesienia skargi na niewykonanie tego wyroku.
Skarga J. M. na niewykonanie wyroku podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem wniesienie przez niego tej skargi było niedopuszczalne.
O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.