Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 134 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z 9 kwietnia 2016 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: pudowa budynku usługowego z garażem, kanalizacją opadową i zbiornikiem retencyjnym oraz instalacjami wewnętrznymi: wód.-kań., c. o., kotłownią gazową, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektryczną i teletechnicznej na działce, likwidacją wew. linii zasilającej parking i oświetlenie na działce nr [...] obr. [...] K. przy ul. [...] w K." - gdyż wniesione zostało przez osobę nie będącą stroną w sprawie.
W uzasadnieniu podano, iż obszar oddziaływania projektowanego obiektu określony został jako teren działek nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] K. i zgodnie z tymi ustaleniami organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji dopuścił do postępowania osoby będące stronami (w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego i art. 28 kpa). Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] (wskazująca, iż jest właścicielem działki nr [...]) nie została uznana przez organ I instancji za stronę postępowania zakończonego w/w decyzją. Z analizy akt sprawy wynika, że działka [...] znajduje poza obszarem oddziaływania inwestycji. Przedstawione przez Wspólnotę argumenty nie dają podstaw do uznania, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Projektowany budynek usytuowany został w odległości 11 m do granicy działki nr [...] oraz 19,9 m do budynku przy ul. [...] (posiadającego w parterze i I piętrze od strony terenu inwestycji pomieszczenia usługowo-biurowe).
Wysokość projektowanego obiektu do poziomu attyki wynosi 9,86 m, zatem nie zachodzi przesłanianie obiektu, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m -dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.
2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego łub jego przesłaniającej części" Dodać należy, iż wymagania, o których mowa w § 60 ww. warunków technicznych dotyczące nasłonecznienia odnoszą się do pokoi mieszkalnych oraz pomieszczeń przeznaczonych do " zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej. Pomieszczenia o takim przeznaczeniu nie znajdują się, od strony ewentualnie zacienianej ściany budynku.
Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. zarzucając naruszenie:
- - art. 134 kpa poprzez orzeczenie o niedopuszczalności odwołania, pomimo że odwołanie wniesione zostało przez podmiot, który powinien być uznany za stronę postępowania,
- - art. 138 § 2 kpa przez rezygnację z wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- - art. 10 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie uprawnionego podmiotu do udziały w postępowaniu i w konsekwencji rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,
- - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) poprzez błędną ocenę istnienia legitymacji skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony,
- - art. 8 kpa przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,
- - art. 11 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania,
- - art. 7 i 77 kpa poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.
W uzasadnieniu podkreślono, iż obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie dotyczy tylko ograniczenia w możliwości zabudowy działki sąsiedniej, ale związany jest z każdym ograniczeniem możliwości korzystania czy zagospodarowania tej nieruchomości choćby poprzez zalewanie czy inne immisje. Nieruchomość skarżącej znalazła się w tak zakreślonym obszarze oddziaływania inwestycji. Przywołane w skarżonym postanowieniu normy dotyczące zacienienia w przypadku analizowania możliwości oddziaływania na działkę wyłącznie częściowo zabudowaną powinny być stosowane w sposób szczególnie rygorystyczny a ich zastosowanie powinno prowadzić do odpowiedzi na pytanie, czy właściciel nieruchomości nie będzie ograniczony w możliwości gospodarczego jej wykorzystania w sytuacji, gdyby zamierzał zrealizować własną inwestycję nawet w granicy działki. Oddziaływanie polega na zacienieniu wschodniej części działki skarżącej, co uniemożliwi w świetle norm zawierających tzw. warunki techniczne m.in. dalszą zabudowę nieruchomości jak i inne formy zmiany sposobu użytkowania tej części działki.
Projektowany obiekt będzie oddziaływał w sygnalizowanym zakresie na działkę Wspólnoty i jednocześnie w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego o statusie strony postępowania nie może decydować to, czy działka sąsiednia styka się bezpośrednio z terenem inwestycji, lecz to czy inwestycja oddziałuje na tą działkę. Teren inwestycji jest stosunkowo niewielki, a lokalizacja na nim budynku o funkcji usługowej oznacza znaczne zbliżenie projektowanego, obiektu budowlanego do granic działki i tym samym zbliżenie do granic działki Wspólnoty, co ograniczy wykorzystanie nieruchomości zgodne z jej celem społeczno-gospodarczym. Działka stanowiąca drogę wewnętrzną oddzielająca działkę skarżącej od terenu inwestycji będzie stanowiła strefę komunikacji z realizowaną inwestycją. Skala tej inwestycji prowadzi do wniosku, że jej realizacja będzie generowała znaczny ruch komunikacyjny wywołujący immisję oddziałujące na nieruchomość.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Zaskarżone postanowienie naruszyło art. 134 kpa, gdyż w kontrolowanej sprawie Wojewoda, jeśli uznaje, iż wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony postępowania, winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, a nie stwierdzać niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1067/14).
Skarżony organ naruszył także art. art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie oceny istnienia legitymacji strony skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Z racji podnoszonych przez nią okoliczności, jaki i bliskiego sąsiedztwa z terenem inwestycji organ zawarł zbyt ogólnikowe rozważania, nie odnosząc się do podnoszonej potencjalnej możliwości wpływu inwestycji na zagospodarowanie i korzystanie z działki strony skarżącej.
Nadto organ pominął, iż strona skarżąca w kontrolowanej sprawie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w czasie kiedy decyzja I instancji nie miała jeszcze waloru ostateczności w związku z wniesieniem odwołania przez inne strony postępowania – A sp. z o.o. oraz B sp. z o.o., stąd zachodziła konieczność rozpatrzenia tego wniosku, ewentualnie wskazania, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania jedynie w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Podmiot, który w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie został uznany za stronę postępowania i któremu nie doręczono decyzji, może wnieść odwołanie w terminie biegnącym dla którejkolwiek ze stron tego postępowania, którym decyzję tę doręczono.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c". O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.