Uzasadnienie
Skarżący J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 maja 2015 r. (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 23.07.2015 r. wezwał skarżącego do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto, zarządzeniem z dnia 29.07.2015 r. wezwano skarżącego do nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przesyłka sądowa zawierające oba wskazane wyżej pisma, skierowana została na adres podany w skardze przez J. L. (adres ten jest tożsamy z adresem, na który doręczana była skutecznie korespondencja w toku postępowania administracyjnego). Wobec niezastania adresata w dniu 3.08.2015 r., doręczyciel pozostawił awizo w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W dniu 11.08.2015 r. opisaną wyżej przesyłkę sądową – awizowano powtórnie. Natomiast w dniu 19.08.2015 r. przesyłkę tę zwrócono do nadawcy (sądu). Mimo upływu terminów zakreślonych w zarządzeniach z dnia 23.07.2015 r. i z dnia 29.07.2015 r. – skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, jak również nie uzupełnił braków formalnych wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. J. L. wnosząc do sądu skargę, wpisu nie uiścił, zatem zasadnie wezwany został zarządzeniem z dnia 23.07.2015 r. do uzupełnienia tegoż braku skargi. Zarządzenie to zawierało prawidłowo określoną wysokość należnego od skargi wpisu oraz stosowny, wynikający z przepisów rygor, mający zastosowanie w przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
Także kierowane do skarżącego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29.07.2015 r. należy ocenić jako mające oparcie w przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Skoro, oprócz skarżącego, stronami postępowania sądowego są inne jeszcze osoby, zatem niezbędnym było wezwanie skarżącego o nadesłanie wymaganej ilości odpisów złożonej skargi. Również i w ocenianej kwestii, prawidłowe było zawarcie w wezwaniu rygoru, który sąd zastosuje w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd.
Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest natomiast ocena prawidłowości doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej zawierającej wskazane powyżej zarządzenia.
Wobec bowiem faktu, iż skarżący nie odebrał osobiście kierowanej do niego przesyłki sądowej, w sprawie tej będzie miał zastosowanie tryb doręczenia korespondencji sądowej określony w art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 tegoż przepisu. Ten ostatni przepis stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Paragraf 3 powołanego przepisu mówi, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Jak wynika z adnotacji zawartej na kopercie zawierającej korespondencję sądową kierowaną do skarżącego, przesyłka ta awizowana była pierwszy raz w dniu 3.08.2015 r. wraz z pozostawieniem w oddawczej skrzynce pocztowej informacji o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym w B.. Drugie awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 11.08.2015 r. Zachowane więc zostały przez doręczyciela terminy od których uzależniona jest skuteczność doręczenia w opisany trybie.
Przepis art. 73 § 4 p.p.s.a. stanowi, że w przypadku doręczania korespondencji sądowej w sposób określony w tym przepisie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w powołanym wyżej § l tego przepisu (czyli w 14-m dniu od dnia pierwszego awizowania tej przesyłki). Skoro pierwsze awizowanie tej przesyłki, jak wskazano - miało miejsce w dniu 3.08.2015 r. to należy uznać, że skuteczne doręczenie skarżącemu wezwań o uzupełnienie braków fiskalnych i formalnych skargi miało miejsce w dniu 17.08.2015 r. Od tego dnia bieg rozpoczął siedmiodniowy termin do uzupełnienia wymienionych braków. Termin ten zaś upłynął w dniu 24.08.2015 r.
Mimo upływu tego terminu, skarżący nie uzupełnił braków formalnych i fiskalnych skargi, wobec czego sąd działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.