Uzasadnienie
Oczyszczalnia A. Sp. z o.o. w K. wniosła w dniu 10 czerwca 2010 r. (data nadania w UP) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] kwietna 2010 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego.
Skarga została złożona w jednym egzemplarzu, a ponadto do skargi nie dołączono dokumentu wykazującego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania Spółki.
W związku z tym Sąd wezwał skarżącą Spółkę wezwaniem z dnia 19 lipca 2010 r. do nadesłania dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, lub własnoręcznie podpisanych oraz złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismo to (wezwanie) zostało wysłane na adres podany w skardze i doręczone stronie skarżącej. Do dnia 29 września 2010 r. strona skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W tej sprawie istnieje kilka podstaw do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 47 § 1 i 2 P.p.s.a. i do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia pozostałym stronom. Tymi odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Z akt sprawy wynika, że uczestnikami w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest większa liczba osób niż tylko sama strona skarżąca. Zaskarżoną decyzję doręczono bowiem 6 podmiotom. Tym samym istniał wymóg dołączenia do skargi jej odpisów. Brak dołączenia odpisów skargi jest jej brakiem formalnym.
Poza tym, zgodnie z art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby reprezentujące stronę skarżącą mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W postępowaniu sądowym taką pierwszą czynnością jest z reguły wniesienie skargi. W tej sprawie również pierwszą czynnością było wniesienie skargi.
Ponieważ do skargi nie został dołączony żaden dokument, z którego wynikałoby kto może skarżącą Spółkę skutecznie reprezentować, Sąd wezwał o wykazanie tej okoliczności.
Niewątpliwie wezwanie zostało skierowane na właściwy adres i tzw. "pierwsze awizo" miało miejsce w dniu 27 lipca 2010 r. z powodu nie zastania adresata lub jakiejkolwiek osoby upoważnionej do odbioru pisma. Z adnotacji doręczyciela wynika, że wobec braku możliwości osobistego doręczenia przesyłki, pismo sądowe zostało pozostawione w urzędzie pocztowym w K., o czym zamieścił doręczyciel zawiadomienie na drzwiach adresata. Powtórne awizo (zawiadomienie) miało miejsce w dni 2 (lub 4) sierpnia 2010 r. 11 sierpnia urząd pocztowy zwrócił pismo Sądowi z powodu jego nie odebrania.
Zgodnie z art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, jego pełnomocnikowi, przedstawicielowi, osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, dozorcy, administracji domu lub domownikowi, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni od pierwszego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, które nie jest dłuższy niż 14 dni od daty dokonania pierwszego zawiadomienia.
Mając na uwadze to, że w tej sprawie pierwsze zawiadomienie miało miejsce 27 lipca 2010 r., drugie zawiadomienie – 2(4) sierpnia 2010 r. należy przyjąć, że ostatnim dniem terminu był 10 sierpnia 2010 r. (wtorek) i z tym dniem, stosując art. 73 § 4 P.p.s.a. należy uznać za skuteczne doręczenie wezwania stronie skarżącej.
Strona ta nie wykonała poleceń zawartych w wezwaniu do dnia 29 września 2010 r.
Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nie uzupełnienia braków formalnych skargi Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza rygor odrzucenia skargi - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd zobowiązany jest odrzucić skargę, ponieważ strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi.
Odrzucenie skargi ma i ten skutek, że Sąd nie może odnieść się do jakichkolwiek zarzutów zawartych w skardze ani ocenić prawidłowość czynności podjętych przez organy administracyjne w tej sprawie.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.