Uzasadnienie
Decyzją ostateczną z dnia 14.02.2002r., Nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną W. G. decyzję Dyrektora Zarządu Drogowego z dnia [...].12.2001r. Nr [...] nakładającą karę za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
Na decyzję tę skargę wniósł Dyrektor Zarządu Drogowego w O. wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji jako pozbawionej podstaw prawnych, albowiem brak w aktach upoważnienia nie oznacza, że skarżący nie miał upoważnienia Zarządu Powiatu do wydania decyzji w tym zakresie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że skarżącemu jako organowi administracyjnemu I instancji nie przysługuje legitymacja strony postępowania uprawniająca do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę prawną wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowiła: ustawa z dnia 21 marca 2001r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 pkt 3) i 4) w zw. z art.21 ust. 1a, i 36 cyt. ustawy - uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej a dotyczącej kary za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej jest zarząd powiatu, a drogi gminnej - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz.1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy p.p.s.a. jak i art. 28 i 29 kpa definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie - w tym wypadku Dyrektor Zarządu Drogowego w O. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.07.2001r. I SA398/00 (LEX nr 54728) "gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego."
Szczególnie dobitnie pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7): w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie".
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę Dyrektora Zarządu Drogowego w O. na decyzję organu odwoławczego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą to decyzją zmieniono decyzję wydaną wcześniej w I instancji przez tegoż Dyrektora Zarządu Drogowego w O. za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 par.1 pkt.6 p.p.s.a. w związku z art. 58 par.3 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.