Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].1999r, wydaną na podstawie art.71 ust., art.81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r oraz art.104 kpa, Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku E.W. z dnia.[...].1999r, odmówił udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż na samochód osobowy na działce nr [...] położonej przy ul.[...] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postanowieniem z dnia [...].07.1999r zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dokument dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokument z geodezyjnego rozstrzygnięcia przebiegu granicy, a w przypadku, gdyby budynek usytuowany był w granicy - zgodę sąsiada na zmianę sposobu użytkowania budynku oraz o inwentaryzację budynku wraz z opinią techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów nie wynika jednoznacznie czy budynek gospodarczy usytuowany jest w granicy nieruchomości i nie narusza własności sąsiada.
Z przedstawionej inwentaryzacji budynku wynika natomiast, że obiekt ma drewnianą konstrukcję dachu, pokrycie dachu z papy oraz nie posiada ściany oddzielenia pożarowego od strony działki S.P. Powyższe narusza wymogi przepisu § 270 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994r.
Nadto inwentaryzacja budynku została sporządzona przez mistrza budowlanego nie posiadającego uprawnień do projektowania w sposób niezgodny z rozporządzeniem z dnia 3. 11.1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
W odwołaniu od tej decyzji E.W. zarzucił, że decyzją z dnia [...]..1999r zalegalizowana została budowa budynku gospodarczego w granicy działki, na co miał zgodę sąsiada. Na skutek spreparowania w lipcu 1999r mapy przez biegłego, okazało się, że budynek gospodarczy wykonano z przekroczeniem granicy sąsiada.
Gdyby nawet tak było, to nie stanowi to przeszkody do wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku.
Z mapy wykonanej przez tego samego biegłego w styczniu 1999r wynika, że budynek nie przekracza granicy sąsiada.
Wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].1998r stwierdzono, że ponieważ w pobliżu przedmiotowego budynku znajdują się wyłącznie budynki murowane, a budynek sąsiada pokryty jest dachówką, dopuszcza się pokrycie dachu papą, lecz nakazuje się wykonanie obróbek blacharskich, co zostało wykonane.
Mistrz budowlany sporządził jedynie opinię dotyczącą wentylacji budynku, a rysunki sporządził rzeczoznawca budowlany.
Decyzją z dnia [...] 2000r znak:[...], na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.105 kpa, Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w sprawie.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że zgodnie z przepisem art.71 ust.2 prawa budowlanego z 1994r przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:
- 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne,
- 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
Wnioskowana przez E.W. a zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego nie spowoduje zmiany żadnego w wyżej wymienionych warunków dotychczasowego użytkowania przedmiotowego budynku, jak również nie spowoduje pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, gdyż garaż nie jest zaliczony do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska - zgodnie z rozporządzeniem z dnia 14 lipca 1998r /Dz.U. Nr 93 poz.589/.
Dlatego też zamierzony nowy sposób użytkowania budynku zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - w rozumieniu art.5 ust.2 prawa budowlanego.
Nie zachodzą zatem przesłanki uzasadniające potrzebę uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowym było wy danie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.
Odpowiadając na zarzuty S.P., organ odwoławczy stwierdził, że kwestie dotyczące zachowania bezpieczeństwa pożarowego podlegały ocenie w postępowaniu zmierzającym do "legalizacji" tego budynku, o czym świadczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]..1998r i decyzja Miejskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].1999r.
Zmiana funkcji budynku gospodarczego na garaż nie zwiększa wymogów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S.P. zarzucił, że postępowanie w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku winno być zawieszone do czasu wyjaśnienia sprawy naruszenia granicy, a nadto, że rozstrzygnięcie Wojewody nie jest zgodne z argumentami podanymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Cytowany przez organ przepis art.71 ust.2 prawa budowlanego z 1994r, na dzień wydania zaskarżonej decyzji miał następujące brzmienie: "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:
- 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne,
- 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
Art. 71 ust. 2 nie wymienia zatem enumeratywnie wszystkich przypadków, które ustawodawca traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Używa bowiem określenia "w szczególności", co oznacza, że wymienione w tym przepisie rodzaje "przeróbek" lub zmieniające określone warunki rodzaje działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. W każdym zatem przypadku należy dokonać szczegółowej oceny, czy zamierzony nowy sposób użytkowania obiektu ze względu na interes użytkowników tego obiektu oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego będzie wymagał uzyskania pozwolenia właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71 ust. 1).
Zgodnie z przepisem § 103 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych w budynku, stanowiącym samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, z zewnętrzną obudową pełną, częściową lub ażurową, powinien mieć:
- 1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów instalacyjnych 2 m,
- 2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle,
- 3) elektryczną instalację oświetleniową w garażach zbiorowych wielostanowiskowych,
- 4) wymianę powietrza, zgodnie z § 108,
- 5) wpusty kanalizacyjne z osadnikami błota, olejów i smarów: w garażach z instalacją wodociągową, w garażach podziemnych oraz w garażach nadziemnych o pojemności powyżej 25 samochodów na kondygnacji,
- 6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami szczególnymi, zabezpieczoną przed zamarzaniem. Garaż, o którym mowa w ust. 1, powinien spełniać wymagania § 274-281 oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej.
Stosownie do przepisu § 274 tego rozporządzenia, jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytkowej do 100 m powinien mieć ściany i dach nie rozprzestrzeniające ognia.
W przeciwieństwie do garaży, w budynkach gospodarczych, rozporządzenie dopuszcza, pod pewnymi warunkami, stosowanie dachów rozprzestrzeniających ogień / § 2717.
Tak więc nie maił racji organ odwoławczy, twierdząc, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie spowoduje zmiany żadnego z warunków dotychczasowego użytkowania, gdyż zgodnie z powołanym przepisem § 274 rozporządzenia, spowoduje właśnie zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego.
Będąc związanym granicami skargi, Sąd nie może w niniejszym postępowaniu oceniać legalności powołanej przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...].1998r i z dnia [...].1999r.
Ustosunkowując się do pozostałych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, iż również pogląd, że " zamierzony nowy sposób użytkowania budynku zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - w rozumieniu art.5 ust.2 prawa budowlanego", nie jest prawidłowy.
Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli wykazana jest sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi, to spowodowane w wyniku realizacji decyzji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich".
Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy prawa procesowego /art.105 kpa / oraz art.71 prawa budowlanego.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.