Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10.03.2003 r., (znak......) Wojewoda [....], działając na podstawie art. 9 "a" ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r. nr. 46 poz. 543 - zwaną dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) oraz art. 138 § 2 kpa - po rozpoznaniu odwołania Z.C. od decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 31.01.2003 r. (znak:.....) odmawiającej zwrotu dz.ewid. [....] o pow. 0,0161 ha obr. [....] poprzedniemu właścicielowi - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Powyższa decyzja doręczona została stronie Z.C. i jej pełnomocnikowi W.G. w dniu 14.03.2003 r.
W dniu 9.04.2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wpłynęła skarga S.K., który zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenia art. 7,28,77 i 107 kpa oraz art. 9 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami i wniósł o jej uchylenie podnosząc iż skarżący nie był stroną przedmiotowego postępowania a z uwagi na prowadzoną inwestycję budowy domu jednorodzinnego przy ul. [....] jest zainteresowany wynikiem sprawy, a jej rozstrzygnięcie będzie dotyczyło również i jego interesów oraz innych osób prowadzących budowę lub już mieszkających przy ul. [....]. Wywłaszczona działka stanowi bowiem część projektowanej drogi dojazdowej do jego posesji. W przypadku zwrotu tej działki projektowany pas drogi miałby najwyżej 2 m szerokości i znacznie utrudniałby dojazd do posesji jego oraz innych mieszkańców. W tej sytuacji zgodnie z art. 28 KPA skarżący ma interes w rozstrzygnięciu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] pierwotnie wniósł o jej oddalenie, a pismem z dnia [....].07.2003 r., sprecyzował żądanie w kierunku odrzucenia skargi podnosząc, że skarżący nie jest uprawnionym do złożenia skargi w rozumieniu art. 33 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Skarżący nie był uczestnikiem postępowania toczącego się przed organami administracji w wyniku których zapadła zaskarżona przez niego do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja. Fakt ten jednak nie przesądza jeszcze o tym, że nie może on wnieść skargi do Sądu Administracyjnego.
Kwestia jego legitymacji do złożenia skargi, wymaga rozważenia w pierwszej kolejności. Zgodnie z art. 33 ust.2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obowiązującym w chwili złożenia skargi) jak i art. 50 § l obecnie obowiązującego p.o.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny (lub obowiązek), należy wykazać tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, i dopiero wykazanie tego interesu upoważnia określony podmiot do uznania go za stronę tych postępowań.
Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć do złożenia skargi interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją.
Skarżący swego interesu prawnego dopatruje się w tym, że po nieruchomości objętej postępowaniem o zwrot ma mieć urządzoną drogę do swej nieruchomości którą zabudowy wuj e. Jest więc dość oczywiste, że skarżącemu chodzi o interes faktyczny (korzystanie z nieruchomości w celu przejazdu), który to jednak interes nie daje podmiotowi wnoszącemu skargę uprawnienia do uznania go za podmiot legitymowany do wniesienia skargi.
Ustalenie, że zaskarżona decyzja nie dotyczy interesu prawnego skarżącego, a więc, że nie ma on przymiotu podmiotu uprawnionego do złożenia skargi - ma ten skutek, że skarga uległa oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270).