Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Przedmiotowa skarga wniesiona została przez pełnomocnika Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., będącego radcą prawnym. Wbrew wymogowi określonemu w art. 221 ustawy z 30.
08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga nie została opłacona wpisem w wysokości stałej określonym w § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221,poz.2193 ze zm.) Powyższe skutkować musi odrzuceniem skargi stosownie do dyspozycji wynikającej z treści powołanego wyżej art. 221 ustawy p p.p.s.a. Czynności procesowe pełnomocnika bez względu na to, czy zostały wykonane dobrze, czy źle obowiązują mocodawcę. Obowiązek uiszczania takiej opłaty wynika jednoznacznie z przepisu prawa, zaakcentować też należy, iż kreujący ów obowiązek art. 221 ustawy z 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) był przedmiotem kontroli pod względem jego zgodności z Konstytucją R.P. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. SK 11 / 05, OTK / A 2006 / 3 / 27) Trybunał Konstytucyjny orzekł też w tym wyroku o niezgodności z Konstytucją R.P. ust. 2 § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem przepis ten utracił moc. W tej sytuacji również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Nawet w przypadku nieznajomości sygnatury akt sądowych profesjonalny pełnomocnik powinien w myśl zasady lex superior derogat legi interiori zastosować się do przepisów aktu prawnego wyższego rzędu i opłacić skargę podając pozostałe dane określone w § 5 ust. 1 w / w rozporządzenia t.j. wskazać strony postępowania, przedmiot skargi oraz datę jej wniesienia. Dodatkowo zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie nie miała miejsca sytuacja, w której pełnomocnik skarżącej wniósł opłatę, która z powodu braku precyzji określających jej wysokość przepisów była niewłaściwa. Pełnomocnik w ogóle wnosząc pismo nie uiścił takiej opłaty, mimo obowiązku jasno wynikającego z treści ustawy. Uczynił to dopiero na wezwanie sądu, co oczywiście nie sanuje analizowanego braku.