Uzasadnienie
B.Ł., W.Ł. i A.Ł. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w. z [...] września 2009 r., Znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. którym nałożono na skarżących karę za nieprawidłowości stwierdzone wyniku kontroli zakończonej budowy budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w Z., gm. R. w wysokości 15 000 zł.
Pismem z 21 sierpnia 2010 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Na uzasadnienie wniosku podali, że znajdują się w trudnej sytuacji, gdyż miesiącach maju, czerwcu i lipcu należące do nich nieruchomości zostały trzykrotnie zalane na skutek powodzi. Straty z tego tytułu szacują na około 100000 zł, z czego z ubezpieczenia dostaną jedynie 30000 zł. Z powyższych przyczyn nie są w stanie uiścić nałożonej kary.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W ocenie Sądu skarżący wykazali, że w obecnych okolicznościach uiszczenie przez nich kary pieniężnej w orzeczonej wysokości groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody. Nie ulega bowiem wątpliwości, że straty poniesione na skutek powodzi wymagają znacznych nakładów finansowych, co ujemnie wpłynie na sytuację materialną skarżących i co za tym idzie możliwości uiszczenia kary.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.