Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 13 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 848/22

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2022 roku, SKO.EA/418/33/2022 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 lutego 2022 roku, nr WS-06.6236.615.2021.MU, którym oddalono wniesione przez skarżącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr WS-06.6236.615.202.MU z dnia 28 grudnia 2021 r.

Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2020 roku znak: WS-06.6236.416.2018 Prezydent Miasta Krakowa nakazał Pani M. P., zam: [...], ul. [...], Panu A. P., zam: [...], ul. [...], Panu T. G. zam: [...], ul. [...] oraz Pani D. G. zam: [...], ul. [...], usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod: 17 05 04: a/ z terenu działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]. ewid. P., położonych w pobliżu ul. [...] w K. składowanych w formie nasypu w takiej ilości aby teren ww. działek po usunięciu odpadów uzyskał poziom pierwotny, b/ z terenu działek nr [...], [...], [...] obr. [...]. ewid. P., położonych w pobliżu ul. [...] w K. w takiej ilości, aby na powierzchni ww. działek pozostała co najwyżej warstwa odpadów o rodzaju oznaczonym kodem 170504 w ilości 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni.

Wykonanie decyzji nastąpić miało poprzez załadunek składowanych odpadów (w postaci ziemi), na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach -z którym to podmiotem Pani M. P., Pan A. P., Pani D. G. i Pan T. G. winni zawrzeć stosowną umowę. Czynności objęte powyższym nakazem powinny być zakończone w terminie do sześciu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu do decyzji wskazano, że ziemia zdeponowana na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...] pochodzi z robót budowlanych prowadzonych poza tymi działkami i jest odpadem, którego pozbył się jego wytwórca (posiadacz).

Nawiezienie ziemi na działki nr [...], [...], [...], utworzenie na ich terenie wyżej opisanego nasypu (do 3-4m wysokości) jak również rozplantowanie nawiezionej ziemi także na działki sąsiednie tj. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] wykracza poza ramy prawne rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r., poz. 93). Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują bowiem możliwości tworzenia nasypów na działkach.

Do wykonania nasypu na ww. działkach użyta została ilość odpadów przewyższająca wielkość określoną na poziomie 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. W świetle przedstawionego powyżej stanu prawnego i faktycznego, odpady w postaci ziemi, rozprowadzone na wszystkich wyżej wymienionych działkach w formie nasypu, podlegają składowaniu. Wyżej wymienione działki nie są miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Miejscem składowania odpadów może być jedynie - zgodnie z przepisami ustawy o odpadach – składowisko odpadów.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2020 roku, znak: SKO.OŚ/4170/185/2020.

Następnie pismem z dnia 23 lipca 2021 roku zobowiązany T. G. skierował do wierzyciela (Prezydenta Miasta Krakowa) zawiadomienie o wykonaniu decyzji z dnia 8 kwietnia 2020 roku.

W związku z otrzymanym zawiadomieniem, w dniu 28 lipca 2021 roku przeprowadzono wizję lokalną mającą na celu potwierdzenie usunięcia odpadów (por. protokół k. 70-71 a.a. t. 5 z 5). W związku z tym jednak, że podczas wizji stwierdzono, że nałożony decyzją obowiązek nie został wykonany, skierowano do zobowiązanych upomnienia z dnia 17 września 2021 roku wzywające do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 8 kwietnia 2020 roku (k. 77-82 a.a. t. 5 z 5).

Następnie pismem z dnia 15 listopada 2021 roku zobowiązany T. G. skierował do wierzyciela (Prezydenta Miasta Krakowa) kolejne zawiadomienie o wykonaniu decyzji z dnia 8 kwietnia 2020 roku.

W związku z otrzymanym kolejnym zawiadomieniem, w dniu 17 grudnia 2021 roku przeprowadzono kolejną wizję lokalną mającą na celu potwierdzenie usunięcia odpadów (por. protokół k. 121-128 a.a. t. 5 z 5).

W związku ze stwierdzonym po raz kolejny niewykonaniem obowiązku wynikającego z wydanej decyzji, wystawiono w dniu 28 grudnia 2021 roku tytuły wykonawcze dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z wydanej decyzji z dnia 8 kwietnia 2020 roku.

Następnie pismem z dnia 4 stycznia 2022 roku (wpływ do organu 11 stycznia 2022 roku) zobowiązana wniosła do wierzyciela zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej (k. 13 a.a.). We wniesionych zarzutach skarżąca podniosła zarzuty określone w art. 33 § 2 pkt.

1. 1) i pkt.
2. 5) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1427 ze zm.) – dalej też jako "u.p.e.a.", to znaczy "zarzut błędu, co do zobowiązania, które zostało wykonane zgodnie z celem decyzji pierwotnej oraz w związku z niedoprecyzowaniem stanu do jakiego grunt ma być przywrócony i zakresu wywozu ziemi, co czyni decyzję i postanowienie niewykonalnym".

W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 kwietnia 2020 roku oparta jest na ogólnych stwierdzeniach, które nie określają precyzyjnie zakresu wymaganych prac Podniesiono, że wszelkie prace zostały wykonane rzetelnie, a dokumentację fotograficzną dołączono do pisma o wykonaniu decyzji. Użyte natomiast w decyzji stwierdzenie dotyczące "obowiązku usunięcia z terenu przedmiotowych działek ziemi w takiej ilości, aby teren uzyskał poziom pierwotny" jest ze wszech miar nieprecyzyjne i nie posiada cech, które pozwoliłyby na wykonanie decyzji w sposób jednoznaczny.

Wskazano, że przedmiotowe działki znajdują się na obszarze sąsiadującym z węzłem komunikacyjnym [...] i od ponad 30 lat (czyli zanim jeszcze zobowiązani stali się właścicielami tych działek) prowadzony był i nadal na tym terenie jest nielegalny wywóz ziemi

Dodatkowo podnieśli, że przeprowadzili oni na przełomie września i października 2021 prace, które miały na celu uzupełnienie prac wcześniejszych. Z powierzchni przedmiotowych działek wywieziona została ziemia oraz wykonano dalsze prace wyrównania terenu. Łącznie (w wyżej wymienionym okresie) wywieziono 2.000 m3 ziemi. Wykonanie tych prac zostało potwierdzone przez przedstawicieli wierzyciela, który jednak uznał, że obowiązek został wykonany "nie w całości".

W uzasadnieniu podkreślono, że dalsze obniżanie poziomu przedmiotowych działek grozi zalaniem terenu i może zaburzyć gospodarkę wodną na całym terenie, ze względu na przebiegające wzdłuż granicy północnej i południowej kanały melioracyjne.

Zdaniem zobowiązanych prace wywiezienia ziemi i wyrównania nawierzchni zrealizowały cel decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 08 kwietnia 2020 r. Nie może być mowy o niewykonaniu zobowiązania, ponieważ zarówno decyzja z dnia 08 kwietnia 2020 r., jak i zaskarżone obecnie postanowienie nie precyzują, jaki stan należy rozumieć jako pierwotny i jak należy go osiągnąć.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 roku, znak: WS-06.6236.615.2021.MU na podstawie art. 34 § 2 pkt.

1. 1) u.p.e.a. Prezydent Miasta Krakowa (wierzyciel) postanowił oddalić zarzuty w całości (k. 58-59 a.a.).

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli zobowiązani, w tym skarżąca D. G.. W uzasadnieniu wskazali oni m.in., że zaskarżone postanowienie jak i wydana decyzja są krzywdzące dla właścicieli. Podkreślili, że "konieczna jest pilna refleksja, mówiąca, że ewentualne dalsze usunięcie ziemi nie spowoduje naprawienia sytuacji, a tylko ją znacznie pogorszy. Do tej pory nikt z autorów postanowień nie zastanowił się, że dalsze wykonywanie zaleceń wynikających z postanowień grozi kompletną blokadą ul. [...] (i tak w tej chwili zablokowaną wielokilometrowymi orkami) oraz totalnym paraliżem Węzła Obwodnicy Kraków-Skawina!"

W uzasadnieniu wskazano także, że "użyte w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 kwietnia 2020 r znak WS-06.62.36.416.2018 stwierdzenie dotyczące obowiązku usunięcie z terenu przedmiotowych działek ziemi w takiej ilości, aby teren uzyskał poziom pierwotny, jest wadliwe z punktu widzenia konstrukcji prawnej i jak najbardziej ogólne i nieprecyzyjne. Podane natomiast w postanowieniu z dnia 11 lutego 2022 (na str.

3) przeliczenia kubaturowo/wagowe ziemi są jak najbardziej prawidłowe, ale absolutnie nie korespondują z faktyczną sytuacją istniejącą na przedmiotowych działkach uwzględniając ich funkcję w nowym Planie Zagospodarowania." (k. 66-70 a.a).

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 roku, znak: SKO.EA/418/31/2022 utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu do decyzji wskazano m.in., że dokonane podczas oględzin ustalenia, nie dały podstawy do stwierdzenia, że obowiązek określony w decyzji został wykonany w całości, a tylko wówczas wydanie tytułu wykonawczego nie byłoby zasadne.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła D. G., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania:

1. 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 144 KPA przez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, w szczególności nie odniesienie się do dowodów i wyjaśnień skarżącej, a także stwierdzenia niewykonania decyzji bez zlecenia wykonania opinii przez biegłych, mimo że zagadnienie wymagało wiedzy specjalistycznej.
2. 2) naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu postanowienia SKO z dnia 25 kwietnia 2022 roku, pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności nie odniesiono się w żaden sposób do informacji o ilości wywiezionej ziemi określonej w przedłożonych zaświadczeniach.
3. 3) art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 144 KPA wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez SKO postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 lutego 2022 roku, nr WS-06.6236.615.2021.MU w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia w całości.
4. 4) art. 33 §2 pkt 1 i pkt. 5, art. 34§2 oraz 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zarzucenie skarżącemu i uczestnikom niewykonania decyzji nakazującej wywóz ziemi pomimo braku odpowiednich ku temu pomiarów umożliwiających zdefiniowanie stanu docelowego uznawanego za rzetelne wykonanie decyzji.

oraz przepisów prawa materialnego:

1. 1) art. 8, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 k.c., poprzez naruszenie niezbywalnych wolności i praw obywatela w zakresie jego prawa własności w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. (SK 18/00), w którym wskazano, że przepisy ustawy zasadniczej mają własne znaczenie normatywne, które nie może być odczytywane przez treść regulacji ustawowych poprzez brak należytej analizy i braku ustalenia kiedy faktycznie powstał nasyp na przedmiotowych działkach, nadto okoliczności nabycia nieruchomości w dobrej wierze w stanie już z powstałym nasypem i z określonym ukształtowaniem terenu, w konsekwencji niemożnością ustalenia tzw. stanu pierwotnego działek.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 kwietnia 2022 roku, oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 lutego 2022 roku.

W uzasadnieniu wskazano, że Skarżąca zarzuca, że wizja lokalna jest niewystarczająca dla stwierdzenia czy decyzja wywozu ziemi nie została wykonana (w całości ani w części). Weryfikacji winien dokonać biegli geodeta i geolog poprzez odwierty oraz zdefiniowanie gdzie znajduje się "stan pierwotny". Bez tych badań i obmiarów decyzja jest nie weryfikowalna. Decyzja ponadto w żaden sposób nie zawiera merytorycznego uzasadnienia i ustosunkowania się do zarzutów Skarżącego.

Pominięto również fakt, że Skarżący zwracał się do Wydziału Kształtowania Środowiska z prośbą o interwencję, gdyż na przedmiotową działkę wjeżdżały nieuprawnione ciężarówki i zwoziły tam ziemię. Jeden incydent miał miejsce podczas wizji lokalnej z udziałem przedstawicieli Wydziału. W konsekwencji nakaz wywozu ziemi jest efektem bezradności organu administracji i przerzuceniem tego efektów na właścicieli gruntu. W związku z wadliwą treścią decyzji Wydziału Kształtowania Środowiska i brakiem w niej podania rzędnych oznaczających przedmiotowy,,stan pierwotny" właściciele działek po dokonaniu wywozu ziemi i uporządkowaniu całego terenu dokonali sprawdzenia uzyskanego poziomu terenu. Załączona mapa z podanymi rzędnymi pokazuje, że obecny poziom przedmiotowych działek odpowiada stanowi informacji ujętych w Zasobach Systemu Informacji Przestrzennej Miasta Krakowa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Stosownie do art. 119 pkt 3) p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1. 1) nieistnienie obowiązku;
2. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
3. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
5. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
6. 3) błąd co do zobowiązanego;
7. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
8. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
9. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
10. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
11. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
12. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie.

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Tym samym wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego.

Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty.

Skarżąca zgłosiła w piśmie z dnia 4 stycznia 2022 roku (wpływ do organu 11 stycznia 2022 roku) zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej i powołując się na art. 33 § 2 pkt.

1. 1) i pkt.
2. 5) u.p.e.a. podniosła zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (decyzji) (k. 13 a.a.), wskazując że wynikające z decyzji zobowiązanie, zostało wykonane zgodnie z celem decyzji pierwotnej natomiast sama decyzja nie precyzuje stanu do jakiego grunt ma być przywrócony i zakresu wywozu ziemi, co czyni decyzję i postanowienie niewykonalnymi.

Poza tym w zarzutach (art. 33 § 2 u.p.e.a.) skarżąca wskazała, że użyte w decyzji stwierdzenie dotyczące obowiązku usunięcia z terenu przedmiotowych działek ziemi w takiej ilości, aby teren uzyskał poziom pierwotny jest nieprecyzyjne i nie posiada cech, które pozwoliłyby na wykonanie decyzji w sposób jednoznaczny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji z art. 33 § 2 pkt.

5) u.p.e.a., trzeba wskazać, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2) u.p.e.a. Przesłanka ta jest badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny, natomiast nie może obecnie stanowić podstawy w postępowaniu w sprawie zarzutów, regulowanym przepisami art. 33 i 34 u.p.e.a. i prowadzonym przez wierzyciela. Jak wskazano powyżej art. 33 § 2 u.p.e.a., wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów nie zawiera wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, co oznacza, że taki zarzut nie może być podniesiony. Na marginesie można wskazać, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym mogła stanowić podstawę zarzutu w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 roku, kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw.

Skarżąca formułując zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej oparte na art. 33 § 2 pkt 5) u.p.e.a., wskazała także, że organ "zarzuca skarżącej i uczestnikom niewykonania decyzji nakazującej wywóz ziemi pomimo braku odpowiednich ku temu pomiarów umożliwiających zdefiniowanie stanu docelowego uznawanego za rzetelne wykonanie decyzji". Organ, zdaniem skarżącej, powinien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz odnieść się do dowodów i wyjaśnień skarżącej. Ponadto skarżąca wskazuje, że organ stwierdził niewykonanie decyzji pomimo, że stwierdzenie niewykonania decyzji wymagało zlecenia wykonania opinii przez biegłych, bowiem zagadnienie wymagało wiedzy specjalistycznej.

Ponadto skarżąca wskazała, że decyzja nie doprecyzowała stanu do jakiego grunt ma być przywrócony i w jakim zakresie ziemia ma zostać wywieziona. Zaznaczyła także, że właściciele działek wywieźli ziemię i uporządkowali cały teren.

Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 2 pkt.

5) u.p.e.a., rozumianego jako wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części, które wynikać miałoby z wykonania nałożonego obowiązku na wstępie trzeba wskazać, że stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować jako pewną ciągłość postępowanie uregulowane ustawą z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." i postępowanie wykonawcze unormowane w u.p.e.a. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w u.p.e.a., przepis ten pozwala na odpowiednie zastosowanie przepisów k.p.a. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w k.p.a., przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (postanowienia).

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 kwietnia 2020 roku, znak: WS-0662.36.416.2018 nakazano m.in. skarżącej usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod: 17 05 04, z terenu działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]. ewid. P., położonych w pobliżu ul. [...] w K. składowanych w formie nasypu w takiej ilości aby teren ww. działek po usunięciu odpadów uzyskał poziom pierwotny, z terenu działek nr [...], [...], [...] obr[...]. ewid. P., położonych w pobliżu ul. [...] w K. w takiej ilości, aby na powierzchni ww. działek pozostała co najwyżej warstwa odpadów o rodzaju oznaczonym kodem 170504 w ilości 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów (w postaci ziemi), na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach, z którym to podmiotem Pani M. P., Pan A. P., Pani D. G. i Pan T. G. winni zawrzeć stosowną umowę.

Weryfikując wykonanie powyższego obowiązku, w dniu 17 grudnia 2021 roku organ na terenie działek przeprowadził wizję terenową, podczas której stwierdzono, że "działki nr [...] i [...] zarówno od strony północnej, południowej jak i wschodniej. Różnica poziomów jest zmienna i ulega sukcesywnemu obniżeniu w kierunku zachodnim. W tym miejscu różnica ta wynosi do ok. 1 m. Od strony północnej różnica poziomów wynosi do kilku metrów, przy czym zbocze nasypu na działkach [...] zostało wyprofilowane spadkiem w kierunku północnym. Stwierdzono również, że od strony południowej dowiązuje się poziomem poziomu działek zabudowanych budynkami [...] nieznacznie przewyższając ten teren. Działki objęte decyzją noszą ślady prac ziemnych".

Ponadto obecny podczas wizji pan T. G. wskazał, że "na przełomie września i października były prowadzone prace związane z wyrównaniem terenu i transportem ziemi". Organ sporządził także dokumentację fotograficzną, która obrazuje opisany stan na działce. (por. protokół z dnia 17 grudnia 2021 roku, k. 121-128 a.a. t. 5 z 5).

Podkreślić trzeba, że jak wynika z treści egzekwowanej decyzji na powierzchni ww. działek w wyniku wykonania decyzji ma pozostawać, co najwyżej warstwa odpadów o rodzaju oznaczonym kodem 170504 w ilości 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, w tym przede wszystkim z przeprowadzonej wizji terenowej, na ww. działkach nadal zalega ziemia w postaci nasypu o wysokości do kilku metrów - jak to obrazuje dokumentacja fotograficzna.

Zaleganie nasypu nie stanowi natomiast utwardzanej powierzchni działki, jaka ma pozostawać stosownie do egzekwowanej decyzji. Trafne jest zatem stanowisko organu, że w skarżąca (zobowiązana) nie wykonała obowiązku wynikającego z egzekwowanej decyzji.

Także z obecnego podczas wizji terenowej oświadczenia pana T. G. nie wynika, aby obowiązek wynikający z decyzji został wykonany. Wskazał on jedynie na prowadzenie prac polegających na wyrównaniu terenu i wywiezieniu ziemi, co świadczy jedynie o częściowym tylko wykonaniu obowiązku, względnie o przystąpieniu o jego wykonywania przez zobowiązanych.

Poczynione w tym zakresie przez organ czynności są wystarczające do jednoznacznego ustalenia, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z wydanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 kwietnia 2020 roku.

Tym samym zarzut dotyczącego niezebrania przez organ całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny jest nieuzasadniony.

Dodatkowo trzeba także wskazać, że zgodnie z treścią decyzji, jej wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów (w postaci ziemi), na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach, z którym to podmiotem Pani M. P., Pan A. P., Pani D. G. i Pan T. G. winni zawrzeć stosowną umowę. Wywożenie ziemi bez posiadania potwierdzeń wynikających z decyzji nie stanowi także o prawidłowym wykonaniu decyzji. Trzeba zaznaczyć, że zobowiązani muszą usunąć ziemię z przedmiotowych działek w sposób legalny, to znaczy do przetransportowania odpadów (ziemi) do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach.

W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie wyciągnęły uzasadnione wnioski. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zaskarżonym postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. Postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej. Zatem podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się z kolei do drugiej podstawy wskazanej w zarzucie, należy wskazać, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. oznacza natomiast sytuację, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. To jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy, co również stanowi o bezzasadności zarzutów podniesionych również i na tej podstawie.

Ponadto trzeba wskazać, w zakresie podnoszonych w skardze okoliczności mających uzasadniać niewykonalność obowiązku, a odwołujących się do argumentacji kwestionującej egzekwowaną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 kwietnia 2020 roku w zakresie prawidłowości określenia nałożonego na zobowiązanych obowiązku, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania.

Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego i nie jest jego kontynuacją. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania lub weryfikowania prawidłowości obowiązku nałożonego w drodze decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Ewentualna wadliwość tej decyzji może być podnoszona jedynie w innym, odrębnym postępowaniu. Nie można jednak łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 k.p.a., takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.). Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5) k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.

Odmienna ocena argumentów skarżącego prowadziłaby do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i zastosowania w niniejszej sprawie dodatkowej nieprzewidzianej instancji odwoławczej, mającej zakwestionować dotychczasowe ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie orzeczonego nakazu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt: II OSK 1908/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2021 roku, sygn. II SA/Kr 1136/21).

Podobnie należy ocenić podnoszone zarzuty dotyczące niedoprecyzowania w decyzji stanu do jakiego grunt ma być przywrócony i w jakim zakresie ziemia ma zostać wywieziona. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 26 maja 2022 r., II OSK 1107/19).

Ze względu na powyższe skarga, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.