Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. Ł., W. D. i B. D. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z 27.11.2003r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o przejęciu działki na własność Skarbu Państwa. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:
G. Ś. działająca przez pełnomocnika adw. J. G. w dn.[...].1997r. wniosła do SKO żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r. Nr [...] w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa za odszkodowaniem nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W źródłowym wniosku wskazano na szereg naruszeń przepisów procesowych jak i materialnych, jakich miał dopuścić się organ wydający przedmiotową decyzję. W szczególności pełnomocnik wnioskodawczyni podniósł, że nie można było porównać czy "wartość kwot remontu przedmiotowego budynku przekroczyła 50% wartości budynku". We wniosku wskazywano także i na to, że mocodawczyni nie uczestniczyła w sprawie związanej z przejęciem nieruchomości w zamian za remont wykonany ze środków publicznych. Inkryminowaną decyzją Zastępca Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego orzekł o przejęciu na własność w/w nieruchomości położonej w K. obj.
Lwh [...] kw [...] l.kat "40" o pow. 294 m² zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w K., mającej stanowić w dacie przejęcia współwłasność M. D. i G. Ś., obu nieznanych z miejsca pobytu. Decyzja powyższa w podstawie prawnej powoływała się na art.16 ust.1-4 ustawy z 22.04.1959r. o remontach i odbudowie oraz wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (Dz.U. Nr 36 z 1968r., poz.249, zwana dalej "Urio"), art.58, art.63, art.67, art.68 ust.2 ustawy z 29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz.99) oraz zarządzenie Prezydenta Miasta K. Nr [...] z [...].1985r. w sprawie przeciętnego kosztu wybudowania domu jednorodzinnego na obszarze województwa oraz uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z [...].1985r. w sprawie zasad ustalania odszkodowania za wywłaszczone grunty (Dz.Urz. WRN Nr [...], poz. [...]). W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż remont wykonany w budynku przy ul. [...] pociągnął za sobą nakłady w wysokości [...] zł, kwota ta ma przewyższać 50% wartości technicznej budynku ustalonej w opinii biegłego inż. E.S. z listopada 1986r.
W toku postępowania do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].1986r. w przedmiocie przejęcia nieruchomości w dn. [...].1998r. przyłączyła się M. D., reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. B., któremu z kolei pełnomocnictwo do reprezentowania M. D. udzieliła K. D.. Ujawniono także, iż aktem notarialnym z [...].1990r. Nr [...] Skarb Państwa sprzedał S. G. wyodrębniony w budynku przy ul. [...] w K. lokal mieszkalny wraz z udziałem 11/100 części całości budynku i innych urządzeń, które nie służyły do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, a także oddał S. G. udział 11/100 części działki nr [...] w wieczyste użytkowanie na 99 lat. Następcą prawnym zmarłej S. G. jest J. G. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla K. z dn. [...].1997r. Nr I Ns 735/97/S.
Decyzją z [...].1998r. [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r. objętej źródłowym wnioskiem.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył imieniem G. Ś. jej pełnomocnik adw. J. G., który wyeksponował, że nie spełniono podstawowej przesłanki dopuszczającej przejęcie nieruchomości w trybie Urio, a mianowicie kwota remontu nie przekroczyła 50% wartości technicznej budynku. We wniosku zwrócono uwagę, iż najistotniejszym elementem w sprawie jest porównanie dwóch wartości: wartości remontu i wartości technicznej budynku. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyni prawdopodobnie nie sporządzano żadnej opinii w tym względzie przy wydaniu decyzji o przejęciu nieruchomości.
SKO decyzją z [...].1999r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek G. Ś., uchyliło własną decyzję z [...].1998r. odmawiającą stwierdzenia nieważności i stwierdziło nieważność decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z [...].1986r. Nr [...] orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości przy ul. [...] w K. za odszkodowaniem.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. G. oraz Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytków. W wyniku rozpoznania tych skarg Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z 21.05.2003r. II SA/Kr 971/99 uchylił zaskarżoną decyzję dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów o postępowaniu, innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku zawarto ocenę prawną sprawy i wskazówki odnośnie dalszego postępowania.
Ponownie prowadząc postępowanie SKO zawiadomiło strony o możliwości wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego. Pismo w sprawie wniósł pełnomocnik T. Ś. adw. J. G., podtrzymujące żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r. i wywodzący m.in., że decyzja ta "została wydana bez podstawy prawnej, co stanowi rażące naruszenie prawa". Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytków wniósł o odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości.
Opisaną na wstępie decyzją z 27.11.2003r. SKO w pkt 1 decyzji uchyliło własną decyzję z [...].1998r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z [...].1986r. [...] orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. obj. Lwh [...] kw. [...] l.kat."40" o pow. 294 m² zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym w K. przy ul. [...], jednocześnie w pkt 2 decyzji organ stwierdził, iż w/w decyzja z [...].1986r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W podstawie prawnej powołano art.156 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) w zw. z art.7 ust.1 Urio oraz art.158 § 1 i 2, art.127 § 3 k.p.a., a także art.138 § 1 pkt 2 k.p.a.. W uzasadnieniu decyzji zrekapitulowano przebieg dotychczasowego postępowania oraz treść wydanych decyzji oraz wyroku NSA.
Kolegium wyeksponowało, iż przedmiotem postępowania było ustalenie, czy istniejący w dacie wydania decyzji z [...].1986r. stan faktyczny sprawy poddawał się dyspozycji art.7 ust.1 Urio, a jeżeli tak, czy ewentualne odstępstwo od treści tego przepisu miało charakter rażący. W szczególności wskazano za wywodami wyroku NSA, iż chodziło o dokonanie oceny w oparciu o cały dostępny materiał dowodowy, czy podejmujący pierwotną decyzję organ miał podstawę do przyjęcia, że w następstwie remontu wartość rynkowa budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej.
W ocenie SKO podstaw takich nie było. Przyjmując stanowisko reprezentującego T. Ś. adw. J. G., organ uznał, iż wydając decyzję o przejęciu nieruchomości nie dokonano stosownych obliczeń, albowiem z akt sprawy wynikać ma, że rozstrzygnięcie o przejęciu nieruchomości oparto wyłącznie o ustalenia odnośnie wartości technicznej budynku, nie podejmowano natomiast żadnych działań zmierzających do ustalenia wartości rynkowej budynku. Zdaniem Kolegium dokumentacja sprawy "nie pozwala ustalić, iż organ wydający decyzję z dnia 15.12.1986r. podejmował jakiekolwiek działania zmierzające do ustalenia wartości rynkowej budynku". Przywołując stanowisko judykatury organ uznał, że decyzja o przejęciu nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium przyjęło jednak, iż wobec sprzedaży jednego z lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...] oraz ustanowienia wieczystego użytkowania na ułamkowej części nieruchomości decyzja z [...].1986r. wobec której prowadzono postępowanie w trybie nadzoru wywołała skutki prawne nieodwracalne, w rozumieniu art.156 § 2 k.p.a., a przyczyną tego stwierdzenia był fakt sprzedaży wyodrębnionego w budynku przy ul. [...] lokalu mieszkalnego połączonej z ustanowieniem prawa wieczystego użytkowania 11/100 części nieruchomości.
To spowodowało ograniczenie się do stwierdzenia wydania decyzji z [...].1986r. z naruszeniem przepisów prawa, w tym zakresie decyzja Kolegium zawiera szerokie odniesienie się do poglądów doktryny i judakatury. Decyzja zawiera także pouczenie o skutkach odszkodowawczych wynikających z art.160 § 1 k.p.a.. W decyzji wskazano, iż otrzymują ją m.in. pełnomocnicy reprezentujący M. D. oraz G. Ś..
Skargę na powyższą decyzję wniósł Prezydent Miasta K. reprezentujący Skarb Państwa przez pełnomocnika – radcę prawnego A. P., zarzucając jej naruszenie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę zarejestrowano do sygn. II SA/Kr 78/04.
Skargę na decyzję SKO z 27.11.2003r. złożył także pełnomocnik D. Ł., B. D. oraz W. D. – adw. J. B., z tym, że skargę ograniczono do pkt. 2 decyzji, w którym stwierdzono że decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z [...].1986r. została wydana niezgodnie z prawem. Skarżący domagają się uchylenia decyzji SKO oraz stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r., a także zasądzenia kosztów procesu. Skarżący zgadzają się z oceną organu, iż wydając decyzję o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa dopuszczono się naruszenia przepisów prawa materialnego, niemniej w ich ocenie prowadzić winno to do stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r.. Podniesiono w skardze, że pogląd o wywołaniu nieodwracalnych skutków prawnych jaki przyjęło SKO pozostaje w sprzeczności z wykładnią prawną dokonaną przez NSA OZ w Krakowie w wyroku z 21.05.2003r., jaki zapadł w sprawie.
Tu dodatkowo przywołano treść uchwały NSA z 23.02.1998r. OPS 6/97, jako wzmacniający argumentację skargi, a także te orzeczenia judykatury, które dopuszczają stwierdzenie nieważności decyzji w części. W konkluzji stwierdzono, iż organ winien stwierdzić nieważność decyzji o przejęciu nieruchomości w części nie obciążonej prawem wieczystego użytkowania.
Odpowiadając na obie skargi SKO wniosło o ich oddalenie. Odpowiadając na skargę D. Ł., W. D. i B. D. organ wskazał, iż nie neguje dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w części. Wskazane w wyroku II SA/Kr 971/99 stanowisko dopuszczające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o przejęciu nieruchomości w części, która nie jest objęta sprzedażą wyodrębnionych lokali mieszkalnych i oddaną w wieczyste użytkowanie ułamkową częścią gruntu, kolegium uznało za wyłącznie prezentację jednego z poglądów judykatury, nie zaś za wiążącą ocenę w sprawie. Przywołując stanowiska doktryny oraz orzeczenie Sądu Najwyższego z 8.11.1977r. IV CR 466/77, SKO stanęło na stanowisku, iż nie jest dopuszczalne, aby przedmiotem wieczystego użytkowania był udział we współwłasności nieruchomości, gdzie jeden ze współwłaścicieli nie jest Skarbem Państwa lub gminą. W ocenie organu do tego prowadziłoby uwzględnienie żądań zawartych w skardze D. Ł., W. D. i B. D..
Sąd, działając na zasadzie art.111 § 1 z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa) postanowił połączyć obie sprawy do wspólnego rozpoznania, lecz odrębnego orzekania.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga D. Ł., W. D. i B. D. podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów Ppsa, a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa).
Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów o postępowaniu, dające podstawę do wznowienia postępowania, wreszcie inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów o postępowaniu, o ile mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa).
W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z powodów, które Sąd, nie będąc związanym granicami skargi uwzględnił z urzędu.
Na wstępie należy z góry wykluczyć dopuszczalność uwzględnienia żądania wyrażonego w skardze pełnomocnika D. Ł., W. D. i B. D. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z [...].1986r.. Art.134 Ppsa wyznacza granice możliwej ingerencji sądowej wobec aktów lub czynności podjętych w ramach tej samej sprawy. Pojęcie tej "sprawy" na użytek niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego obejmuje zatem wyłącznie decyzje SKO wydane w dn. [...].1998r. oraz 27.11.2003r., jako wydane w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].1986r.. Domaganie się od sądu administracyjnego, aby zakresem swego orzeczenia objąć decyzję z [...].1986r. ignoruje dyspozycję art.134 Ppsa, z przyczyn formalnych nie jest więc możliwe, abstrahując od zasadności samej skargi, uwzględnienie tego żądania skarżących.
Zdaniem Sądu skarga prowadzi do konieczności uchylenia decyzji SKO z 27.11.2003r. oraz decyzji tego organu z [...].1998r., choć z przyczyn, które nie zostały w niej wyeksponowane. Bezspornym jest, że przejęta na podstawie inkryminowanej decyzji z [...].1986r. nieruchomość położona przy ul. [...] w K. stanowiła współwłasność po połowie M. D. z J. oraz G. Ś. z S. Wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu w/w nieruchomości nastąpiło na żądanie adw. J. G., działającego jako pełnomocnik G. Ś.. W trakcie postępowania udział w sprawie pismem z dn. [...].1998r. zgłosił adw. J. B. jako pełnomocnik M. D.. Udzielenie tego pełnomocnictwa nastąpiło niejako pośrednio, albowiem pełnomocnictwa udzieliła w dn. [...].1997r. K. D., której z kolei pełnomocnictwa do podjęcia działań w celu odzyskania współwłasności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] udzieliła M. D. aktem notarialnym z dn. [...].1993r..
Zaskarżona decyzja została wydana w dn.27.11.2003r., a wśród stron postępowania wymieniono zarówno G. Ś., jak i M. D.. Rzecz jednak w tym, że w świetle zalegających w aktach dokumentów obie te strony w tej dacie już nie żyły, natomiast M. D. nie żyła już w dacie prowadzenia postępowania w I instancji i wydania decyzji w dn. [...].1998r..
Z treści postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dn. [...].2000r. I Ns 295/99 wynika, ze M. D. zmarła w dn. [...].1993r., a spadek po niej nabyły dzieci: B. D., W. D. i D. Ł.. Śmierć M. D. oznacza, że pełnomocnictwo udzielone K. D. wygasło wraz ze śmiercią mocodawczyni. Udzielenie zatem w dn. [...]..1997r. pełnomocnictwa adw. J. B. do działania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].1998r., jako upoważnienia do działania imieniem M. D., osoby już nieżyjącej, nie mogło wywoływać żadnego skutku. Z mocy art.96 k.p.c. pełnomocnictwo procesowe wygasa w razie śmierci strony lub w wyniku utraty przez nią zdolności sądowej (szerzej por. A.Matan: Zastępstwo procesowe w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Katowice 2001, s.178). Warto zauważyć, że pełnomocnictwa w dn.23.01.1993r., z którego można by wywodzić uprawnienie do podejmowania działań procesowych w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, udzielali K. D. M. D. i jej mąż – W. D. Nawet przyjmując hipotetycznie, że spadek po M. D. przypadł W. D., to jednak i on w dacie udzielania pełnomocnictwa adw.
J. B. przez K. D. ([...].1997r.), był osobą nieżyjącą. Z tej przyczyny raz jeszcze należy wskazać, że pełnomocnictwo dla adw. J. B. do działania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].1986r. było nieskuteczne. W miejsce strony zmarłej, jako że sprawa dotyczyła praw i obowiązków zbywalnych, winny wstąpić jej następcy prawni. Stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].1986r. winni zatem być m.in. spadkobiercy M. D. – D. Ł., B. D. i W. D. Osobom tym należało zapewnić prawo do udziału w sprawie uwzględniając dyspozycję art.10 § 1 k.p.a., naruszenie tego przepisu oznacza, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja SKO z [...].1998r. została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, opartego na normie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. To naruszenie skutkuje z kolei koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej po myśli art.145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa.
Nadmienić należy, że skargę na decyzję SKO wniósł adw. J. B. jako pełnomocnik spadkobierców M. D., a pełnomocnictwo to zostało mu udzielone po wydaniu zaskarżonej decyzji, w dacie [...].2007r.. J. B. nie mógł reprezentować w postępowaniu administracyjnym M. D., skoro osoba ta nie żyła już w dacie wszczęcia postępowania. Okoliczność ta została ujawniona już po wydaniu wyroku II SA/Kr 971/99 i kwestia ta nie była przedmiotem uwagi w cyt. wyroku.
Jeśli chodzi o udział stron w postępowaniu administracyjnym, to w sprawie nie brał udziału także T. Ś., jako następca prawny wnioskodawczyni w sprawie – G. Ś.. Z treści pism procesowych złożonych w postępowaniu sądowo-administracyjnym wynikało, iż w reakcji na pismo Kolegium z [...].2003r. (k.153 akt administracyjnych) skierowane m.in. do adw. J. G. jako pełnomocnika G. Ś., stanowisko zajął adw. J. G., ale podał w nim, że działa jako pełnomocnik T. Ś. (k.158 akt administracyjnych). Organ nie zwrócił na to uwagi, ani nie zażądał pełnomocnictwa. W myśl art.33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, z mocy art.33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adw. J. G. takiego pełnomocnictwa od T. Ś. na etapie postępowania administracyjnego nie przedstawił. W toku postępowania sądowo-administracyjnego adw.
J. G. zwracając się w dn. [...].2005r. o sporządzenie kserokopii skarg powoływał się nadal, iż działa jako pełnomocnik G. Ś.. Tymczasem z treści załączników do pisma adw. J. G. skierowanego do SKO w dn. [...].2006r. jako wniosek o odszkodowanie wynika, że G. Ś. zmarła w dn. [...].1999r., spadek po niej nabył syn – T. Ś. (dowód: kopia postanowienia Sądu Rejonowego w D. z [...].1999r. I Ns 262/1999). T. Ś. udzielił pełnomocnictwa swemu bratu – M. Ś. z prawem do ustanawiania pełnomocników w dn. [...].2000r. (dowód: kopia pełnomocnictwa z poświadczonym podpisem notarialnym). M. Ś. pełnomocnictwa adw. J. G., m.in. do działania imieniem T. Ś. także przed sądami administracyjnymi, udzielił dopiero w dn. [...].2006r. zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji SKO (dowód: kopia pełnomocnictwa załączona przy piśmie [...] z dn. [...].2006r. skierowanego do WSA w Krakowie). Z treści tego pełnomocnictwa wynika ponadto, że jest ono udzielane niejako na skutek wydania zaskarżonej decyzji.
Tak więc T. Ś. nie mógł być reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez adw. J. G. Oznacza to, że Kolegium prowadziło postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją z naruszeniem dyspozycji art.10 § 1 k.p.a. także wobec T. Ś. O fakcie braku świadomości nie zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym świadczyć może chociażby treść początkowa odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta K. do sygn. II SA/Kr 78/04, gdzie jako uczestniczki wymieniono M. D. i G. Ś..
Uwzględniając skargę Sąd doszedł do wniosku, iż nie będąc związany jej zarzutami, musi z urzędu uwzględnić sprzeczność zaskarżonej decyzji w aspekcie pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy w trybie nadzorczym treści decyzji z [...].1986r.. Dotyczy to w szczególności braku uwzględnienia wskazówek zawartych w wyroku II SA/Kr 971/99 odnośnie dalszego postępowania przy ocenie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z [...].1986r.. W wyroku tym Sąd zarzucił brak wzięcia pod uwagę całości możliwych ustaleń w odwołaniu do decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z dn. [...].1986r., która wskazywała wartość budynku przed remontem, wysokość kosztów remontu oraz wzrost wartości budynku.
Sąd w wyroku tym eksponując, iż możliwe będą trudności w wyjaśnieniu różnicy między pojęciem w 1986r. wartości technicznej budynku, a wartości rynkowej, zasugerował skorzystanie z dowodu z opinii biegłego, skoro posłużył się określeniem "wiadomości specjalnych" (s.14 uzasadnienia wyroku II SA/Kr 971/99). SKO ponownie prowadząc postępowanie nie powołało biegłego na okoliczność wyjaśnienia wskazywanej przez NSA OZ w Krakowie różnicy między powyższymi pojęciami, a zaniechanie to ocenić należy w kategorii nieuwzględnienia oceny prawnej. W myśl art.99 Pwsa ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art.100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wprawdzie Sąd w wyroku II SA/Kr 971/99 tylko sugerował skorzystanie ze środka dowodowego w postaci opinii biegłego, jednak obowiązkiem kolegium było w takim przypadku wykazanie braku potrzeby sięgnięcia po ten środek dowodowy.
Z tej samej przyczyny zasadna jest skarga D. Ł., W. D. i B. D. odnośnie braku uwzględniania oceny prawnej zawartej w cyt. wyżej wyroku NSA OZ w Krakowie odnośnie dopuszczalności stwierdzenia nieważności w części decyzji o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, a ograniczenie się wyłącznie w zaskarżonej decyzji do stwierdzenia, że nieodwracalny skutek prawny taka decyzja wywołała w części dotyczącej lokalu sprzedanego na rzecz osoby trzeciej, gdy sprzedaż połączona była z ustanowieniem wieczystego użytkowania na udziale w nieruchomości. Nietrafne jest stanowisko SKO, że NSA OZ w Krakowie w wyroku II SA/Kr 971/99 wyrażał jedynie "prezentację jednego z poglądów orzecznictwa sądowego w tym zakresie". Rzecz w tym, że ten pogląd, który obecnie eksponują skarżący, a który odrzuciło SKO, został wówczas zaakceptowany w sposób jednoznaczny przez NSA OZ w Krakowie, a skoro tak, to wiąże on na zasadzie art.99 Pwsa także i orzekający obecnie WSA w Krakowie.
Wiązał także orzekający organ, skoro Kolegium uchyliło się od tej oceny, to dopuściło się także naruszenia procesowego, które nie tylko mogło, ale i miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).
Rekapitulując: prowadząc ponownie postępowanie w trybie nadzoru SKO zapewni udział w tym postępowaniu następcom prawnym zmarłych M. D. i G. Ś., a jeśli będą oni reprezentowani przez pełnomocników to odbierze od nich pełnomocnictwo spełniające wymogi zawarte w art.33 k.p.a.. Oceniając decyzję z 15.12.1986r. SKO winno uwzględnić ocenę zawartą w wyroku II SA/Kr 971/99, w szczególności odnieść się do wskazanej wówczas decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego z [...].1986r. oraz rozważy powołanie biegłego na okoliczności wskazywane w cyt. wyżej wyroku.
Te przyczyny uzasadniały uwzględnienie skargi. Opatrzenie wyroku klauzulą ochrony tymczasowej na czas do uprawomocnienia się wyroku znajduje oparcie w art.152 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 Ppsa. Kwota kosztów sądowych obejmuje zwrot uiszczonego wpisu, koszty zastępstwa adwokackiego oraz kwotę opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa.