Uzasadnienie
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia przewodniczącego z wezwaniem o uiszczenie opłaty (wpisu) przepis art. 220 § 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 220 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, od której nie został uiszczony wpis (skarga nieopłacona) podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie, pismem z 15.04.2012r. nadanym w dniu 26 kwietnia 2012r. M.B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 marca 2012r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 25 listopada 2011r. znak: [...] orzekającą o odmowie nakazania właścicielom działki nr [...] położonej w G., wykonania czynności mających na celu zmianę kierunku odpływu wód.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 czerwca 2012r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 29 czerwca 2012r., zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 6 lipca 2012r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków fiskalnych skargi.
Mając na uwadze przytoczone fakty, orzeczono jak w sentencji postanowienia na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a.