Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 18 lutego 2002r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. S., utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2002r. Nr [...], którą wezwano K. S. rencistkę policyjną do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K. wraz z J. W. w terminie 30 dni od otrzymania niniejszej decyzji.
Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 95 ust.2 pkt 3 i ust 4, art. 97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /tekst jednolity z 2000r. Dz.U. Nr 101, poz.1092 z późn. zm./ oraz parag.7 ust.1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /Dz.U. Nr 131, poz.1469/.
Organ ustalił następujący stan faktyczny. Przedmiotowy lokal został przydzielony skarżącej na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 1996r. nr [...]. Uprawnionymi do zamieszkania w lokalu są dzieci skarżącej M. S. i L. S., obecnie pełnoletnie.
W powyższym lokalu, bez zgody dysponenta lokalu tj. Komendanta Miejskiego Policji, zamieszkał i został zameldowany na okres czasowy J. W. W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, że w przedmiotowym lokalu kilkakrotnie dochodziło do zakłócania ciszy nocnej, co czyniło uciążliwym korzystanie z innych lokali. Z wyciągu z książki wydarzeń Komisariatu [...] wynika, że zakłócenia te miały miejsce w dniach [...] grudnia 2000r. godz. [...] oraz [...] grudnia 2000r. godz. [...]. Nadto nakazem karnym z dnia [...] maja 2001r. wydanym przez Kolegium ds. Wykroczeń w K. przy Sądzie Rejonowym dla [...], J. W. została wymierzona kara grzywny za to, iż będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę i zakłócił ciszę nocną.
Organ powołał się również na protokoły przesłuchania świadków z dnia [...] sierpnia 2001r. i dnia [...] sierpnia 2001r. które potwierdzają awantury wywoływane przez K. S. i J. W. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji nie udowodnił, że zachowanie K. S. i J. W. było uporczywe, ale udowodnił, że było rażące, a jeden z tych warunków jest wystarczający do zastosowania przepisu o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.
Nadto organ ustalił, że K. S. i jej brat A. G. jako spadkobiercy nabyli własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K., co powoduje, że K. S. posiada inny lokal, w którym może zamieszkiwać.
Organ II instancji zaznaczył, że organ I instancji rozpoznając sprawę ograniczył się do dwóch przesłanek niezbędnych do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, nie uwzględnił zadłużenia czynszowego ciążącego na najemcy oraz faktu użyczenia części mieszkania J. W., bez zgody dysponenta.
Od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skargę złożyła K. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art.95 ust. pkt 3 ustawy o Policji, co miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ zarzut rażącego naruszenia porządku domowego opiera na jednym przypadku z dnia [...] marca 2001r. gdy interwencja Policji zakończyła się wnioskiem do Kolegium o ukaranie J. W. Odnośnie zarzutu zameldowania na pobyt czasowy w przedmiotowym lokalu J. W., skarżąca podaje, że dokonała tego za zgodą i wiedzą administracji budynku.
Skarżąca przyznaje, że wspólnie z bratem A. G. jest spadkobiercą po zmarłym bracie P. G. W skład spadku wchodzi spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. Skarżąca podnosi, że organ nie wziął pod uwagę, iż jest to jednopokojowa garsoniera o pow.23,5 m2, bez kuchni, zamieszkiwana przez brata A. G., który jest alkoholikiem, nie pracuje, nie ma żądnych dochodów, a zaległości z tytułu czynszu wynoszą około [...] zł plus odsetki. Tak więc zdaniem skarżącej twierdzenia organu, że posiada inny lokal w którym może zamieszkiwać jest nierealne, tym bardziej, iż jest w szóstym miesiącu ciąży.
W tym stanie rzeczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. A odnośnie zarzutów skargi, że zachowania skarżącej nie nosiły cech "rażącego " lub "uporczywego" naruszania porządku domowego organ podniósł, że zebrane w sprawie materiały, a szczególnie zeznania świadków A. D. i D. S. wskazują na częste awantury w jej mieszkaniu, które maja miejsce zarówno w ciągu dnia jak i nocy. Odnośnie twierdzeń skarżącej co do lokalu, którego jest współwłaścicielem organ podniósł, że nie mają one znaczenia w sprawie, ponieważ żaden przepis nie nakłada na Policje w takiej sytuacji przydzielenia jej innego lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tej daty nie została rozpoznana. Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę uznał, że jest zasadna i na podstawie art.145 par. 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą je decyzję organu I instancji, albowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Słuszny jest zarzut skarżącej naruszenia art.7 i art.77 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, a to z uwagi iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest materiałem wyczerpującym pozwalającym rozpatrzyć daną sprawę.
Podstawą merytoryczną wydania decyzji jest art.95 ust.2 pkt 3 ustawy o Policji stanowiący, że decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się jeżeli policjant wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali. A zatem aby ustalić czy ta merytoryczna przesłanka wydania decyzji została spełniona konieczne jest przeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego z zachowaniem zasad wynikających z art.7 i 77 kpa. Z materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie dochodziło do naruszenia porządku domowego, natomiast ustalenia wymaga czy naruszenie to miało charakter rażący lub uporczywy powodujący, że korzystanie z innych lokali stało się uciążliwe. Z powołanego przez organ materiału dowodowego a to: interwencji policji w mieszkaniu skarżącej w dniach [...], [...] grudzień 2000r i [...] marca 2001r. wynika, że zgłoszenia zakłócania spokoju dokonywał syn skarżącej M. S., a nie lokatorzy innych mieszkań.
Niewątpliwie między stronami istniał silny konflikt rodzinny, co potwierdza pismo M. S. jak również pismo Z. O., konflikt ten powodował nieporozumienia na tle korzystania z lokalu mieszkalnego skarżącej. Jednak przesłanka ustawowa określona w art.95 ust.2 pkt 3 ustawy o Policji wymaga, aby rażące lub uporczywe naruszanie porządku domowego powodowało, że korzystanie z innych lokali stało się uciążliwe. W tym zakresie organ oparł się na zeznaniach dwóch świadków, sąsiadów skarżącej pomijając zeznania innych świadków. Świadek D. S. podaje, że kilkakrotnie z mężem dzwoniła na Policję w celu uspokojenia awantur jakie miały miejsce w mieszkaniu skarżącej, z kolei z informacji Policji nie wynika, że takie zgłoszenia miały miejsce.
Z kolei świadek A. D. podaje, że w ostatnich miesiącach jest spokojnie, wcześniej zdarzały się kłótnie i głośne wymiany zdań pomiędzy skarżącą i mieszkającym z nią mężczyzną. Zeznania świadków miały miejsce w sierpniu 2001r., interwencje Policji na wniosek syna skarżącej w grudniu 2000r. i w marcu 2001r., na podstawie tego materiału dowodowego została wydana decyzja przez organ I instancji w dniu [...] stycznia 2002r. Tak więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie stanu faktycznego, co z kolei uniemożliwia jednoznaczne ustalenie czy spełniona została merytoryczna przesłanka wydania decyzji.
Nadto w uzasadnieniu decyzji organ powołuje, że spełnione zostały dwie przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, drugą przesłanką jest posiadanie przez skarżącą innego lokalu mieszkalnego tj. lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., natomiast w odpowiedzi na skargę organ podaje, że okoliczność ta nie ma znaczenia z uwagi na brak obowiązku dostarczania przez Policje innego lokalu zamiennego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 parag1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Zgodnie z art.152 ustawy powołanej wyżej Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku.