Uzasadnienie
Rada Miejska w R. podjęła w dniu 26 kwietnia 2006 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy dla wsi U. W dniu [...].2006 r. uchwałę tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wojewoda. Wniósł on o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w części określonej: w § 10 ust. l pkt 2, lit. a; ust. 2 pkt 2, lit.a; ust.3 pkt 2, lit. a; ust. 4 pkt 2, lit. a; ust. 5 pkt 2, lit. a; ust. 6 pkt 2, lit.a; ust.7 pkt 2, lit. a; ust. 8 pkt 2, lit. a; ust 14 pkt 2 lit. a, ust. 15 pkt 3 lit. a - w zakresie słów: "oraz wymagających wielokrotnej (ponad 2 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego", przez to, że są to kwestie wykraczające poza katalog zagadnień planistycznych i wprowadzają zakazy nie mające nic wspólnego z zagospodarowaniem terenu; w § 10 ust. 22 pkt 2 i ust. 23 pkt 2 — w zakresie słów,,za zgodą nadleśnictwa", przez to, że czynność ta winna być podjęta na etapie konstruowania projektu planu, a nie po jego uchwaleniu; w § 11 — w zakresie słów "w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan stał się obowiązujący", przez to, że wprowadzone w nim ograniczenie czasowe w zbyciu nieruchomości, od którego uzależniony jest pobór jednorazowej opłaty przez burmistrza dokonane zostało bez podstawy prawnej.
W uzasadnieniu skargi napisano, że kwestionuje się dopuszczalność wskazanych zapisów uchwały, naruszających obowiązujący porządek prawny. Stwierdzono, że w § 10 ust.1 pkt 2, lit. a; ust. 2 pkt 2,lit. a; ust.3 pkt 2, lit. a; ust. 4 pkt 2, lit. a; ust. 5 pkt 2, lit. a; ust. 6 pkt 2, lit. a; ust.7 pkt 2, lit. a; ust. 8 pkt 2, lit. a; ust 14,pkt 2 lit. a, ust. 15 pkt 3 lit. a uchwały w podtytułach o nazwie: "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" Rada zawarła zapis: "Zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów kubaturowych i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów znacząco oddziałujących na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może zostać ustalony oraz wymagających wielokrotnej (ponad 2 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3 tony) transportu dostawczego".
Zapis uchwały w zakwestionowanym zakresie jest sprzeczny z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.Nr 164, poz. 1587), które w przepisie § 4 pkt 2 ustaliło standardy obowiązujące przy zapisywaniu ustaleń projektu planu dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Kwestionowane fragmenty § 10 uchwały regulują kwestie wykraczające poza katalog zagadnień planistycznych, wprowadzają zakazy nie mające nic wspólnego z zagospodarowaniem terenu.
Wojewoda zauważył dalej, że w § 10 ust. 22 pkt 2 i ust. 23 pkt 2 — Rada wprowadziła zapis: "dopuszcza się możliwość wykorzystania dróg leśnych na cele rekreacyjno — wypoczynkowe i turystyczne (ścieżki zdrowia, ścieżki dydaktyczne, ścieżki rowerowe) za zgodą nadleśnictwa". W ocenie skarżącego wskazany wyżej zapis jest sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym, a w szczególności z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zatem wszystkie normy dotyczące zasad przeznaczenia terenu winny znaleźć odzwierciedlenie w miejscowym planie. Niedopuszczalne jest działanie rady, które prowadzi do zamieszczenia w treści planu miejscowego przepisów uzależniających podejmowanie czynności od przyszłych decyzji - wyrażenia zgody przez inny organ w odniesieniu do obszaru objętego planem. Tego rodzaju czynności uzależniające realizacje ustaleń planu miejscowego od przyszłych uzgodnień oraz na warunkach określonych przez inne organy winny być podejmowane na etapie konstruowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie po jego uchwaleniu.
Wojewoda wskazał, że w § 11 zaskarżonej uchwały Rada wprowadziła zapis: "W związku z uchwaleniem planu ustala się stawkę procentową opłaty od wzrostu wartości nieruchomości objętych niniejszym planem, służącą naliczeniu jednorazowej opłaty uiszczanej przez właścicieli nieruchomości w razie jej zbycia w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan stał się obowiązujący dla terenów nowo projektowanej zabudowy oznaczonej na rysunkach planu symbolami MN,MB,RM,MNU,P,UT.US —10%". Wprowadzając takie uregulowanie Rada przekroczyła uprawnienia wynikające z delegacji ustawowej, bowiem z treści art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującego kwestie rzeczonej opłaty brak delegacji dla rady do ustanowienia ograniczenia czasowego w zbyciu nieruchomości, od którego uzależniony jest pobór jednorazowej opłaty przez burmistrza.
W odpowiedzi na skargę Miasto uznało skargę w całości za zasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co w niniejszej sprawie oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie mógł poddać ocenie legalności całą uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia 26 kwietnia 2006 r., a nie tylko jej część zaskarżoną przez Wojewodę. Analiza ta wykazała jednak, że w pozostałym zakresie uchwała odpowiada prawu, natomiast zarzuty skarżącego Wojewody są w pełni zasadne.
Pierwszy z tych zarzutów dotyczy wprowadzonych do zaskarżonej uchwały regulacji, dotyczących częstotliwości i gabarytów obsługi transportowej określonych obiektów. Plan zagospodarowania przestrzennego ma za zadanie – jak wskazuje sama nazwa oraz ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - art. 14 ust.
- 1) - zagospodarowanie terenów, a nie ustalanie cech środków (w tym wypadku środków transportu), które mają pomóc w ich zagospodarowaniu.
Drugi z zarzutów dotyczy otwarcia niektórych przepisów analizowanego planu. Cyt. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulując elementy procesu planistycznego przewiduje dokonanie wszelkich potrzebnych uzgodnień projektu planu zagospodarowania przestrzennego przed jego uchwaleniem (art. 17). Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego staje się prawem miejscowym (art. 14 ust. 8), czyli aktem powszechnie obowiązującym, zawierającym normy bezwzględnie obowiązujące (ius cogens). Wykluczone więc jest zawieranie w jego przepisach norm otwartych, pozwalających jakimkolwiek podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od planu. Dlatego słuszny jest pogląd Wojewody, że użyty w zaskarżonej uchwale zwrot: "za zgodą nadleśnictwa" jest niezgodny z prawem.
Ostatni zarzut słusznie kwestionuje ograniczenie czasowe, jakie przewidziano w zaskarżonym planie dla poboru jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w przypadku jej zbycia. Naruszono w ten sposób art. 36 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a jednocześnie wprowadzono do planu zbędną regulację, powielającą przepis ustawowy.
W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazane w skardze fragmenty zaskarżonej uchwały są sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.