Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej składającej się z części pgr. [...] i części pgr. [...] położonej w [...] obręb [...] dla których w Sądzie Rejonowym w [...] - Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzone są księgi wieczyste odpowiednio Nr [...] oraz Nr [...], gdzie prawo własności ujawnione jest na rzecz Gminy Miasto [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja zawiera pouczenie o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewody [...], w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji.
Decyzja ta została doręczona w dniu [...] r. wnioskodawcy J. M. oraz jego pełnomocnikowi M. Z. W aktach sprawy znajdują się dwa egzemplarze pisma z dnia [...] r. zatytułowanego "[...]", z prezentatami Starostwa Powiatowego w [...] z datami [...] r., w nagłówkach których jako adresata podano "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie za pośrednictwem Wojewody [...]". Jeden egzemplarz skargi jest podpisany przez adwokata M. Z., drugi – przez skarżącego J. M. Na k. [...] akt znajduje się koperta z datownikiem urzędu pocztowego [...] r., na której jako adresat figuruje Starosta [...], a jako nadawca J. M. Jak wynika z akt administracyjnych, pismem z dnia [...] r. Starosta [...] przesłał Wojewodzie [...][...] egzemplarze skargi "wystosowanej przez J. M.", mylnie skierowywanej do Starosty [...].
Na k. [...] akt zalega koperta z datownikiem urzędu pocztowego [...], nadana przez Starostwo Powiatowe w [...], adresowana do Wojewody [...].
Z powyższego wynika, że skargi zostały przez skarżącego błędnie wysłane do Starosty [...] zamiast do Wojewody [...], mimo prawidłowego nagłówka w samej ich treści.
Pismem z dnia [...] r. J. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "o potraktowanie jako oczywistej omyłki przesłanie odwołania od decyzji Wojewody [...] do Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Starosty [...]".
Na rozprawie w dniu [...] zakreślono pełnomocnikowi skarżącego siedmiodniowy termin do wyjaśnienia i wskazania czy i jaki wniosek procesowy zawiera pismo skarżącego z dnia [...] r.
Odpowiedź udzielona przez pełnomocnika skarżącego adwokata M. Z. pismem z dnia [...] r. zawiera powtórzenie pisma samego skarżącego z dnia [...] r. i nie formułuje żadnego wniosku procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z kolei w myśl art.54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję.
O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania pisma do właściwego organu.
Mylne oznaczenie organu powoduje, że o dokonanej czynności decyduje dopiero data jego wpłynięcia do organu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego organu przez organ niewłaściwy.
Jeżeli pismo zostanie wniesione z pominięciem organu lub sądu, za pośrednictwem którego powinno być wniesione, a wniesione zostało przed upływem terminu do wniesienia pisma, o zachowaniu terminu decyduje data nadania pisma w urzędzie pocztowym pod adresem właściwego organu lub sądu (por. uch. połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSN 1988, nr 6, poz. 73).
Identyczne stanowisko wyrażone zostało w komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).
Ponieważ zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r., skarga została nadana do organu niewłaściwego, a organ niewłaściwy nadał ją do organu właściwego w dniu [...] r., skargę należy uznać za spóźnioną.
Dlatego też, na podstawie art.58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.