Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. ([...]) na podstawie art. 123 §1 kpa Burmistrz Miasta N. odmówił B. S. i E. T. wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla budynku położonego w N. przy ul. [...], na nieruchomości obejmującej działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławcze złożył B. S. i E. S..
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2019 r. (SKO-Z-4100-16/19) na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 63 §3, art. 64 §3, art. 64 §2, art. 144, art. 217 §1 i 2, art. 218§1 i 2 oraz art. 219 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Na postanowieni organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Burmistrz Miasta N..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z., zwanej dalej ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Analiza treści art. 50 § 1 ppsa wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji.
Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Burmistrz Miasta N., który orzekał w sprawie administracyjnej jako organ I instancji. Pozycja tego organu nie uległa zmianie. Z uwagi więc na brak interesu prawnego Burmistrz Miasta N. – jako organ I instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W orzecznictwie przyjmuje się pogląd, że w jednym postępowaniu nie może mieć miejsca łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać więc wszczęte z inicjatywy organu administracji publicznej, nie może być też zainicjowane z urzędu. Postępowanie takie nie może być wykorzystywane w celu rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów między organami różnych szczebli (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103). Wynika stąd, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte jedynie na wniosek podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli.
Podobnie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 roku, OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) przyjęto, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga organu I instancji jest niedopuszczalna, a zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.